فانوس

2005-05-02T21:26:00.002+04:30

فانوس نو
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شورای سردبیری فانوس

فانوس به اين آدرس نقل مکان کرد!

http://FANUSIAN.COM

در صورتي که پشت فيلتر هستيد از اين آدرس استفاده فرماييد

فانوس

2005-05-01T19:49:00.000+04:30

روز معلم
_________
رحیم مخكوك

اگر به معلمى به دیده‏ى شغل نگاه می‏كنى، آن را رها كن.
و اگر به آن عشق می‎ورزى، این روز بر تو مبارك باد.

شهید رجایى
(شاید ذکر این نکته بد نباشد كه رجایى خود معلم بود)

2005-05-01T05:28:00.000+04:30

به یاد اکبر گنجی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آبچینوس

اکبر یکی از بدخط ترین های تاریخ مطبوعات بود، ولی کاری کرد که خوش‌خط و خال ترین نویسندگان نکرده بودند. نیک‌آهنگ کوثر

2005-04-28T02:20:00.000+04:30

وظیفه ی امروز اپوزیسیون
در آستانه‌ی انتخابات ریاست جمهوری
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سید سام الدین ضیائی

اشاره :در یادداشت زیر تنها سعی شده است تا وظایف «اپوزیسیون» در چهار بخش نقد قدرت، پیشنهاد جایگزین، رسیدن به راهکارهای عملی و مدیریت اقدام یادآوری شود. وظیفه‌ی بررسی اجمالی و تحلیل نهایی بر عهده‌ی جمع متشکل از گروه‌های اپوزیسیونی خواهد بود که ماه‌هاست از آن سخن گفته می‌شود و هنوز که کمتر از دو ماه به انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده، جامه‌ی عمل نپوشیده‌است و هر که ساز خود می‌زند! انتخابات ریاست جمهوری فرصت دیگری است که اگر همچنان وقت باقیمانده را صرف خرده‌گیری و طعنه زنی کنیم، از کف رفته است و هزینه‌ای را پرداخت کرده‌ایم که نه تنها هیچ بهره‌ای از آن نبرده‌ایم، بلکه به تحکیم تثبیت ولایت فقیهان همت گماشته‌ایم!

۱ــ والیان فقیه که حاکمان واقعی کشورند با نگاهی «ارباب ــ رعیت» مآبانه به رابطه‌ی حکومت و مردم، در باقی ماندن بر قیمومیت رعایا و ولایت قدسی بر آنان منافعی دارند که به راحتی به حذف اصل «ولایت فقیه» و اصول متبوع آن در قانون اساسی و قوانین نانوشته‌ی خود رضایت نخواهند داد. توزیع عادلانه‌ی «قدرت»، «ثروت» و «معرفت» در میان مردم که اولین اصل «جمهوریت» است در نظام ولایی که این هر سه در انحصار والیان فقیه است، قابل اجرا نیست. این فقیهان که از ساختار نابرابر توزیع بهره می‌برند، با توجه به این که منافع خود را در پوشش ارزش‌های قدسی پنهان کرده و از آن دفاع می‌کنند هرگز حاضر به کوتاه آمدن از ولایت خود بر مردم نیستند. از سویی اولین مانع «جمهوریت» نیز همین توجیهات دروغین و ابهام‌زای قدسی است. بدین ترتیب، آن چه آشکار است با توجه به تضاد آشکار میان دو مدل حکومتی «ولایت فقیه» و «جمهوریت»، ابزار دموکراسی در نظام ولایی قابل استفاده نیست. «انتخابات» و «پارلمانتاریسم» از جمله ابزاری است که در چنین نظامی فرمایشی و بلا استفاده می‌ماند. تجربه‌ی هشت ساله‌ی اصلاحات بهترین شاهد مدعاست. سایه‌ی ولایت فقیهان و ابزار انحصاری‌شان مانند شورای نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت، قوه‌ی قضائیه، شورای انقلاب فرهنگی، وزارت اطلاعات رسمی و نهاد پنهانی امنیتی اطلاعاتی، سپاه پاسداران، ارتش و نیروی انتظامی و بسیاری از نهاد‌های پنهان و آشکار بازرگانی به ویژه نفتی و تسلیحاتی به عنوان‌جدی ترین موانع در مقابل اقدامات رئیس جمهوری و مجلس منتخب مردم، راه را بر حضور حداقلی دموکراسی در کشور نیز بست.
به نظر می‌رسد پس از این تجربه‌ی گزاف، تکرار دوباره‌ی همان راه کور با سوخت و سرعتی به مراتب ضعیف‌تر و کم‌‌تر، جز زایل کردن زمان نتیجه‌ای در بر نخواهد داشت و معجزه‌ای هم نخواهد آفرید. بدین ترتیب به جای پیشنهاد شرکت در انتخابات و رای به یکی از نامزد‌های عبوری از فیلترینگ شورای نگهبان ولایت فقیهان، باید با دقت بیشتر و نقد منطبق بر واقعیت و اعتدال قدرت به دنبال جایگزینی برای گذار از این بن بست بود. همچنین به نظر می‌رسد زمان آن فرا‌رسیده‌است تا اصلاح طلبان داخل کشور نیز تکلیف خود با مفاهیم «جمهوریت» و «دموکراسی» را روشن، و مواضع صریح خود را در این باره به آگاهی مردم رسانند و از این یک بامی و دو هوایی به درآیند. بدیهی است اگر گره کور رفتاری این دوستان در برابر نظام ولایی باز شود، همگامی آنان با دیگر گروه‌های اپوزیسیون مغتنم و ضروری است و همچنان خواهند توانست نقشی موثر در اعتلای خواست مردم داشته باشند. جمع فراگیری که از گروه‌های مختلف اپوزیسیون تشکیل خواهد شد وظیفه‌ی دعوت این بخش از مخالفان را نیز بر عهده دارد.
۲ ــ گروه‌های اپوزیسیون داخل و خارج از کشور در ماه‌های اخیر، راه‌های متفاوتی از ریختن به خیابان ها تا ریختن رای به ضندوق انتخابات را با توجیهاتی مختلف پیشنهاد کرده‌اند. با توجه به جای نداشتن ابزار «خشونت» در اندیشه‌ی نوین، می‌توان از بررسی جایگزین‌های خشن درگذشت. «خروج از حاکمیت» نیز با توجه به عدم استقبال اصلاح طلبان حکومتی و عقب نشینی‌های پی‌درپی‌‌شان به نفع نظام ولایی با فرض پیش شرط مشروطه تا کنون،منتفی و غیر قابل اعتناست. «نافرمانی مدنی» نیز یکی از راه‌هاست که اکبر گنجی در
مانیفست جمهوری خواهی به روشنی از آن گفته است. گنجی نقش روشنفکران را در رهبری چنین حرکاتی کلیدی دانسته‌است. از جایگزین‌های دیگر پیشنهاد شورای سیاسی اتحادجمهوری خواهان
و نهضت آزادی ایران دو گروه عمده‌ی مخالف در داخل و خارج از کشور است که بی‌شباهت به هم نیست. با این تفاوت که پیشنهاد «نهضت آزادی» عملی‌تر می‌نماید.هر چند با توجه به موانع گفته شده‌ی پیشین یعنی ابزار انحصاری والیان فقیه به هیچیک از دو راهکار نیز امید چندانی نتوان بست.پیشنهاد قدیمی نگارنده نیز بر جای خود باقی است و آن شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آینده پس از استعفای ریاست جمهوری کنونی در پیشگاه ملت در آخرین لحظه‌های پیش از آغاز انتخابات و رای اعتراض آمیز مردم برای تغییر قانون اساسی و حاکمیت، به عنوان جایگزینی عملی‌تر و نزدیک‌تر است.
مشترک‌ترین و مقبول‌ترین جایگزین هم که به نظر سخت‌ترین آنها ــ با توجه به ثبات نسبی حاکمیت در عرصه‌ی بین المللی و چرخش‌های دوره‌ای احتمالی و پیش‌بینی نشده‌ی آن برای تثبیت بیشتر در روابط سیاسی و برخورداری از حمایت قدرت های خارجی ــ است، برگزاری « رفراندوم» تغییر قانون اساسی و در بهترین شکل آن رفراندوم برای تغییر نظام سیاسی کشور است که در صورت وقوع هر یک به هدف مورد نظر رسیده‌ایم. اما به راستی چگونه می‌توان شرایط امکان چنین رفراندومی را فراهم کرد؟ با چه پشتوانه و به چه قیمتی؟ آیا اصلا در شرایط موجود جز یک بلوف سیاسی، کاربرد دیگری هم دارد؟ این پرسش‌ها و ابهام‌های دیگر همان‌هاست که اپوزیسیون باید در زمان باقیمانده با مشارکتی فراگیر به آن پرداخته و راه نهایی عملی برگزاری همه‌پرسی را بیابد. اما نه با جدال ژورنالیستی و طعنه‌های سیاسی که در جمعی که وعده می‌دهد!
۳ ــ یافتن راهکار‌های فراخوان همه گیر و آگاهی رسانی و جلب نظر مردم برای اقدام عملی، آغاز دومین مرحله‌ی این کار عظیم ملی و سراشیبی این حرکت است که پس از یافتن جایگزین عملی،بر دوش همان مجمع وعده داده شده‌ی متشکل از همه گروه‌های اپوزیسیون است. هر چندبه نظر می‌رسد این مرحله نیز آنچنان سهل نیست و جلب نظر مردم برای مشارکت و اقناع آنان برای یک اقدام همگانی، نیازمند یافتن روش‌های جدید و دور از جنجال و تبلیغات انحصاری، فریبنده و غلوآمیز است.
۴ ــ رسیدن به شرایط و نحوه‌ی مدیریت اقدام عملی به عنوان آخرین مرحله، و باز مرحله‌ای دشوار، از مواردی است که همیشه اختلاف برانگیز بوده است و جز احترام به تکثرگرایی و رعایت اصل انصاف، عملی نیست. آن چه در همه‌ی مراحل ضروری است یافتن راهکارهای دموکراتیک تشکیل چنین مجموعه‌ی مدیریتی نیز از آخرین اقدامات همان مجمع فراگیر گروه‌های اپوزیسیون خواهد بود که همچنان تشکیل و آغاز به کار چنین جمعی را انتظار می‌کشیم!

2005-04-27T02:27:00.000+04:30

خبري از قيصر امين پور
_________
رحيم مخكوك

شنيديم كه قيصر امين پور بيمار است. البته سابقهی اين بيماري به قبل برمي‏گردد اما در هر صورت وضع جسمي او مساعد نيست. خواستم مطلبي در معرفي او بنويسم. نه وقت اجازه داد و نه اين كار را لازم ديدم و نه خود را در حدي دانستم كه به اين كار اقدام كنم. از نظر من كه افتخار حضور در محضر استاد راهر چند لحظاتي كوتاه داشته‏ام او بيش از اين كه شاعر باشد، عارفي است كه با تواضعش و دانشش انسان را به خود جذب مي‎كند و در كلامش و شعرش لطافتي هست كه بعيد است آن را بشنوي و اشك بر گونه‏هايت جاري نشود.
فانوس و فانوسيان همه براي سلامتي او دعا مي‏كنند و از خوانندگان نيز استدعا دارند كه چون‏اين كنند. هر چند كه من يكي مي‏دانم اين جسم براي آن روح بزرگ ...
هيچ گزافه نيست اگر بگوييم او اكنون بيش از همهی ما در سلامت است. براي همهی ما و او دعا مي‎كنيم.

2005-04-26T12:26:00.000+04:30

صل على محمد، جعبه سياه خوش آمد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

به حول و قوه الهى و دعاى خير رهبرى و در ميان تلاش هاى شبانه روزى مسئولين بى‌سيم بدست فرودگاه مهرآباد معروف به شهر هفت کلانتر، بالاخره جعبه سياه هواپيماى بويينگ مقدس هفتصد و هفت پيدا شد. يکبار ديگر نشان داده شد که برخلاف چيزى که رزم آراى ملعون گفته بود، ايرانى «لولهنگ» هم بلد است بسازد و بلکه پر کردن آن را هم به فضل پروردگار بلد است و نهضت لولهنگ سازى hightech بايد ادامه داشته باشد.

يک مقام آگاه که خواست نامش فاش نشود گفت در جعبه سياه زنگ زده و باز نمى شود. مسوولين پاسخگوى فرودگاه «مهر» آباد با قاطعيت اعلام کردند که کسى کشته نشده است، اين دشمنان اسلام و نظام و رهبرى هستند که شايعات از بن بى اساس را براى تخريب چهره نورانى نظام و ايجاد جنگ روانى براى حمله نظامى به ايران اسلامى به کار مى‌برند. تنها يک کودک مفقود شده که معلوم هم نيست اگر بزرگ مى شد چه گلى به گوشه جمال امت شهيد پرور ميزد. يک مقام آگاه که خواست نامش فاش نشود گفت بر طبق کنوانسيون وين، در هنگام سقوط هواپيما ما مسوول نگهدارى بچه‌ها نيستيم، والدين مقصرند. سخنگوى سايت بازتاب هم اعلام کرد هرچى ميکشيم از دست اين خرم فلان فلان شده مى کشيم که اين شن و ماسه هاى کنار رودخانه را به بروبچه‌هاى ما نداد. رييس پليس فرودگاه از کشف يک پيچ خطرناک و بدون علائم ايمنى در باند - گردنه فرودگاه خبر داد و خواهان نصب گارد ريل شد.

اينجا در عکس زير مشاهده مى کنيد که لولهنگ همچنان نقشى کليدى در صنايع hightech دارد و مديريت حزب الله نشان داد که با يک «جانم بسيج» مى توان هواپيما را اورهال کرد و دوباره به آسمان فرستاد.

2005-04-26T02:49:00.000+04:30

طرفداران آزادی بیان و آزادی قلم در وب لاگ شهر با تغییر نام وب لاگ خود به "اکبر گنجی" و یا نوشتن مطالب و مقالاتی در باره ی او نشان دادند که قدرشناس روشنگران در بندند. امروز اگر از گنجی سخن می گوییم معنی آن فراموش کردن دیگر زندانیان اهل قلم نیست. گنجی به عنوان "قدیمی ترین روزنامه نگار زندانی در بزرگ ترین زندان خاورمیانه" سمبل مقاومت و مبارزه ی اهل قلم است و درخواست آزادی او، درخواست آزادی تمام زندانیان اهل قلم است.
ادامه این مطلب...

مجید زهری عزیز در خبرچین لیست کسانی که از اکبر گنجی نوشته‌اند یا نام وبلاگ خود را به اکبر گنجی تغییر داده‌اند آورده است. اگر از این حرکت حمایت کرده‌اید و هنوز نامتان در این لیست نیست برای دوستان خبرچین ایمیل بزنید.

2005-04-24T03:33:00.000+04:30

«تلخ شيرين!»
ترانه‌های انتخاباتی(۵)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

اشاره:شعر و آهنگ ترانه‌ی افغانی زير که پيش از اين با عنوان «ملا ممد جان» توسط زنده‌ياد پوران شاپوری اجرا شده، توسط يکی از آهنگ‌سازان مشهور ساکن ايران که از صاحب منصبان موسيقی در جمهوری اسلامی است و خواست نامش فاش نشود با عنوان جديد «ملا اکبر جان» برای ديگر خواننده‌ی لوس آنجلسی «شکيلا» تنظيم شده‌است. اگر تلاش مذاکره‌کنندگان برای راضی کردن وی ثمر دهد، بی‌شک اين اثر از ترانه‌های ماندگار انتخابات تاريخ ايران خواهد بود! شايان ذکر است برای حلال شدن صدای اين خواننده ی زن نيز آقای «ک.ر» تنظيم کننده‌ی ترانه به کارگيری يک همخوان مرد را پيشنهاد کرده‌است. بر اساس اظهارات نزديکان آقای «‌ک.ر» وی دستمزد خود را همخوانی خود در کنار خانم شکيلا اعلام کرده است! (توصيه می‌شود اين ترانه را حتما با لهجه‌ی شيرين افغانی بخوانيد.)

[بيا که بريم به شکار ملا اکبر جان (رايت هزاران هزار، واوا اکبر جان)۲بار] ۲بار

<<<<<<<<موسيقي>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

برو با يار بگو يار تو آمد (گل خرزهره سردار تو آمد) ۲بار
برو با يار بگو چشم تو روشن (همان اکبر سزاوار تو آمد) ۲بار
بيا که بريم بهرمان* ملا اکبر جان(از دست تو الامان واوا اکبر جان) ۲ بار
بيا کوسه که داغان تو هستم(خراب نوق* و کرمان تو هستم) ۲بار

همانا می‌نويسم به برگ رای (فقط کوسه که مجنون تو هستم) ۲بار

بيا که بريم جمکران ملا اکبر جان
نذری به صاحب زمان واوا اکبر جان!
معجز دهد بی‌امان ملا اکبر جان
رايت کند بيش از آن!

واوا.........اکبر.........جا...........ن!

*:زادگاه ملا اکبر جان!

ترانه‌های انتخاباتی 4

2005-04-22T00:06:00.000+04:30

با قرآن
ـــــــــــــــــــ
نيما قديمى

قرار شد با زبان دين در مورد دين صحبت کنم. اجازه بدهيد، به جاى پوپر و افلاطون بگويم کانت و ملاصدرا. پس بحثم را از ديد يک فيلسوف صدرايى که قرآن را تفسير مى‌کند، ادامه مى‌دهم. ديديم که قرآن غير از آن‌چه به‌طور تدريجى و به زبان عربى بر پيامبر «تنزيل» شده است، حقيقتى واحد دارد که در شب قدر «انزال» شده‌است. اين همان است که دوستان خرده مى‌گيرند، که ما براى قرآن مثل افلاطونى قايل شده ايم و مدعى هستند اين خلاف مدعاى خود دين است. باز هم تأکيد مى‌کنم در بحث فعلى از منظر درون دينى به بررسى موضوع پرداخته‌ام. براى شناخت بيشتر اصل کتاب که متعلق «انزال» است و از احکام و جامعيت برخوردار است، به بررسى «انزال» مى‌پردازم:

قرآن مى‌فرمايد «انا انزلناه فى ليلة القدر» (قدر-۱) و در مورد شب قدر هم مى‌فرمايد «تنزل الملائکة و الروح فيها باذن ربهم من کل امر» (قدر-۴)
در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«و کذلک اوحينا اليک روحا من امرنا» (شورى-۵۲)
همان طور که ملاحظه مى‌شود، تناظرى بين حقيقت قرآن (متعلق انزال)، ملائکه، روح و امر در قرآن وجود دارد. حال دقت کنيد، آيه‌ى زير مى‌فرمايد، جبرئيل قرآن را به قلب پيامبر نازل فرمود:
«من کان عدوا لجبريل فانه نزله على قلبک باذن الله» (بقره-۹۷)
و در موارد ديگر اين کار را به «روح الامين» و «روح القدس» نسبت مى‌دهد:
«نزل به الروح الامين. على قلبک لتکون من المنذرين. بلسان عربى مبين» (شعراء-۱۹۵)
«قل نزله روح القدس من ربک» (نحل-۱۰۲)
جالب اين‌که در مورد عيسى هم که بدون پدر به مريم عطا شد از همين عبارت روح استفاده مى‌کند:
«فارسلنا اليها روحنا» (مريم-۱۷)
«فارسلنا اليها روحنا فتمثل لها بشرا سويا» (مريم-۱۷)
«و کلمة القاها الى مريم و روح منه» (نساء-۱۷۱) (پس عيسى کلمه است مثل قرآن)
پس حقيقت قرآن از جنس روح است، اما روح چيست؟
«يسألونک عن الروح، قل الروح من امر ربى» (اسرى-۸۵)
«يلقى الروح من امره على من يشاء» (مؤمن-۱۵)
«ينزل الملائکة بالروح من امره» (نحل-۲)
پس «روح» از جنس «امر» است. اين مطلب از آيه‌هاى قبلى نيز مشخص بود.
همچنين وحى هم از جنس امر است:
«ثم استوى الى السماء و هى دخان فقال لها و للارض ائتيا…و اوحى فى کل سماء امرها …ذلک تقدير العزيز العليم» (حم-سجده-۱۱و۱۲) و «امر» چيست؟
«انما امره اذا اراد شيئا ان يقول له کن فيکون» (يس-۸۳)
آيه‌ى زير روند بحث ما را تأييد مى‌کند: عيسى (همچون قرآن) از جنس روح است، روح از جنس امر است و امر عبارت‌است از «کن فيکون» پس عيسى (و قرآن) از جنس «کن فيکون» مى‌باشد:
«ان مثل عيسى عندالله کمثل آدم خلقه من تراب ثم قال له کن فيکون» (آل عمران-۵۹)
پس امر او عبارت‌است از کلمه‌ى «کن» که همان کلمه‌ى ايجادى است، که عبارت‌است از وجود هر چيز از جهت استنادش به خداى تعالى، قطع نظر از اسباب و علل، کما اين‌که مى‌فرمايد:
«و ما امرنا الا واحدة کلمح بالبصر» (القمر-۵۰)
که نشان مى‌دهد امر خدا يگانه و آنى‌است نه تدريجى. پس حقيقت قرآن که متعلق «انزال» است يگانه است و با متعلق «تنزيل» که تدريجى است متفاوت مى‌باشد. ادامه‌ى آيه امر موضوع را بيشتر آشکار مى‌کند:
«انما امره اذا اراد شيئا ان يقول له کن فيکون؛ فسبحان الذى بيده ملکوت کل شيئ» (يس-۸۳)
پس امر از جنس ملکوت است و از آيات قرآن بر مى‌آيد که ما به ازاى آسمان و زمين -عالم طبيعت- يک عالم ديگرى هست به نام ملکوت:
«اولم ينظرو فى ملکوت السموات و الارض» (اعراف-۱۸۵)
«و کذلک نرى ابراهيم ملکوت السموات و الارض» (انعام-۷۵)
پس اصل قرآن (متعلق انزال) در عالم ملکوت است و قرآن تفصيل شده‌ى به زبان عربى (متعلق تنزيل) در عالم طبيعت.
اما روح چيزى نيست جز منشأ حيات. خداوند در مورد آفرينش انسان، ابتدا به سلسه اسباب طبيعى با عنوان «خلقت» اشاره مى‌کند:
«ثم جعلناه نطفة فى قرار مکين، ثم خلقنا النطفة علقت، فخلقنا العلقة مضغة…» و در پايان در مورد زنده کردن اين «خلق» مى‌فرمايد:
«ثم انشأناه خلقا آخر» (مؤمنون-۱۴)
پس زنده کردن و روح بخشيدن از نوع «خلق ديگرى» است:
«ثم سويه و نفخ فيه من روحه» (الم سجده-۹)
«فاذا سويته و نفخت فيه من روحى» (حجر-۲۹)
پس «خلق ديگر» همان «نفخ روح» يا کلمه‌ى «کن فيکون» است که همان «امر» است:
«الا له الخلق و الامر» (اعراف-۵۴)
پس تفاوت «انزال و تنزيل»، تفاوت «خلق و امر» است.
قرآن تنزيل شده مثل جسم بى روح است و زندگانى و حيات از آن قرآن انزال شده است:
«اولئک کتب فى قلوبهم الايمان و ايدهم بروح منه» (مجادله-۲۲)
«او من کان ميتا فاحييناه و جعلنا له نورا يمشى به فى الناس» (انعام-۱۲۲)
«قد جاءکم من الله نور و کتاب مبين يهدى به الله من اتبع رضوانه سبل السلام» (مائده-۵ و۱۶)
اين بحث ادامه دارد…

2005-04-21T13:44:00.000+04:30

به مناسبت روز بزرگداشت سعدی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آليوس ماکسيموس

خرم آن بقعه که آرامگه یار آن جاست
                            راحت جان و شفای دل بیمار آن جاست
من در این جای همین صورت بی جانم و بس
                            دلم آن جاست که آن دلبر عیار آن جاست
تنم این جاست سقیم و دلم آن جاست مقیم
                            فلک این جاست ولی کوکب سیار آن جاست
آخر ای باد صبا بویی اگر می‌آری
                            سوی شیراز گذر کن که مرا یار آن جاست
درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم
                            روم آن جا که مرا محرم اسرار آن جاست
نکند میل دل من به تماشای چمن
                            که تماشای دل آن جاست که دلدار آن جاست
سعدی این منزل ویران چه کنی جای تو نیست
                            رخت بربند که منزلگه احرار آن جاست

تشکر از مجید زهری عزیز برای کتابخانه ارزشمندی که فراهم کرده‌اند.
دیوان اشعار سعدی
پارسا صائبى عزیز نیز تا یک هفته از سعدی خواهد نوشت.
سام‌ عزیز نیز یادی از سعدی کرده.

2005-04-20T01:33:00.000+04:30

مثنوى اثر ارنست همينگوى
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

واقعن که، آدم يه عمر سنگ پوپر را به سينه بزنه؛ دست آخر بهش بگن افلاطونى! هرچى مى‌گم دين را به عنوان يک موضوع از بيرون بررسى مى‌کنم، ميگه نه در مورد دين فقط با زبان دين ميشه بحث کرد. باشه عزيزم، با زبان دين بحث مى‌کنم. ولى فراموش نکن که به هر حال من تحليلى فکر مى‌کنم و قبول ندارم که با ذهن خالى مى‌توان سراغ متن رفت. اصلن فکر کن طرف با پارادايم افلاطونى رفته سراغ کتاب:

قرآن در مورد نزول خود دو تعبير مجزا دارد: انزال و تنزيل. اين دو کلمه هردو به معنى فرود آوردن هستند، با اين تفاوت که انزال فرود آوردن به يک دفعه است و تنزيل را در مورد فرود آوردن به تدريج استفاده مى‌کنند.
«شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن» (بقره-۱۸۴)
«و قرآنا فرقناه لتقرأه على الناس على مکث و نزلناه تنزيلا» (اسراء-۱۰۶)
البته نزول دو مرحله اى هم قابل توجيه نيست چون در ادامه‌ى همان آيه انزال مى‌فرمايد: «هدى للناس و بينات من الهدى والفرقان»
نمونه ديگرى از آياتى که به انزال اشاره دارند:
«والکتاب المبين انا انزلناه فى ليلة مبارکة» (دخان-۳)
«انا انزلناه فى ليلة القدر» (قدر-۱)
«کتاب انزلناه اليک مبارک ليدبروا آياته» (ص-۲۹)
پس قرآن داراى حقيقتى است غير از آن‌چه به ظاهر با کلمات و آيه آيه و پراکنده و به تدريج نازل شده است. اين حقيقت واحد بطور دفعى در شب قدر بر قلب پيامبر نازل شده است. دراين مورد بعدن بحث خواهم نمود.
«کتاب احکمت آياته ثم فصلت من لدن حکيم خبير» (هود-۱)
«و لقد جئناهم بکتاب فصلناه على علم هدى و رحمة لقوم يؤمنون. هل ينظرون الا تأويله …» (اعراف-۵۳)
« و ما کان هذالقرآن ان يفترى من دون الله ولکن تصديق الذى بين يديه و تفصيل الکتاب لا ريب فيه من رب العالمين…بل کذبوا بما لم يحيطوا بعلمه و لما يأتهم تأويله» (يونس-۳۹)
پس قرآن يک مرتبه ى احکامى داشته است که اين تفصيل بر آن عارض شده است. و کسانى که اين تفصيل (عارضى) را تکذيب مى کنند، کسانى هستند که تأويل (اصل) آن‌را فراموش کرده‌اند.
به عنوان مثال اين‌که مى‌گوييم زبان عربى عارضى قرآن است، مورد تأييد خود قرآن هم هست:
«حم. والکتاب المبين. انا جعلناه قرآنا عربيا لعلکم تعقلون. و انه فى ام الکتاب لدينا لعلى حکيم» (زخرف-۱)
پس اصل قرآن در ام الکتاب نزد خدا محفوظ است، و نه‌تنها عربى بودن که خواندنى بودن (قرآن) نيز عرضى آن‌است!
البته گاهى به اصل کتاب هم قرآن گفته‌است:
« بل هو قرآن مجيد. فى لوح محفوظ» (بروج- ۲۱:۲۲)
«انه لقرآن کريم. فى کتاب مکنون. لا يمسه الا المطهرون. تنزيل من رب العالمين» (واقعه-۷۷:۸۰)
همان شاهد هرجايى که هر کسى نمى تواند بدن لختش را لمس کند …
حال ببينيد آن‌چه جامع است اصل کتاب است نه اين کتاب تفصيلى خواندنى:
«لا رطب و لا يابس الا فى کتاب مبين» (انعام-۵۹)
اگر پيامبر به جاى ۲۳ سال پيامبرى ۳۲ سال پيامبر مى‌بودند، قرآن از‌اين که هست مفصل تر مى‌بود پس نمى تواند جامعيت داشته باشد.
اين کتاب خواندنى (قرآن) مى‌توانست به زبان ديگرى و در فرهنگ ديگرى به شکل و شمايل ديگرى نازل شود و هم‌چنان همان قرآن مجيد محفوظ در ام الکتاب باشد. کما اين‌که مى‌گويد:
«شرع لکم من الدين ما وصى به نوحا والذى اوحينا اليک و ما وصينا به ابرهيم و موسى و عيسى» (شورى-۱۳)
همان طور که مثنوى اگر در زمانه ديگرى و در سرزمين ديگرى نگاشته مى‌شد، چه بسا به جاى نظم به نثر مى‌بود و به جاى پارسى به زبانى ديگر. بله، مثنوى شايد اثر ارنست همينگوى مى‌بود!

2005-04-19T15:22:00.000+04:30

اران ديگر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

                    به رضا سيد حسينی

در شهر من اران
طاعون حقارت
نسل بزرگی‌ها را کشته‌ست.

طاعون زدگان
به فردا اعتماد ندارند و
می‌گويند از ما گذشته‌ست.

در شهر من اران
مهربانی همچنان بی مصرف افتاده‌ست
و طاعون زدگان
پرنده و پرواز را از ياد برده‌اند.
نجات‌دهنده،در قفس مرده‌ست

و هر کس
در تکاپوی نجات خود قفس می‌سازد.

در شهر من اران
کسی به رفتن نمی‌انديشد.
همه می‌خواهند برسند
و مرزها،
                     ـــ همه ‌ـــ
بسته‌ست!

در شهر من اران
آدم‌های بزرگ
                     ـــ در تنهايی ـــ
به مرگ می‌رسند.

هيچ چيز عوض نمی‌شود
و
هيچ کس
به عوض شدن فکر نمی‌کند.

در شهر من اران
نمايش هر شب سينماها
همان نمايش شب قبل است،
                     ـــ البته کوتاه‌تر .
تماشاگران

از حرف‌های جدی خوششان نمی‌آيد
و ابليس
در معبد ملاء
برای « يک شبه»‌ها هورا می‌کشد
                                                          هورا!
                                                                     هورا!
                                                                                 هورا!

در شهر من اران
آدم‌ها از همه چيز می‌گويند
                             جز طاعون

2005-04-19T12:03:00.000+04:30

باز هم سیاست از پشت به مردم خنجر زد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سحر

حتما خبر شلوغی‌های چند روز اخیر خوزستان به گوشتان رسیده‌است من هم در این باره چیزهای زیادی شنیده‌ام هر چند اصولا هیچ دو خبری شبیه هم نبودند و حتی بعضی خبرها متضاد هم بودند (البته با توجه به اینکه معمولا در چنین شرایطی هر کس سعی میکند از آب گل آلود ماهی بگیرد نباید زیاد هم تعجب کرد) قصد من از نوشتن این مطلب نقد وقایع و اخبار مربوط به آن نیست. من این فرصت را غنیمت می‌شمرم تا به عنوان یک فرد ساکن اهواز که سال‌هاست در کنار عرب‌ها زندگی کرده‌ام به نقد تفکرات غلط مردم نسبت به عرب‌ها بپردازم. عرب‌ها در استان خوزستان وضعیتی مشابه سیاهپوستان آمریکا دارند همانطور که در آمریکا تعداد مجرمان سیاهپوست کم نیست در استان خوزستان نیز تعداد مجرمان عرب کم نیست ولی این مسئله دلیلی غیر از عرب بودن دارد دلیل اصلی بالا بودن آمار جرائم در بین عرب‌ها فقر مالی است که خود یکی از دلایل فقر فرهنگی است. در اهواز بسیارند کسانی که عرب‌ها را انسان‌هایی وحشی و به دور از تمدن می‌دانند شاید همین طرز فکر ساکنین اهواز باعث پیشداوری ساکنین استانهای دیگر شده باشد. یکی از دوستانم که از استان فارس به اهواز آمده یک روز به من گفت: " از عرب‌ها نمی‌ترسی ؟ " وقتی پرسیدم چرا باید بترسم؟ هیچ جواب قانع کننده‌ای نداشت و فقط از وحشیگری‌هایی صحبت می‌کرد که تا به حال حتی یک بار هم به چشم خود ندیده بود. کلی وقت صرف کردم و وضعیت عرب‌ها در اهواز را برایش شرح دادم در آخر هم گفت: "با تمام این حرف‌ها من از عرب‌ها می‌ترسم"! (این نکته را هم بگویم که این دوست من خودش را مسلمان دو آتشه می‌داند اینجاست که قرآن می‌گوید ای کسانی که ایمان آورده‌اید ایمان بیاورید ....) حالا خودتان قضاوت کنید اگر چنین پیشداوری‌هایی در مورد شما انجام شود عکس‌العملتان چیست؟ ( البته خود را جای یک فرد عامی بگذارید) امروز از دانشگاه برمی‌گشتم که دیدم خانمی با لهجه‌ی عربی به آقایی که عجم بود می گفت: "مگه ما عرب‌ها چه ایرادی داریم که باید از شما جدا بشیم مگه طاعون داریم؟! " کینه‌ی عمیقی در نگاهش بود، دلم گرفت. کاری ندارم که وقایع اخیر از کجا منشا گرفته بود یا اینکه چه هدفی رو دنبال می کرد به هر حال هرچی که بود تاثیر خیلی بدی روی روابط بین عرب‌ها و عجم‌ها گذاشت ( حتی با وجود تکذیبات بعد از آن. اینطور که به نظر می‌رسد این تکذیب کردن‌ها نمی‌توانند طرز فکری را که در ذهن عامه‌ی مردم شکل گرفته عوض کنند) اکنون عجم‌ها از نظر عرب‌ها انسان‌های خودخواهی هستند که از زندگی با عرب‌ها متنفرند و ترجیح می‌دهند آنها را همچون بیماران لاعلاج به مکان دیگری تبعید کنند و مسلما وقت زیادی می‌خواهد تا کینه‌ی عرب‌ها نسبت به عجم‌ها از بین برود البته با توجه به وجود افرادی که سعی می‌کنند از این وقایع در جهت تحقیر عرب‌ها استفاده برند بی‌شک این زمان طولانی‌تر خواهد بود.
اکنون به خوبی معنای کثیف بودن سیاست را می‌فهمم وقایع اخیر نتیجه‌ی نقشه‌ای سیاسی بود که بسیار موفقیت آمیز و در عین حال کثیف بود. اما سوال من این است چه باید کرد تا عامه‌ی مردم طعمه‌ی اهداف کثیف سیاسی نشوند ؟

2005-04-18T16:01:00.000+04:30

چرا مخکوک شدم؟
______________
رحیم مخکوک

داشتم ظرف‌ها را می‌شستم که یکی از دانش‌جوهایم زنگ زد و خانم گوشی را برداشت:
- استاد تشریف دارند؟
- ببخشید استاد دارند ظرف می‌شویند. اجازه دهید ببینم صحبت می‌کنند؟ ... رحیم جان! مثل این که از دانش‌جوها هستند. وقت دارید یا بگویم بعدا زنگ بزنند؟
- ...
تا پای تلفن سینه‌خیز رفتم. چه کنم که آخر مرامیم ما! فکر کنم هیچ فمینیستی مثل من به خانم کمک نکند. خودمانیم شما جای من بودید مخ‌تان کوک نمی‌شد؟ این جوری است که ما مخکوک شدیم!

برای این که سردبیر و خوانندگان محترم ایراد نگیرند که این مطلب نه سیاسی است و نه فرهنگی و نه اجتماعی در انتها اعلام می‌کنم که همه با هم در انتخابات شرکت کنید تا مشت محکمی بر دهان استکبار بزنید!

2005-04-17T18:28:00.000+04:30

این‌جا تهران است! صدای جمهوری اسلامی ایران
ــــــــــــــ
آرمین راد

خلاصه‌ی اخبار. سال 61:

- نیروهای انقلابی و آزادی‌بخش تامیل با نبرد علیه دولت خون‌خوار سری‌لانکا توانستند سه متر مربع از اراضی اشغالی را آزاد کنند. سه نفر از مزدوران دولت در این عملیات به هلاکت رسیدند و 50 تن از مجاهدان تامیل شهید شدند.
- رزمندگان اسلام در 25 جبهه موفق به تارومار کردن دشمن بعثی شدند. در این عملیات تمامی دشمنان بعثی پا به فرار گذاشتند که رزمندگان ما خسته شدند و آن‌ها را دنبال نکردند.
- جبهه‌ی آزادی‌بخش مورو خیلی پیروزی‌های بسیار زیادی به دست آورد.
- بروبچه‌های جنبش فتح و چند تا جنبش دیگر دو تا خمپاره از جنوب لبنان به سوی اسرائیل پرت کردند.

خلاصه‌ی اخبار. سال 75:
- سردار سازندگی دیروز 223 طرح عمرانی سیاسی اجتماعی اقتصادی فرهنگی را افتتاح کرد.
- سردار سازندگی که دستش از بس قیچی زده خسته شده از کلیه‌ی دستگاه‌های دولتی خواست تا اطلاع ثانوی از بهره‌برداری هر گونه طرح جدید خودداری کنند.
- رئیس‌کل بانک مرکزی اعلام کرد: علی‌رغم ده برابر شدن قیمت ارز در چند سال گذشته قول می‌دهیم قیمت ارز در سال آینده فقط دو برابر افزایش پیدا کند.

خلاصه‌ی اخبار. سال 83 (هم‌راه با دلقک‌بازی‌های بابان):
- قیمت مرغ، گوشت و تخم مرغ در سال آینده افزایش نمی‌یابد.
- مردم از دستگاه‌های دولتی در مورد افزایش قیمت‌ها خیلی ناراضی هستند.
- علی‌رغم وعده‌های مسئولان دولتی مبنی بر عدم افزایش قیمت پودر ماشین لباس‌شویی قیمت پودر شوما 3.5 درصد افزایش قابل‌ملاحظه داشت.
- شورای اقتصاد اعلام کرد اگر به راستی‌ها در انتخابات رای دهید بنزین مجانی می‌شود.
- اقشار کم‌درآمد در سال آینده پس از انتخابات ان‌شاءالله خدا می‌شوند.
- علی اکبر ولایتی و لاریجانی و رضایی و قالی‌باف و محمودی‌نژاد در مراسمی در جنوب‌شهر با هم کیک و نوشابه خوردند. لاریجانی در انتهای این مراسم به شدت احساساتی شده بود و گفت: آی شهیدان! دمتان گرم!

2005-04-16T19:26:00.000+04:30

به این جمله ها فکر کنیم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سحر

این جند جمله رو بخونید و بعدش به خودتون یه لطفی کرده و بهشون فکر کنید:

- اگر کسی یکبار مرا بفریبد ننگش باد اگر دومین بار مرا بفریبد ننگ بر من باد. (اگر برای سومین بار بفریبد اونوقت چی ؟!)
- احمقهای تحصیل‌کرده بزرگترین احمقها هستند. (من که نمونه‌اش رو زیاد دیدم شما چطور؟)
- در جای خود بنشین تا کسی برنخیزاندت.
- تا وقتی که می‌توانی بخند زیرا هر چیزی زمان خاص خودش را دارد. ( منظورش این نیست که نیشت تا بناگوش باز باشه‌ها!)
- هنر تعریف از دیگران راهگشای هنر محبوب ساختن خود نزد دیگران است. (این یکی رو دیگه نمی‌دونم باید اسمش رو چی گذاشت! نفاق یا چاپلوسی یا ... ؟ من این یکی رو بیشتر می پسندم که می‌گه: " چیزی را که نمی‌توانی تحسین کنی تکذیب کن" البته هر چند این یکی هم داره از اون طرف پشت بوم می افته)

و اما تعریف چند کلمه :
سفیر : سفیر شخص مورد اعتمادی است که به خارج اعزام می‌شود تا به نفع کشور خود دروغ بگوید. (البته حتما منظور سفیران ایران نیست آخه ایرانیها که اصلا نمی‌دونن دروغ یعنی چی! )
تجربه: تجربه نامی است که مردم بر روی اشتباهات خود می‌نهند .
متخصص: متخصص کسی است که همه‌ی اشتباهات ممکن در رشته‌ای خاص را تجربه کرده‌باشد .
اسم کسانی را که این جملات متعلق به آنها بود ننوشتم تا آزادتر فکر کنیم.

2005-04-16T01:25:00.000+04:30

هجده دليل براى راى دادن به سام ضيايى
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع. دشمن شناس

من بالاخره تصميم خودم را گرفتم که جلوتر بليط رزرو کنم و با يک deal خوبى که گرفته‌ام بوسيله يک فروند يابو کرايه‌اى خودم را به اتاوا برسانم و در جشن تکليف شرعى (عزت الله خان اسلامى و ايران خانم آبادى) شرکت کنم. چون سام ضيايى را جامع الشرايط و اصلح ديدم از همين الان ستادى را براى حمايت از اين دوست عزيز فعال مى کنم. از آنجا که تعداد کانديداهاى رياست جمهورى الان از حمايت کننده ها بيشتر است (رجايى هم گفته بود ما مى خواهيم صد هزار نفر بازى کنند، بيست و دو نفر تماشا کنند، البته از اين بيست و دو نفر هنگام خروج از ورزشگاه شش نفر هم کم شوند) فعلاً‌ مملکت هم هرکى هرکى است لذا من هم تصميم گرفتم رييس ستاد حمايت از کانديداتورى سام بشوم. اصولاً مى دانيد که معمولاً وقتى وبلاگ نويس چيزى مى‌نويسد شخص شخيص خود نويسنده مهمتر از موضوع مطلب است. پس بگذاريد فرازى از بيانات گهربارى که يادم نيست در ديدار با کدام يک از اقشار و صنوف، ايراد کرده بودم برايتان در همينجا بياورم: «اگر آليوس نبود، فانوس هم نبود». حالا چه ربطى به موضوع داشت نمى‌دانم.

على‌اى‌حال (‌آخوندى شد) اين روزها مقدارى بر دودليها فائق آمده‌ام و هجده دليل براى راى دادن به سام پيدا کرده‌ام (‌البته حضور خودم به عنوان رييس ستاد انتخاباتى سام هنوز در هاله‌اى از ابهام است. بگذاريد يک کم بيشتر بازارگرمى کنيم ببينيم چه مى شود)، باشد که جماعت وبلاگ‌دار و وبلاگ‌نويس و به قولى تحريم‌چى براى دهن کجى به انتخابات رياست جمهورى واقعى هم که شده، يک انتخابات تفريحى رياست جمهورى در وبلاگستان و با حضور وبلاگ‌داران به راه بيندازند. چرا که نه؟ فکر مى کنيد از انتخابات رياست جمهورى واقعى کمدى‌تر مى شود؟

هجده دليل براى راى دادن به سام
۱. خوش‌تيپ است.
۲. سام الدين است. هم سام دارد و هم دين و از فعالان ملى-مذهبى است.
۳. شاعر و ترانه‌سراى قهارى است. مرحوم رهى به بيژن ترقى پيغام فرستاده که آقا همه‌تان تسليم صاحب «تار» نوشت شويد.
۴. در پى گسترش اسلام در کشور دوست و برادر تايلند است.
۵. نويسنده روزنامه‌هاى مرحوم بنيان و بهار بوده است.
۶. در خبرچين لينک مى‌گذارد. («زهرى يک ملت بود براى ملت ما» از فرمايشات گهربار خودم در حاشيه کنفرانس سران وبلاگ‌نويسان در پلتاک دوم.)
۷. مقاله‌هاى توپ مى‌نويسد و خشتک «فقيهان» را درآورده.
۸. به عمامه جمع و جور مجتهد شبسترى هم گير مى‌دهد.
۹. بعضى وقتها طرفدار سروش است.
۱۰. گاهى هم طرفدار گوگوش است.
۱۱. براى شکستن انحصار در وبلاگستان آمده است. اعصاب خواندن نوشته‌هاى بعضيها را ندارد.
۱۲. مولوى‌شناس است.
۱۳. به معجزه امامزاده‌اى به نام خاتمى هنوز اميدوار است.
۱۴. در فانوس مى نويسد. (ضمناً من هم مثل همه وبلاگ‌نويس‌ها معتقدم که کارم درسته.)
۱۵. ميتواند دولت در تبعيد تشکيل دهد و ما هم يک پستى چيزى بگيريم. (يک مدرک مديريت توپ گرفته‌ام، دنبال پست خالى مى گردم.)
۱۶. اهل سازندگى هم هست راجع به پوکت چيزى نوشت، هفته بعد پوکت با خاک (‌ببخشيد با آب) ‌يکسان شد.
۱۷. از اصول کوتاه نمى‌آيد بعضى وقت ها که طنز مى‌نويسد با کامنت‌نويس‌ها دعوايش مى شود.
۱۸. با راى دادن به سام نشان مى دهيم که بلديم وقتى يک سيد عمامه‌دار را برداريم چطور به جايش يک سيد بدون عمامه بگذاريم.

اصلح: دکتر سيد سام الدين ضيايى

2005-04-15T01:11:00.000+04:30

«تلخ شیرین!»
ترانه‌های انتخاباتی (۴)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدین ضیائی

اشاره: پس از به توافق نرسیدن سیاوش قمیشی و جلال همتی با ستاد انتخاباتی سردار سازندگی، بر اساس آخرین اخبار «فتانه» نیز شایعه‌ی «همکاری افتخاری» با ستاد را تکذیب کرده و گفت ظاهرا کسی بر اساس ترانه‌ی «عاشق منه»، شعر «اکبر منه» را ساخته و قرار است با همکاری «علیرضا افتخاری» خواننده‌ی جمهوری اسلامی اجرا شود با همکاری افتخاری او! آخرین اخبار حاکی از ساخت ترانه‌ی «سردار سازندگی‌ها» برای صدای «عارف» است. عارف که پیش از این سابقه‌ی همکاری با گروه‌های سیاسی مانند مجاهدین خلق را داشته هنوز واکنشی نشان نداده است. ترانه‌ی «سردار سازندگی‌ها» را با ملودی ترانه ی «سلطان قلب‌ها» بخوانید.

یه دل می‌گه بدم بدم، یه دلم می‌گه ندم ندم، طاقت نداره دلم دلم، می‌رم که بدم.

وقتی اکبر کاندیدا شه، دست راست(۱) رهبر همراشه، به قول عبدی آش با جاشه! (۲)، رفتم که بدم!

سردار سازندگی‌ها تو هستی، راه رجایی(۳) به مجلس تو بستی، وقتی که ملت بکردت حواله، انگشت شستی!(۴)

اکنون که می‌خوای دوباره دوباره، کاندید بشی حسب تکلیفت آره، جز این ترانه نداری تو چاره، ای بد قوراه!

«یه دل می‌گه بشم بشم، یه دلم می‌گه نشم نشم، تکلیف شرعی دارم دارم، خجلت نکشم!

پیش قدرت، اما اما، خیلی ضعیفه این نفس ما، تو برگ رایت بنویس اکبر، در راه خدا!»(5)

سردار سازندگی‌ها تو هستی، راه رجایی(3) به مجلس تو بستی، وقتی که ملت بکردت حواله، انگشت شستی!(4)

اکنون که می‌خوای دوباره دوباره، کاندید بشی حسب تکلیفت آره، جز این ترانه نداری تو چاره، ای بد قوراه!

(۱):دست معلول رهبر
(۲)عنوان مقاله‌ای از عباس عبدی
(۳)دکتر علیرضا رجایی که آرایش را به نفع هاشمی باطل اعلام کردند.
(4)انتخابات مجلس ششم
(5)این بخش بین « » را باید کسی با صدای شادروان پوران شاپوری، از طرف هاشمی بخواند!

ترانه‌های انتخاباتی 3

2005-04-13T12:38:00.000+04:30

به عمروعاص رأى بدهيد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

هنوز تصميم به رأى دادن نگرفته‌ام؛ و منتظر هستم تا شايد در آخرين روزها اتفاق خاصى بيفتد. شايد مثل هشت سال پيش که درست يک روز قبل از انتخابات تصميم گرفتم رأى بدهم. آن روز فرصتى استثنايى براى گفتن «نه» پيدا کرده بودم. و چه «نه» ى بلندى. اين اوج آزادى بيانى است که بيشتر ما انتظار داريم. اين‌که بتوانيم بگوييم؛ نه ببخشيد، داد بزنيم «نه»!
پدرهاى ما ريختند توى خيابان‌ها و داد زدند «مرگ بر شاه»، بدون اين‌که بدانند چه چيزى به عنوان جايگزين مى‌خواهند. امروز هم وجه مشترک بيشتر ما اين‌ا‌ست که از وضع موجود راضى نيستيم. ولى به جاى آن چه مى‌خواهيم؟ همين که بتوانيم آزادانه به رئيس جمهورمان فحش بدهيم کافيست تا به معين رأى بدهيم؟ اتفاقن همين حس «نه» گفتن داره وسوسه‌ام ميکنه که نه اين‌بار ديگه نبايد رأى داد. ولى خوب اگه رأى بدم چى ميشه؟ اگه رأى ندم چى؟
اصلن فرض کنيد اصلاح طلب‌ها نامزد سايه داشته باشند. مثلن در همان دقيقه نود موسوى حالا يا ميرحسين يا خوئينى‌ها يا فرض کنيد هادى خامنه‌اى يا عبدلله نورى نامزد بشوند و شوراى نگهبان هم براى جلب مشارکت عمومى و از ترس آمريکا صلاحيت اين ابر نامزد را تأييد کند. من از خير سکولاريسم و جدايى دين از سياست و اين جور مسايل مى‌گذرم. به همين حد اقل‌ها هم رضايت مى‌دهم. برنامه‌ى اقتصادى آقايان چيست؟ سياست خارجى و از همه مهم‌تر رابطه‌ى با آمريکا چى؟ اون موقع که دولت اصلاح‌طلب لايحه تنظيم مى‌کرد و مجلس اصلاح‌طلب تصويب مى‌کرد، و مصوبه اين‌قدر پشت ديوار شوراى نگهبان مى‌ماند تا به شوراى مصلحت مى‌رفت و دست آخر هم رئيس جمهور بيست ميليونى خودش لايحه‌اش را پس مى‌گرفت فراموش کرده‌ايم؟ فکر مى‌کنم همه از طرفداران معين تا طرفداران تحريم در اين مورد هم عقيده هستيم که اين‌بار۲۰ ميليون رأى فقط با معجزه امکان پذيراست ( حتا تقلبى در آن حد هم نياز به معجزه دارد!) اگر اين معجزه رخ داد خوب خود نشان از کرامات آقايان دارد. ولى اگر رخ نداد آيا جز اين‌ا‌ست که فرد منتخب بايد خيلى قدرتمندتر از خاتمى باشد تا همين حد اقل‌ها را ادامه دهد؟ و همين مشروعيت که نه، ژست دموکراسى را زير سؤال نمى‌برد؟ يعنى هنوز هم در جامعه ما زور حرف اول را مى‌زند نه رأى مردم! اى کاش نامزدى بود که با همان ۲۰ ميليون رأى مى‌آمد و به پشتوانه همان ۲۰ ميليون رأى همين حد اقل‌ها را تأمين مى‌کرد. همه مى‌دانيم که اين نشدنى‌است.
حال فرض کنيد رأى ندهيم و يا بهتر بگويم به معين رأى ندهيم. حالا چه مى‌شود؟ حکومت يک دست مى‌شود؟ آمريکا حمله مى‌کند؟ براى پيش‌گيرى از حمله‌ى احتمالى آمريکا، پيشنهاد مى‌‌کنم يک راه‌پيمايى ميليونى انجام بدهيم. چون فکر نمى‌کنم آمريکايى‌‌ها اين‌قدر احمق باشند که بر اساس نتايج انتخابات ما تصميم بگيرند. اما براى يک دست نشدن حکومت بياييد قوه‌ى مجريه را به رفسنجانى بسپاريد. رفسنجانى سياست مدار است و لوازم تداوم حکومتش را مى‌داند. اتفاقن از پس آمريکايى‌ها هم بر مى‌آيد. حتا اگر لازم باشد مثل عمروعاص کشف عورت مى‌کند. دراين صورت دست کم از حماقت هاى‌دارودسته‌ى توکلى در اقتصاد در امان خواهيم بود. ضمن اين‌که ببينيد در اين دوره کسى نمى‌تواند عقب‌گرد کند. رفسنجانى ممکن است به آزادى‌هاى فرهنگى اعتقادى نداشته باشد، ولى نمى‌تواند جلوى آنچه‌را هست بگيرد. مثلن مير حسين هم که بيايد نمى‌تواند همان سياست‌هاى اقتصادى زمان جنگ را تکرار کند.
آمدن رفسنجانى نياز به مشارکت مردمى ندارد و اگر من و شما هم رأى ندهيم رأى مى‌آورد و اين‌طورى نه سيخ مى‌سوزد نه کباب! هم ما با رأى ندادن «نه» گفته‌ايم و هم حکومت يک دست نشده‌است. من نمى‌گويم به رفسنجانى رأى بدهيد. من مى‌گويم اگر مجبور شديد رأى بدهيد به جاى رأى سفيد اسم رفسنجانى را بنويسيد. و به دوستان عزيز يک توصيه خاضعانه دارم که اگر تصميم به رأى دادن نداريد شما را به خدا به جاى رأى سفيد، شناسنامه‌تان را سفيد نگه داريد. اين ديگه کمترين هزينه‌ايست که براى توقعاتمون بايد بپردازيم. اگر جرأت اين کار را نداريد، سر جاتون بشينيد، و ديگه حرف نزنيد يا به همون عمرو عاص رأى بدهيد.

2005-04-12T13:17:00.000+04:30

پيامبرى که نمى‌ميرد (۲)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

مسيح (ع) زنده است و از طريق نزديکى و اتصال روحى به او مى‌توان به خدا رسيد. از ديد مسلمانان هم از طريق پيامبر اسلام (ص) مى‌توان به خدا رسيد:
به معراج برآييد چو از آل رسوليد
رخ ماه ببوسيد چو بر بام بلنديد
تعطيلى نبوت هرگز به معنى تعطيلى تجربه‌هاى دينى نيست، کما اين‌که على (ع) در نهج البلاغه مى‌گويد: «همواره خداوند، بندگانى دارد که در فکرشان و در عمق عقل‌هايشان با آنان سخن مى‌گويد.» شأن ديگرى از نبوت ولايت است هم‌چنانکه مى‌فرمايد: «النبى اولى بالمؤمنين من انفسهم» (بقره-۲۵۷)
اصولن در تمامى تجربه‌هاى روحى، ما ورايى و عرفانى (و دينى) به نقش رهبر و پيشوا تأکيد فراوان شده‌است. ادبيات عرفانى ما پر‌است از عبارت‌هايى شبيه پير، شيخ، ولى، مريد، سالک و … در طريق سلوک، شخص نمى‌تواند خودسرانه عمل کند و بايد دست ارادت به شيخى از مشايخ بدهد:
سايه رهبر به است از ذکر حق
يک عنايت به که صد لوت و طبق
وظيفه مريد در مقابل رهبرى که ولى خداوند است، اطاعت محض است. به قول غزالى رهبر اگر خطا کند و مريد از او اطاعت کند بهتر از آن است که مريد اعتراض کند و او بر جاده صواب باشد. دست گير و رهبر اصلى در چنين تجربه‌هايى روح بزرگ پيامبران و ائمه است؛ که هميشه زنده هستند و مؤمنان را تنها رها نمى‌کنند:
پس به هر دورى وليى قائم است
تا قيامت آزمايش دائم است
مهدى و هادى وى است اى راه‌جو
هم نهان و هم نشسته پيش رو
اما:
کيست مولا آن‌که آزادت کند
بند رقيت ز پايت بر کند
تجربه دينى يعنى کشف شهودى و درک حضورى تجلى بارى و اين جهان و ما فيها نيست جز مظهر خداوند. البته پاره‌اى از موجودات، مظهر پاره‌اى از اسماء الهى هستند و «اسم اعظم» يا «انسان کامل» (به تعريف دست راستى) مظهر همه اسماء الهى است. پس براى درک حضور بايد سراغ انسان کامل رفت. پنهان بودن اسم اعظم و برگزيدن آن در علم غيب تنها به سبب بى تعين بودن آنست که موجب مى‌گردد کسى به آن دست نيابد، مگر در صورت فنا و در آن صورت ديگر نشانى از مخلوق نيست.(آن را که خبر شد، خبرى باز نيامد!)
اين دين را مقايسه کنيد با آن دين يتيم. دينى که پيامبرش هميشه زنده است و پيروانش لحظه‌اى از وجود مبارکش بى‌نياز نيستند؛ کجا و کتاب هايى که خران حملش مى‌کنند و به اسم دين مى‌فروشند کجا ؟!
پيامبر در نقش اجتماعى خود نيز از همان ولايت معنوى استفاده مى‌کردند و مسلمانان صدر اسلام موظف بودند بى‌ چون‌وچرا از ايشان اطاعت کنند. و اين همان شأن نبوت است که با رحلت پيامبر (ص) و به دستور اسلام براى هميشه خاتمه يافت. يعنى مسلمانان دستور گرفته‌اند پس از پيامبر از هيچ کس ولو حجت خدا روى زمين، اطاعت بى چون و چرا نکنند. بله «من کنت مولاه فهذا على مولاه» بى شک به همان ولايت معنوى اشاره دارد و حتا با پذيرش نظر شيعه مبنى بر رهبرى سياسى فرزندان على (ع)، نبايد فراموش کرد که آن بزرگواران در همان زمان محدودى که به حکومت دست يافتند - يا جنگ و صلح نمودند و يا وليعهدى را پذيرفتند- هرگز توقع اطاعت بى چون‌وچرا از مردم نداشتند و بر عکس در معرض سؤالها و انتقادهاى فراوان بودند و کسى مخالفانشان را به کفر محکوم نکرد!
بله اگر جمع، مخاطب پيامبر باشد، دين يک نظام اجتماعى مدون -متن دينى- مى شود که جاى پيامبر را مى‌گيرد. وازاين‌رو مى‌فرمايد « آيا اگر پيامبر کشته شود يا بميرد، شما از عقيده‌ى خود باز مى‌گرديد؟» (آل عمران-۱۴۴) ولى مسلمانان بعد از او نبايد از هيچ خليفه يا ولى فقيهى که ادعاى نبوت مى‌کند پيروى کنند، که به نص اسلام، کفر است. حکومت ولى خداوند پذيرفتنى است ولى نه ولايت او. بر عکس فردى که خود را به دست پيامبر بسپرد پس از معراج و در بازگشت، تجربه‌هاى خود را به زبان روز- چه بسا چون سهراب به شعر نوى پارسى- براى اطرافيان بازگو خواهد نمود و هرگز داعى کذب نبوت نخواهد نمود.

2005-04-12T01:01:00.000+04:30

يک کم فوتبال از نوع فانوسى
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
رحيم مخكوك

اين كه على دايى در زمين فوتبال آدم تندخويى است، درست. تمام كسانى كه بازى او را در دانشگاه صنعتى از نزديك ديده‏اند مي‎دانند كه او در زمين بازى يك جنگنده‏ى به تمام معنى است. البته از هم او محبت و مهربانى هم ديده‎اند. در زندگى عادى و روزمره و در كنار زمين ورزش. توى رخت‏كن و توى زمين‏هاى ورزشى. من خود نيز از نزديك محبت او را ديده‏ام.
اين كه تيم ملى ايران از پروين پاطلايى خاطره‏هاى فراوان شيرين و تلخ به ياد دارد هم درست. روزگارى ملتى با شادى او در زمين شاد شده و با ناراحتي‏اش ناراحت. من خود از نزديک تمرين او با بچه هاى تيم ملى صمد مرفاوى و على دايى را ديده ام و انصافا که بازى اش حتى در اين سن حرف ندارد. اما نمي‏شود فراموش كرد كه او آدم قدرت‏طلبى است. براى تيمش پرسپوليس هم خيلى كارها كرده و خيلى كارها هم حاضر است بكند كه شايد با اخلاق جور در نيايد. همين هم بود كه روزگارى كه پروين مربى تيم ملى بود بيش‎تر بچه‏هاى تيم ملى از پرسپوليس بودند و يا به پرسپوليس مي‏آمدند. بعضي‏ها پيازداغ اين ماجرا را زياد مي‎كنند و اسم اين را مي‎گذارند مافيا در فوتبال. من چنين نمي‏گويم و فقط ترجيح مي‎دهم بگويم به برخى كارهايش اعتراض دارم.
اين كه دعواى اين دو قهرمان اسطوره‏اى فوتبال ايران دقيقا از كجا شروع شده است مهم نيست. به گمانم واضح است كه رفتار قدرت‏طلبانه‎ى پروين و تندخويى دايى در اين بين نقش اساسى را داشته است. حالا اين كه دايى حرمت بزرگ‏تر را نگه نداشته است هم جاى صحبت فراوان دارد اما يك چيز هست كه اعصاب من را بد جورى خرد مي‎كند.
عده‏اى بسيج شده‏اند كه دايى را نه در زمين بازى كه به نامردى ترور كنند. در بازي‏ها هر وقت توپ زير پاى او مي‏روند هو مي‎كشند، بدترين فحش‏هاى عالم را نثارش مي‏كنند و انواع و اقسام فشارهاى روانى را بر او تحميل مي‎كنند. در حال حاضر دايى نه مي‎تواند ايران را ترك كند و نه ماندن در ايران برايش وضعيت راحت و قابل تحملى است. در يك شرايط متعادل او به تدريج كه سنش بالاتر رود بدون هيچ مشكلى بايد بتواند با تيم ملى خداحافظى كند. با وضعيت فعلى اين كار هم براى او ممكن نيست. عده‎اى دارند كسى را که افتخار فوتبال اين كشور است و نام فوتبال ايران را با ركورد شكني‏اش در گل زنى و با اولين حضور يك ايرانى در بوندسليگا در دنيا مطرح كزده است زير بدترين فشارها قرار مي‎دهند. اين كار با هر دليلى باشد از مردانگى به دور است. شايد فقط مسئولين بلندپايه‏ى ورزش و ريش سفيدانى مثل مهدى ابطحى كه مرد اخلاق فوتبال ما بود بتوانند دست اين دو را در دست هم بگذارند و نگذارند مسايل حاشيه‏اى خاطره‏اى تلخ از اين دو قهرمان در ذهن مردم گذارد.
فراموش نكنيم كه عامه‏ى ملت از همين دوستي‎ها و دشمني‎ها درس مدارا و يا خشونت مي‏گيرند. بايد كارى كرد.

2005-04-11T14:57:00.000+04:30

رفتار اصلاح طلبان،شکل و محتوا
یادداشتی بر «شهرآشوبان خیال پرداز»،سعید حجاریان
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سید سام الدین ضیائی

اگر چه به نظر می‌رسد خاتمی و اصلاح طلبان حکومتی قصد فریب مردم را با شعار «جامعه مدنی» و «مردمسالاری» نداشته‌اند، اما در عمل نشان دادند که دلبستگی عمیق و ریشه‌داری به مبانی فکری ــ فلسفی مدرنیته و به تبع آن دموکراسی و جامعه مدنی ندارند.به ویژه آن که نگاه کلامی‌شان به دین آنان را از برخی رفتار‌های مدرن و دموکراتیک باز داشته است. رویکرد‌های آنان در برخورد با حرکت‌های ضد دموکراتیک آن سو، گرچه به زبان شکل و شمایلی مدرن داشت، اما در عمل تحت تاثیر محتوای منش سنتی آنان استحاله شده‌است.
نمونه‌های بسیاری از نمود رویکردهای به ظاهر مدنی اما سنتی در رفتار و روابط رئیس جمهور خاتمی و نمایندگان مجلس ششم مثال زدنی است، حتی بنیانگذار جمهوری اسلامی نیز در پاریس مدعی شد جمهوری و دموکراسی مورد ادعا همان جمهوری در کشورهای دیگر و یک دموکراسی واقعی است، اما یس از منصرف شدن از استقرار در شهر مذهبی قم، سنتی که در عمق اندیشه‌اش ریشه داشت و پای خدا و اسلام را به میانه می‌کشید او را از وعده‌های مترقیانه‌اش دور کرد.
رئیس جمهوری اصلاح طلب اما پیرو خط امام نیز در رفتاری دموکراتیک از «ملت» و حقوق مدنی‌اش گفت و دیری نپایید که به نفع «نظام» و «امام» عقب نشست و ملت را رها کرد. چه او نیز دلبستگی‌های سنتی مذهبی و انقلابی و ارادت به امام و مرادش را نتوانست فراموش کند. خاتمی حتی با آن که می‌دانست تفاوت ره از کجا تا به کجاست، خود و اقتدارگرایان و ملتی را به همان دلیل ریشه دار، فریب داد و «جامعه مدنی» را به «مدینه النبی» تنزل داد. «مردمسالاری دینی»‌اش نیز تنها برای فرار از همان ریشه‌هایی بود که به سختی گرداگرد اندیشه‌اش را گرفته‌است و از به کارگیری ابزار دموکراسی محض منعش می‌کند و عذابش می‌دهد.
مجلسیان دوره ششم در جدی‌ترین حرکت در فرم مدرنشان، یعنی «تحصن» جنجال بر‌انگیزی که البته نشان از جسارت و آزادگی برخی نمایندگان داشت، به جای اعتراض و پای فشردن بر یک کلام، آن هم «نقض حقوق مدنی» انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان، از سابقه‌ی جبهه و جنگ و خانواده‌ی شهید و سوابق انقلابی و خط امامی و سپاهی بودن رد صلاحیت شدگان سخن گفتند و در آتشی‌ترین نطق‌ها بزرگترین پرسش این بود که مگر می‌توان چنین کسانی را رد صلاحیت کرد؟! و بیشترین اعتراض بر پایمال شدن خون شهیدان و انحراف از راه امام راحل و خدشه‌دار ساختن قلب مهدی قائم! بدین‌ترتیب نمایندگان جامعه مدنی نیز در ادامه‌ی این شکل مدرن، محتوای تفکر سنتی خود را رو کردند.
تئوری‌پرداز شماره نخست اصلاحات حکومتی «سعید حجاریان» ـــ‌ که نگارنده احترام ویژه خود نسبت به وی در راهبرد جنبش را کتمان نمی‌کند ـــ نیز، کسی است که ییش از این ده‌ها یادداشت وزین منطبق بر فلسفه‌ی نوین سیاسی، مبتنی بر دموکراسی در راهبری جنبش اصلاحات مدنی نوشته بود. «جمهوریت، افسون زدایی از قدرت»اش به جای ماندنی است. او حتی به عنوان ابزار تهدیدی، از نافرمانی مدنی تا خروج از حاکمیت و رفراندوم گفته بود. شکست اصلاحات به شیوه پیشین را رسما اعلام کرده بود؛ اما وقتی «نظام» منتسب به «امام» را ــ که خود، خاتمی و اصلاح طلبان حکومتی در کنار اقتدارگرایان در دایره قدسی‌اش قرار می‌گیرند ــ در آستانه‌ی تهدید جدی می‌بیند، همه‌ی توصیه‌هایش برای پیشبرد مدنیت فراموش می‌شود. صفات ناپسند غیر مدنی سنت‌گرایان را که روزگاری خود به عنوان ابزار انقلابی از آنها سود می‌جست و پس از تحول فکری و تجدید نظر در عمل، از آن برائت جسته بود، بار دیگر به کارشان گرفت.
حجاریان، پس از برخورد‌های «انقلابی» به شیوه‌ی ماه‌های نخست انقلاب اسلامی و روزهای تسخیر لانه جاسوسی در ماه‌های اخیر با اپوزیسیون پیشنهاد دهنده‌ی رفراندوم، گویا به عنوان یک پیرو خط امامی اصیل در آخرین یادداشت خود با عنوان «شهرآشوبان خیال پرداز» چنین می‌گوید: «شهرآشوبان خیال پرداز افرادى هستند كه فكر مى‌كنند مى‌توانند با اراده خویش تغییرات عمده‌اى در ساختار سیاسى و اجتماعى ایجاد كنند. رادیكالیسم و اراده‌گرایى دو ویژگى عمومى این گروه افراد است». حجاریان که سعی می‌کند تا همان ژست و فرم مدرن را در گفتار حفظ کند، بی اعتراف به این که خود نیز در این دسته از خیال پردازان قرار می‌گیرد، هرچند شهرآشوبی نکرده‌باشد، ادامه می‌دهد:«در ایران نیز چه پیش از انقلاب اسلامى و چه پس از آن ما شاهد تشكیل فرقه‌ها و جنبش هاى شهرآشوب بوده ایم كه عمدتاً از این زاویه كه رابطه و تناسبى میان هدف و وسیله برقرار نمى‌كنند دچار نوعى «ناعقلانى گرى» هستند».او در ادامه از آسمان جامعه‌شناسی و ریسمان فلسفه ی سیاسی به هم می‌بافد.از یاغی‌گرایی تا باند‌های مافیایی و منجی‌گرایان می‌گوید. از حجتیه‌ای‌ها و مجاهدین خلق تا مارکسیست‌ها را در دایره‌ی شهرآشوبان خیال‌پرداز قرار می‌دهد و از سکتاریستی(جدای ازمردم) بودن‌شان می‌گوید تا نتیجه بگیرد که:«امروزه هم كم و بیش ما با مشكل ناعقلانى گرى سیاسى روبه رو هستیم.» و هخا،آن مردم روانپریش را با امضا کنندگان فراخوان ملی برگزاری رفراندوم که گویا با همه‌ی خنده دار بودن این پیشنهاد ــ به زعم ایشان ــ خار چشم شده است، مقایسه کند. وی در ادامه می‌گوید: «البته موضوع رفراندوم قبلاً هم در مجلس ششم طرح شده بود اما آن رفراندوم به اتكاى راى مردم به پارلمان و براى هدفى پایین تر از حد مقدورات بود یعنى ابزار بزرگتر از هدف بود اما رفراندومى كه در سال ۸۳ مطرح شد هدفى بزرگتر از ابزار خود داشت.» ولی توضیح نمی‌دهد که با آن ابزار بزرگ در سایه‌ی نظام ولایت به کدام هدف رسیدند که به آن حرکت بی نتیجه نخندیم و حرکتی را که در ابتدای راه است مضحک بنامیم!
مغز متفکر اصلاحات در سه جمله ی آخر یادداشت، سعی می‌کند تا این همه شهر آشوب خیال‌یرداز را یک عده خشونت خواه و البته سنت گرا بخواند و این سوییان یعنی اصلاح‌گرایان حکومتی را عقل گرا و لابد مدرن بنامد. او یادداشت را چنین به پایان می‌رساند:« كار خیال پردازان مشت زدن به دیوار است. در زندان كسى كه از وسعت و مقاومت سلول خود و ساختمان زندان آگاهى نداشته باشد در دایره جبر گرفتار مى‌شود حتى اگر مشت به در و دیوار بكوبد. اما آن كه مى داند كجا مى توان نقب زد و كجا مى توان فرار كرد برنده است نه كسى كه كله اش را به دیوار مى‌كوبد.»
همه‌ی تلاش حجاریان در یادداشت‌های اخیرش که مدتی است بوی سرمقاله‌های«کیهان» می‌دهد و اگر به نام نویسنده توجه نکنید به یاد شریعتمداری از نوع متفکرش و شاید کسی مانند محبیان می‌افتید، انگ چسبانی به هر کسی است که جز او و همفکرانش، حرفی دیگر برای گفتن داشته باشند. البته از نوع مودبانه‌تر و مزین به کلمات مدرن.همان ترفند قدیمی ــ اما با پوششی نو ــ که در جنبش مشروطیت، هر که را که از آزادی و مشروطه حرف می زد،بابی و بهایی‌اش می‌خواندند. از سال ۱۳۲۰ تا پیروزی انقلاب ۵۷،هر که از مبارزه با استبداد و استثمار و امپریالیسم دم می‌زد، توده‌ای می‌شد. پس از انقلاب نیز هر که مخالف باورهای همین دوستان مدعی سخنی گفت، لیبرال و منافق نام گرفت و اگر از چشم‌انداز جهان آینده چیزی نوشت، نوکر آمریکا لقب یافت و ...تو گویی تاریخ مکرر است، پس از خرداد ۷۶،همه‌ی آن افترا‌های پیشین که روزی بر دیگران بسته می‌شد، از آن سوی حاکمیت تقدیم حضور همین دوستان اصلاح‌گرا شد، وقتی از قانون و مدنیت گفتند.محارب و مرتد نام گرفته، یزیدی شدند و بر باد ده انقلاب و ضد ولایت فقیه!
آن روزها، همین دوستان اصلاح‌طلب تئوری پرداز وقتی هدف انگ‌زنی‌ها بودند، حقیر انگاشتن آرای مردم از سوی جناح مقابل را بازگشت به استبداد خواندند. اما همین که «نظام»ی را که «امام»‌شان بنیان نهاد در خطر دیدند، به زبانی دیگر، همان سخنان سال های ییش از تغییر شکلی فکری خود را تکرار می‌کنند. انگ می‌زنند.می‌ترسانند و به بیانی تهدید می‌کنند! آسمان و ریسمان انقلاب و اصلاحات را به هم می‌بافند تا حق حاکمیتی را که بر اساس اصل ۵۶ قانون اساسی خودشان، حق ملت است، همچنان در انحصار داشته باشند! چه، راه «امام»،«نظام»،«اسلام» و آن چه بر قلب‌شان می‌کوبد و ول کن هم نیست، در خطر است!

2005-04-11T11:00:00.000+04:30

ماشين دموکراسى
ــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

انتخابات به عنوان يکى از دستاوردهاى بزرگ دنياى مدرن، انتقال قدرت را بطور منظم و بدون استفاده از حق موروثى در يک دودمان، ميسر ساخته است. مراسم انتخابات صحنه مبارزه‌اى است که در آن حل اختلاف گروه‌هاى رقيب، بطور صلح‌آميز امکان پذير شده است. اعتقاد به اين‌که هر فرد يک رأى دارد، در نهايت به فرودستان جامعه اين فرصت را مى‌دهد که دست کم بخشى از حقوق خود را از چنگ فرادستان باز پس گيرند. انتخابات اما در پيشرفته‌ترين دموکراسى‌ها هم تنها کارکردى فرهنگى-روانى براى نخبگان داشته است. حق رأى با القاى توهم برابرى و مساوات، به توده‌ها اين اطمينان را مى‌دهد که اختيار در دست آن‌هاست و آن‌ها مى‌توانند رهبران خود را انتخاب کنند؛ در حالى که ابزارهاى اصلى قدرت هميشه در دست نخبگانى است که ديده نمى‌شوند.
مهندسين در صنعت بين دو نوع ماشين تفاوت قايل هستند: batch (تک مرحله اى) و continues (مستمر). يک مثال ساده در نانوايى هاى سنتى اين تفاوت را به خوبى نشان مى‌دهد. نان بربرى به روش تک مرحله اى پخته مى‌شود و نان تافتون به روش مستمر. اگر به کارخانه دموکراسى با رأى گيرى متناوبش نظرى بيفکنيم، خود را با يک ماشين تک مرحله‌اى، مواجه مى بينيم. در اين کارخانه به مردم اجازه داده مى‌شود تا در زمان‌هاى معينى از ميان نامزدها فرد يا افرادى را انتخاب کنند. بعد از اين مراسم پرشور دوباره ماشين دمو کراسى متوقف مى‌شود. ولى ماشين مستمر نخبگان همچنان به کار خود ادامه مى دهد…
اين واقعيت را اضافه کنيد به رأى گيرى‌هاى بعضن تک نامزدى با نتايج حيرت انگيز ۹۸ درصد به بالا در کشور‌هاى عقب افتاده‌اى چون منطقه خاورميانه تا ضعف مدعاى پوچ دموکراسى آشکارتر شود. حتا بسيارى از انقلاب‌هاى خونين يا مخملين هم به جابجايى در سطوح حاکمان واقعى نمى‌انجامد. بله انقلاب‌هايى مثل انقلاب فرانسه و روسيه گروهى از نخبگان پشت پرده را به زير آورد و گروهى از نخبگان جديد را به حکومت رساند. ولى انقلاب ايران جز جابجايى در نمادهاى ظاهرى حکومت تأثيرى نداشت. برعکس واکنش وا پس گرايانه‌اى بود در برابر امکان جابجايى نخبگان در جامعه. بازار يکى از اين گروه نخبگان است که با انقلاب مشروطه به قدرت رسيد و با انقلاب اسلامى موقعيت خود را که با خطر مواجه شده بود، دوباره تثبيت نمود.
به اين همه اضافه کنيد نقشى را که انتخابات پس از انقلاب در ايران پيدا کرده است: در جمهورى اسلامى خروجى ماشين دموکراسى مهم نيست، بلکه ورودى آن‌است که اهميت دارد. نمايش انتخابات تکرار خاطرات راهپيمايى‌هاى شورانگيز دوران انقلاب است. حضور هر چه گسترده تر مردم در انتخابات مشت محکمى است بر دهان کسانى که خيال بازگشت آمريکايى‌ها را در سر دارند. بازگشت از روى فرش قرمز يا قرمزى خون مردم بى گناه!
خروجى ماشين دموکراسى در کشور ما اين‌قدر بى‌اهميت است که حتا گروهى با بيست ميليون رأى کارى از پيش نبردند و باز هم هم‌نوا با همان‌ها که دراين هشت سال سد راهشان بودند دم از مشارکت مردم مى‌زنند اين‌بار چون امريکايى‌ها را پشت دروازه‌هاى شهر مى‌بينند. ولى البته ورودى ۲۵ ميليونى صندوق رأى مدتى اروپايى‌ها را به تأمل واداشت!
همه چيز اما به نمادهاى بيرونى اين نمايش (خنده‌دار) دموکراسى ختم نمى‌شود. همان خرده‌ نخبگانى که با انقلاب از دسترسى به لايه‌هاى فوقانى حکومت بازماندند، به تدريج تجديد سازمان يافته و سال‌هاست نامزدهاى يقه سفيد خود را روانه کارزار ساخته‌اند. باز هم تأکيد مى‌کنم اهرم‌هاى واقعى قدرت در دست نخبگانى است که اگر موقعيت خود را در خطر ببينند، شاه را به نفع امام بيرون مى‌کنند و چه بسا ژنرال‌هاى امريکايى را هم با آغوش باز بپذيرند. صرف‌نظر از اين‌که نماد ظاهرى قدرت به دست چه کسانى خواهد افتاد- خروجى صندوق رأى يا خداى نکرده ماشين جنگ، بد نيست به نخبگانى بينديشيم که اهرم‌هاى واقعى قدرت را در دست خواهند گرفت. نخبگانى از قماش بازار يا تکنوکرات‌ها؟

2005-04-10T19:53:00.000+04:30

زبان آدمى
ــــــــــــــــــــــــــــــ
رحيم مخكوك

اگر در يك كشور خارجى مشكلى داشتيد و كسى به شما نزديك شد و جمله‌اى بر زبان راند:
- اگر آن قدر قشنگ حرف زد كه نخواستيد جمله‌اش تمام شود، بدانيد كه ايتاليايى است.
- اگر فكر كرديد دارد شما را دعوا مى‌كند بدانيد آلمانى است.
- اگر فكر كرديد دهاتى است، بدانيد فرانسوى است.
- اگر احساس كرديد انگليسى‌اش خيلى خوب است و به او حسوديتان شد، بدانيد انگليسى است.
- اگر هيچ احساسى به شما دست نداد بدانيد سوئدى است.
- اگر فكر كرديد با يك جوات خراب معرفت جنوب شهر صحبت مى‌كنيد، شك نكنيد كه آمريكايى است.
- اگر آن قدر با هيجان حرف زد كه ياد گاوبازى افتاديد بدانيد اسپانيايى است.
- اگر يك كلمه هم نفهميديد چه مى‌گويد، ژاپنى است.
- اگر احساس كرديد موقع حرف زدن دارد التماس مى‌كند و احتمالا دنبال مادرش مى‌گردد، هندى است.
- اگر فكر كرديد دارد براى شما تاريخ قديم را تعريف مى‌كند، بدانيد يونانى است.
- اگر احساس كرديد موقع حرف زدن دارد جان مى‌كند بدانيد روس است.
- اگر احساس كرديد دارد شما را موعظه مى‌كند بدانيد دارد لاتين حرف مى‌زند.
- اگر چشمانش بادامى بود، بدانيد كه خيلى دوست دارد به شما كمك كند و دارد حداكثر تلاش خود را مى كند اما شك نكنيد كه در اين كار موفق نخواهد شد.
- اگر فكر كرديد دارد برايتان قرآن مى‌خواند بدانيد عرب است.
- اگر مطمئن بوديد دارد سرتان كلاه مى‌گذارد مى‌توانيد به او بگوييد سلام هم‌وطن! ;-)
- اگر يك كلمه حرف راست نگفت طورى كه خودش هم فهميد كه شما هم فهميده‌ايد دروغ مى گويد مطمئن باشيد كه قاضى مرتضوى است.
- اگر حرف‌هاى خوشگل زد ولى كارى نكرد و با لب‌خندش شما را كشت بدانيد خاتمى است.
- اگر توى سرتان دنبال چراغ گشت و يك طناب حلقوى دستش بود دقيقا اندازه‌ى گردنتان مى‌توانيد مزه‌ى داروى مصلحت نظام را از او بپرسيد.
- اگر از تروريسم صحبت كرد بوش است.
- اگر همان حرف‌هاى قبلى را زد فقط جاى ترور گفت جهاد، بن‌لادن است.
- اگر احساس كرديد حرف‌هايش بر دلتان مى‌نشيند و برق صداقت را نيز در چشمانش ديديد به سرعت با او ازدواج كنيد (البته قبل از آن جنسيت طرف را بپرسيد، ضررى ندارد)
- اگر قيافه‌اش به تدريج وحشت‌ناك شد، آن قدر كه آرزوى مرگ كرديد، بدانيد كه آرزوى‌تان درجا برآورده شده است. او عزرائيل است.
- اگر قيافه‌اش به تدريج خوشگل شد، آن قدر كه خواستيد با او پرواز كنيد، باز هم آرزوى‌تان برآورده مى‌شود. عزرائيل را ملاقات كرده‌ايد.
- اگر ديديد دارد چرند و پرند مى گويد و زمين و زمان را به هم مى‌بافد و دست‌بردار هم نيست، بدانيد رحيم مخكوك است!

2005-04-10T17:00:00.000+04:30

پيامبرى که نمى‌ميرد (۱)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

در نوجوانى، همزمان با دوران جنگ، خوابى تکرارى بود که چندين بار ديدم. مضمون آن خواب چندان مهم نيست، مهم اين‌ا‌ست که پس از چند بار به تقارن غم‌انگيزى پى بردم. درست فرداى هر شبى که آن خواب را مى‌ديدم، خبر شهادت دوستى صميمى را دريافت مى‌کردم. خوب تجربه آن‌چنانى نيست، ولى رؤياى صادقه وجود دارد و يکى و از کوچکترين تجربه‌هاى دينى است. داستان معروف خوابى که در آن ابراهيم به قربانى کردن تنها فرزند دلبندش مأمور شده بود، از نمونه‌هاى عالى اين تجربه است. آن‌چه بر هاجر بين صفا و مروه گذشت يا بر موسى در ميقات و محمد (ص) در حرا و يا اوج آن در معراج گذشت همگى نمونه‌هايى هستند از تجربه‌هايى که بى‌شک دينى هستند و در مقوله ديگرى نمى‌گنجند. عبادات محضه چون نماز و حج حتا در شکل نمادينشان تمرين‌هايى براى درک تجربه‌هاى واقعى دينى هستند.
متن دينى- منظومه فکرى و تاريخى پيامبر- مشتمل بر دو بخش است، گزارش‌هاى توصيفى يا انشايى از تجربه‌هاى آسمانى پيامبر و ديگرى خبرها و امرونهى‌هاى پيامبردرفضاى زمينى پيرامونش - جامعه انسانى با جغرافياى زمانى، مکانى و فرهنگى خاص. اجازه دهيد اين دو بخش را جداگانه وارسى کنيم.
گزارش يک تجربه شورانگيز هرچه‌هم شيوا بيان شود، جايگزين حسى که از تجربه مستقيم آن تجربه حاصل مى‌شود، نخواهد شد. حد اکثر اين هيجان را در مخاطب ايجاد مى‌کند که خود به تکرار آن تجربه بپردازد. وصف شنيدارى يا ديدارى يک رابطه جنسى، مخاطب را تحريک مى‌کند، حتا اگر اين تحريک باعث انزال شود، لذت حاصل با اوج لذت بازيگران اصلى قابل مقايسه نيست! شور حاصل از گزارش بازى‌هاى عارفانه جايگزين حال عارفان نمى‌شود.
بارى، پيامبر دستوراتى صادر و آداب و رسومى وضع مى‌کند تا پيروان را در مسير اين معراج قرار دهد. اگر هم قوانينى در امور زمينى وضع مى‌کند براى هموار سازى راه آسمان است. عبادات محضه و احکام فقهى و پند و اندرزهاى اخلاقى همگى دراين راستا هستند. بله پيامبر رهبرى کاريزماتيک جامعه را هم به عهده دارد و حتا از تجربه دينى خود- وحى در اين نقش استفاده مى‌کند ولى اين درست همان بعدى از ابعاد نبوت است که با رحلت پيامبر اسلام مهر خاتميت مى‌خورد. گو اين‌که شيعه در اسلام به تداوم اين رهبرى کاريزماتيک با عنوان «امامت» قايل است؛ اما رهبرى امام عرفى است نه دينى! بماند که با غيبت امام زمان، باز با خلأ رهبرى کاريزماتيک مواجه شده‌ايم. براى توضيح اين نظريه بايد نقش پيامبر در تجربه‌هاى دينى را بيشتر بررسى کنيم.

2005-04-09T20:35:00.000+04:30

«تلخ شيرين!»
ننگ بشر(استقبال از شعر پارسا صائبی)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

پيش از خواندن «ننگ بشر»،ييشنهاد می شود «مجلس هفتم» از پارسا صائبی را حتما بخوانيد و نيز پيش از ورود به طنازی، عرض کنم شعر که می‌گويی، آن هم طنز و تلخ، و در غالب سنتی، گاه که احساس، قليان می‌کند و بر عقل می‌چربد ــ به ويژه اگر قافيه هم تنگ آمده باشد ــ به جفنگ می‌آيی! در استقبال از شعر اين دوست نازنين شکرشکنم هم البته به جفنگ آمده و کمی بی‌انصاف شده‌ام! به هر حال شعر است ديگر!

«به ياد شهيد زنده‌ی آزاديخواه، س.ع. دشمن شناس»

اين صائبی از روز ازل مايه‌ی شر بود، ديدی چه خبر بود؟
ناگفته نماند قلمش شهد و شکر بود، ديدی چه خبر بود؟

نه! جان من از مجلس هفتم چه بديده‌ست، کاين گونه پريده‌ست
اندر وسط مجلس و شمشير کشيده‌است، بس روده بريده ست!

تيری که بزد بر دل حداد خطا رفت، البته به جا رفت!
پوشيده بگويم هدفش جای دگر بود! ديدی چه خبر بود؟

اين دوره و آن دوره چه فرقست برادر؟ هر دو‌ست برابر
شايسته‌ی بی شائبه‌ی شير سماور، هم اگزوز خاور

چار و شش و هفتش همه چون نيک ببينی، جز تا نوک بينی
آينده ی اين ملک نديدند اگر بود، ديدی چه خبر بود؟

جز چند نماينده‌ی بی‌باک و فداکار، آزاده و هشيار
آن مجلس اصلاح طلب هم نه مثل بود! آن نيز فشل بود!

چون خاتمی آن سيد خندان عقب رو! البت به ادب رو!
هم او که به چوگان سخن از همه سر بود! ديدی چه خبر بود؟

ای وای وطن وای وطن وای وطن وای، ای وای وطن وای!
در حسرت لاهوتی و عشقی و بهاريم، از تو گله داريم

گر صائب لاهوتی و عشقی و بهاری، بايد بنگاری:
جمهوری اسلامی ما ننگ بشر بود! ديدی چه خبر بود؟!

2005-04-09T19:15:00.000+04:30

درباره‌ي شركت در انتخابات و راي دادن به دكتر معين (3)
_________
آرمين راد

عزيزاني كه دو نوشته‌ي قبلي اول و دوم را خوانده‌اند و يا به نحوي پاسخ داده‌اند چند گروه‌اند:
1) گروهي كه معتقدند نظام اصلاح‌ناپذير است:
عقيده‌ي اين عزيزان را بايد به اين ترتيب شفاف‌تر بيان كرد: نظام را نه ما و نه هيچ‌كس ديگر نمي‌تواند اصلاح كند. چون قاضي مرتضوي خيلي بي‌چشم‌وروست و اينترنت در ايران فيلتر دارد و ما هيچ كاري جز غصه خوردن و فحش دادن نمي‌توانيم بكنيم پس ما بار خود برمي‌داريم و سر خويش مي‌گيريم و مي‌رويم و به اين اميد مي‌مانيم كه يك معجزه رخ دهد و يا ملت نفهم سر عقل بيايند و انقلاب كنند و يا نظام نفهم جمهوري اسلامي زير فشار و يا هر چيز ديگري تن به انتخابات آزاد دهد. هيچ مكانيسم عملي هم براي اين فشار مشخص نمي‌كنيم و حاضر نيستيم هيچ هزينه‌اي بپردازيم و فقط اصرار مي‌كنيم كه نبايد راي داد. در جواب به اين عزيزان بايد گفت كه نافرماني مدني با قهر كردن فرق دارد.
2) گروهي كه معتقدند راه اصلاح نظام اين است كه به نشانه‌ي اعتراض راي ندهيم:
اين عزيزان راهي را براي اعتراض برگزيده‌اند كه بيش از همه همان‌ها كه با آنان دشمني مي‌ورزند از آن نفع مي‌برند. اگر من به نحوي اعتراض كنم كه بيش از همه دشمنم از آن نفع ببرد و تماميت‌خواهان به قدرت بيش‌تري دست يابند اين چه اعتراضي است؟ نظام جمهوري اسلامي همين الان هم با بحران مشروعيت روبه‌رو هست ولي اين كه 70 درصد واجدين شرايط پاي صندوق بروند يا 45 درصد تاثير چنداني در پررويي قاضي مرتضوي ندارد. اگر دوستان راهي سراغ دارند كه اين درصد را بتوان به زير بيست درصد – در كل كشور و نه فقط تهران - رساند من حرف‌هايم را پس مي‌گيرم و كامل در خدمت خواهم بود.
3) گروهي كه معتقدند به جاي معين بايد به هاشمي و يا مهرعلي‌زاده راي داد:
ترجيح مي‌دهم بحث با اين عزيزان را از اين مقاله جدا كنم. در هر صورت با كساني كه با مهرعلي‌زاده موافقند مشكلي ندارم و در مورد هاشمي فعلا بحثي نمي‌كنم هر چند با ايشان نيز مخالفم.
4) گروهي كه استدلالات اين حقير را كودكانه مي‌دانند:
اين عزيزان كه تعدادشان هم كم نيست به دليلي كه بر من روشن نيست به جاي استدلال و رد كردن دلايل مطرح شده و ارائه‌ي راه حل به‌تر حكم به كودك بودن و بي‌عقل بودن اين حقير مي‌دهند. در برابر اين گروه هيچ دفاعي ندارم فقط از صميم قلب خواهش مي‌كنم پس از تمسخر اندكي هم استدلال كنند و راه عملي ارائه كنند. باور كنيد كه در اين بحث بيش از اين كه قصد قبولاندن نظر خودم را داشته باشم به يافتن راه حل بهينه فكر مي‌كنم و از تمام عزيزان تقاضا دارم در اين راه هم‌كاري كنند.

با خواندن نظرات تمامي عزيزان احساس كردم هيچ كس نمي‌خواهد به اين سوال پاسخ گويد كه فايده‌ي راي ندادن چيست؟ من هم مي‌دانم كه اين يك اعتراض است و البته من خودم بيش از همه اعتراض دارم اما لطف كنيد مشخص كنيد كه اين اعتراض در دنيايي كه تمام قدرت‌ها به فكر خوداند و كسي دلش به حال ما نسوخته است چه فوايد عملي براي ما دارد و مثلا چه كمكي به به‌بود آزادي بيان در ايران مي‌كند؟

پ.ن.: دوستان لطفا اين را هم بخوانند.

2005-04-08T10:22:00.000+04:30

هزار و يک دليل براى اين‌که به رفسنجانى رأى بدهيم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

۱) براى اين‌که بايد رأى بدهيم. چون آقا پارسال خودشون به رفسنجانى گفتند بيايد. چون دموکراسى خيلى خوب است. چون مهندس صادقى شب بعد از دوم خرداد (سوم خرداد!) پس از واگذارى يک شرکت خيريه از فولاد رفتند مس. چون دکتر سعادت رئيس دانشگاه آزاد نجف آباد است. چون دکتر بانکى حقوق زياد مى‌گرفت. چون مهندس غرضى حتمن بايد در انتخابات نظام مهندسى رأى بياورند و با هليکوپتر(چرخبالگرد) کارين را تأييد کنند. چون کرباسچى ندامت نامه نوشت. چون مهاجرانى گرفتار يک آبروريزى خانوادگى شد. چون گنجى رمان پليسى نوشت. چون بالاخره معلوم نشد بعد از سوم خرداد (با دوم خرداد اشتباه نشه!) چرا جنگ ادامه پيدا کرد. چون با عمليات رمضان قرار بود خامنه اى با دست پر برود، چون پيشنهاد عرب‌ها را براى برداشت نفت از مجنون به‌جاى غرامت جنگ نپذيرفتيم. چون فاو را از دست داديم. چون در جنگ باختيم. چون به مجلس ششم راهش نداديد. چون سياست نداريد. چون که اگه سياست داشتيد و رفسنجانى را اوت نکرده بوديد، حالا هم اونا شما را اوت نمى‌کردند. چون توسعه سياسى فقط شعاره. چون نگذاشتيد دو سه تا از اين قاچاقچى‌ها را اعدام کنيم تا سر و صداى قتلاى زنجيره‌اى بخوابه. چون زياده روى‌هاى دوران سازندگى نتيجه تندروى‌هاى دوره موسوى بود. چون موسوى نيامد. چون اگر مى‌اومد به جاى عکس اون از عکس خانمش براى تبليغات استفاده مى‌شد. چون پايين صخره وايسادن و به اونايى که از بالا پرت ميشن پايين و دست و پاشون ميشکنه خنديدن، کار خيلى بديه. چون عماد فقط يک نمونه از شاهکاراى صنعتى ماست. چون دکتر بهرامپور قراره ديگه از چينى‌ها خريد نکنه. چون رفسنجانى حالا ديگه پى به اشتباهاتش برده. چون قول ميده مثل بچه مثبتا باشه. ديگه حراست راه نندازه. ديگه تو زيرزمين استاندارى اصفهان بازداشتگاه غير قانونى درست نکنه. *
۲) و به هزار دليل ديگه.

* اين يکى احتمالن به رفسنجانى ربطى نداشت.

2005-04-07T19:16:00.000+04:30

پاسخى به مخالفان شركت در انتخابات و راى دادن به دكتر معين
_________
آرمين راد

از جناب سام‌الدين ضيايى و ساير عزيزانى كه مى‌دانم تعدادشان كم نيست و مخالف شركت در انتخابات و راى دادن به دكتر معين كه به نحوى ادامه‌ى راه فعلى - البته شايد به شكلى كمى راديكال‌تر- باشد اولا سپاس‌گزارم كه به مطلب اين حقير توجه كردند. به خصوص از جناب سام كه حضورشان در اين وبلاگ و توضيحشان بر مطلب من باعث سرافرازى و افتخار است.
دوم اين كه من نيز معتقدم كه بيش‌تر دلايلى كه دوستان براى عدم شركت در انتخابات مى‌آورند به عنوان يك گزاره‌ى منطقى درست است بنابراين در درستى و منطقى بودن اين گزاره‌ها كه دوستان به عنوان دليل از آن ياد مى‌كنند تشكيك نمى‌كنم. اما در مورد نتيجه‌گيرى معتقدم كه دوستان يك بررسى همه‌جانبه نكرده‌اند و به عبارت ديگر انسان موقعى نتيجه‌گيرى مى‌كند كه علاوه بر دلايل منطقى، از ديدگاه عمل‌گرايانه به اين نيز بيانديشد كه اولا چه انتخاب‌هايى دارد و دوم اين كه كدام انتخاب به‌تر است. بياييد از اين ديد به قضيه نگاه كنيم:
الف: انتخاب‌هايى كه داريم:
1) عدم شركت در انتخابات
2) شركت در انتخابات و دادن راى سفيد
3) شركت در انتخابات و راى دادن به معين (يا احتمالا كانديداى اصلاح‌طلب ديگرى كه سر به تنش بيارزد كه البته تا كنون چنين كسى معرفى نشده است)
ب: انتخاب به‌تر:
قبل از اين كه در مورد انتخاب به‌تر نظر بدهم بياييد روى اين موضوع توافق كنيم كه توان و بنيه‌ى ما به عنوان منتقدين بدون تشكيلات به هم‌راه اپوزيسيون صاحب تشكيلات و هم اصلاح‌طلبان درون حكومتى و برون حكومتى به اندازه‌اى نيست كه بتوانيم فشار بياوريم تا يك انتخابات آزاد كه تامين‌كننده‌ى خواست مردم باشد در ايران برگزار شود. البته اگر 1000 نفر مثل اكبر گنجى پيدا مى‌شد كه جلوى بى‌دادگاه بايستند و از آزادى دفاع كنند و سرافراز و سربلند به زندان برود مى‌شد به كارهاى ديگرى فكر كرد. مثلا اين كه هر روز 50 نفر بروند جلوى دادستانى با حلقه‌ى گل و پلاكاردهايى در اعتراض به خفقان و بدانند كه چه در انتظارشان است. يعنى همان كارى كه گاندى با امپراطورى قدرتمند انگلستان كرد و آن را به زانو در آورد. آدم‌هايى كه اين روزها حاضر باشند از راه‌هاى راديكال به هر نحو هزينه بپردازند بسيار كم است. اول بگويم كه خود من هم جزء همين جماعت هستم. عزيزاني كه كشور را ترك مي‏كنند نيز كم‌و‌بيش معنى‌اش اين است كه هزينه‌ى حداقل را مى‌پردازند و نمى‌خواهند طعمه‌ى قاضى مرتضوى شوند. باز هم تاكيد مى‌كنم كه من هم اگر دست‌گيرى و زندان تهديدم كند قطعا كشور را ترك مى‌كنم. پس حالا كه هيچ‌كداممان حاضر به پرداخت هزينه‌ى مبارزات راديكال نيستيم به‌تر است از طريق همين انتخاب‌هايى كه پيش رو داريم اقدام كنيم وگرنه مى‌توان به ليست سه‌گزينه‌اى بند الف چندين گزينه‌ى خوب ديگر را افزود اما وقتى كسى حاضر نباشد زنگ را به گردن آقا گربه ببندد و همه ديگرى را نشان دهند و در كنج عافيت بخزند نمى‌توان گزينه‌ى علمى تخيلى اضافه كرد. بنابراين من هم‌چنين منتظر گزينه‌ى پيش‌نهادى دوستان هستم كه عملى باشد و احتمال موفقيت قابل‌قبولى داشته باشد تا خودم در صف اول آن را اجرا كنم.
در مورد انتخاب به‌ترين گزينه نظر اين حقير اين است كه اگر در انتخابات شركت نكنيم تنها اتفاقى مى‌افتد اين است كه در به‌ترين حالت هاشمى و در بدترين حالت لاريجانى رئيس‌جمهور مى‌شود. آن وقت وقتى مثل مجلس هفتم شروع كردند به فاتحه خواندن به همين حداقل‌ها كه داريم و دقيقا مسير را به سمت اختناق بيش‌تر عوض كردند بايد بنشينيم و افسوس بخوريم و فحش‌هاى آب‌دارتر بدهيم.
گزينه‌ى دوم نيز يك عزم عمومى و ملى مى‌خواهد كه جو نااميدى فعلى متاسفانه اصلا آن را تشويق نمى‌كند. مگر اين كه مثل هميشه در دقيقه‌ى نود وضع عوض شود كه در اين صورت من خود از كسانى خواهم بود كه با فوج مردم در انداختن راى سفيد به صندوق هم‌راه خواهم شد اما وقوع اين امر را بعيد مى‌دانم. گزينه‌ى سوم يعنى معين را من در چنين شرايطى انتخاب مى‌كنم، يعنى وقتى اين تنها انتخابى است كه احساس مى‌كنم اگر فايده‌اى ندارد – كه دارد – حداقل ضررى نيز ندارد. انجام تحليل هزينه فايده كه يك كار علمى است در اين شرايط جز به راى دادن به معين نمى‌رسد.
من از دوستان خواهش مي‏كنم اگر مضرات راى دادن را مي‏شمرند گزينه‎ى جاي‎گزين عملى را نيز معرفى كنند.

2005-04-07T12:20:00.000+04:30

«تلخ شيرين!»
ترانه های انتخاباتی(۳)
ـــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

اکبر منه، رای بدين بهش(۴بار ــ گروه همخوانان)
اون که به جز رهبری توی سر نداره/نامزد نازنينمه که رای مياره
وظيفه ی مذهبی و الهی داره / رئيس جمهور بشه و پدر در آره

اکبر منه، رای می‌دم بهش / به جون آقام، رای می‌دم بهش
هوامو داره، رای می‌دم بهش / واسه‌ی خدام، رای می‌دم بهش
<<<<<<<<<<موزيک>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
دل می‌گه باور کنم، با خالی‌هاش سر کنم / تو سايه‌ی ولايت، وعده‌شو باور کنم
تو سر زمين ايران، صندوقو نوبر کنم / واسه‌ی روز مبادا، فکر يه شوهر کنم
دل می‌گه اصرار کنم، مردمو وادار کنم/ روزی هزار دفه اين، جمله رو تکرار کنم:

اکبر منه(همخوانان)، رای بدين بهش
اکبر منه(همخوانان)،رای بدین بهش، رای بدين بهش!
دل می‌گه باور کنم، با خالی‌هاش سر کنم/ تو سايه‌ی ولايت، وعده‌شو باور کنم
تو سر زمين ايران، صندوقو نوبر کنم/واسه‌ی روز مبادا، فکر يه شوهر کنم
دل می‌گه اصرار کنم، مردمو وادار کنم / روزی هزار دفه اين، جمله رو تکرار کنم:

اکبر منه، رای می‌دم بهش/ به جون آقام، رای می‌دم بهش
هوامو داره، رای می‌دم بهش/ واسه‌ی خدام، رای می دم بهش
اکبر منه، رای بدين بهش (۴بار ــ همخوانان)
رای بدين بهش، رای بدین بهش، رای بدين بهش، رای بدين بهش!

ترانه‌های انتخاباتی 2

2005-04-06T11:55:00.000+04:30

دين يتيم (۲)
ــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

سخن در تعيين حد و مرز دين بود که هم‌چون چترى فراگير مجموعه‌اى از گزاره‌ها و آداب گوناگون از حوزه‌هاى مختلف دانش و زندگى بشرى را در بر‌گرفته‌است. سياست هم ازاين چتر بيرون نيست. آن‌چه اما هنوز جاى بحث دارد، ميزان گسترش اين چتر و ملاک تمييز دين از غير دين است. چطور است دين را به مجموعه تاريخى گرداگرد پيام‌بر نسبت دهيم. اسلام آنست که پيام‌بر اسلام آن را در مدت بيست و سه سال عرضه داشت. مسيحيت آنکه مسيح آورد و آيين زرتشت آن‌که زرتشت آورد و …
با اين تعريف -باز هم دست کم در عهد قديم- دين از حکومت و سياست جدا نيست. پيام‌بر اسلام رئيس حکومت خودخوانده مدينه بود و بعد از او نظام خلافت هم نمونه بارز حکومت دينى بود. اما اگر دين را به عنوان منظومه فکرى و عملى پيام‌بر بدانيم، بعد از او با مولودى يتيم مواجه خواهيم بود. و البته مولودى که اصل و نسبش چندان اهميتى براى آيندگان ندارد. منظومه فکرى کانت و ملاصدرا قرن‌ها بعد از حيات واضعانشان قابل نقد و بررسى هستند و براى پيروانشان بود و نبود کانت و ملاصدرا اهميتى ندارد. اما آيا بود و نبود پيام‌بر هم براى پيروان دين على السويه است؟ وهابيت در اسلام چنين بينشى نسبت به دين دارد. در اين ديدگاه، پيام‌بر وظيفه ارسال منظومه دين را به بشر داشته و با رحلت آن بزرگ‌وار ما وارث اين منظومه هستيم بدون نيازى به او.
دين با اين تعريف -يعنى کتاب و سنت- البته دايره شمول بزرگى دارد. پيام‌بر نه ‌تنها با معنويت و اخلاق که با زندگى روزمره هم سروکار داشته‌است. از اين رو در مورد بهداشت و خريد و فروش و حتا در اسلام در حکومت و جنگ و صلح نيز آداب و نظرات خاصى دارد. چنين دينى بى شک از سياست جدا نيست. ولى به کدامين حجت آن دين را بايد در جهان امروز اجرا نمود. آيا موجود بى روحى که پس از پيام‌بر باقى مى‌ماند -کتاب و سنت- به تنهايى توان پاسخ‌گويى به مشکلات علمى و عملى بشريت را در تمام قرون و اعصار دارد که به پشتوانه آن در دنياى امروز و مثلن به استناد اين سخن على (ع) در نهج‌البلاغه که: « زنان هم نصيبشان از ارث کم است، هم ايمانشان کم است و هم عقلشان!» به تبعيض عرب جاهلى عليه زنان ادامه دهيم؟
شيعه در اسلام با «امامت» در پى پرکردن اين خلأ بوده‌است. ولى امام هرگز جاى پيام‌بر را نمى‌گيرد. شيعه خود خاتميت پيامبر اسلام را پذيرفته‌است و امامان معصوم شيعه هم از خاتميت تخطى نکرده‌اند. براى روشن‌تر شدن اين بحث که در راستاى دست‌يابى به تعريف مناسبى براى دين مى‌باشد؛ در ادامه اين مطلب به کنکاش در مقام پيام‌بر و امام خواهم پرداخت.

2005-04-05T19:57:00.000+04:30

مسابقه
ــــــــــــــ
رحيم مخکوک

به مناسبت مرگ عزيزى در قبرستان بزرگ شهر که نام بهشت بر آن نهاده اند و روز به روز مثل يک هيولا ميرود که همين روزها مساحتش از مساحت شهر بيشتر شود قدم ميزدم. چه ميدانم! شايد همان زلزله اى که سال هاست از آن صحبت مى کنيم و کوچک ترين قدمى براى مقابله با آن برنمى داريم باعث شود قبرستان در اين مسابقه ى بى پايان بين شهر و قبرستان پيش بيافتد و تعداد مردگان شهر از زندگان بيشتر شود.
وقتى به خانه برگشتم، به انتهاى وصيتنامه ام خطى اضافه کردم.
بر سنگ قبرم بنويسيد: قصه ى ما به سر رسيد...

2005-04-05T11:58:00.000+04:30

دين يتيم (۱)
ـــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

پيرامون جدايى دين و سياست بسيار گفته و نوشته‌اند، تا جايى که گمان تعصب و توجيه براى دين‌ستيزى ازآن مى‌رود! بد نيست نگاهى دوباره -و از بالا- به دين بيندازيم و مرزهاى اين سرزمين پهناور را شناسايى کنيم. شايد استقلال طلبى سياست ازاين سرزمين، ادعاى بى‌اساسى باشد! آن‌هم دينى که داعى سعادت دنيا و آخرت دارد. قبل از هر گونه مرزبندى، اجازه دهيد سرزمين‌هاى بيرونى دين را شناسايى کنيم:
در استقلال علوم طبيعى از دين شکى نيست. اگر هم در آموزه‌هاى پيام‌بران و بعضى روايت‌ها اشاره‌اى به پاره‌اى مسايل علمى شده‌است، کاملن حاشيه‌اى بوده‌‌است. همين نسبت در مورد علوم انسانى هم‌چون اقتصاد و روان‌شناسى و جامعه‌شناسى بر قرار است. اما آيا عقايد و جهان‌بينى از جمله خداشناسى، معاد و قيامت از مقوله‌هاى دينى نيستند؟ در واقع بحث الهيات و اسماء و صفات و افعال بارى بخشى از حکمت مابعدالطبيعه است که آن‌هم حوزه‌اى مستقل است. و اتفاقن دين جز به ضرورت به آن نپرداخته و اگر هم گزاره‌هايى دراين باب دارد بى‌استدلال که متد اين فن است، بيان کرده‌است. به عنوان مثال در نهج‌البلاغه است که از على (ع) از «قدر» پرسيدند، گفت: «راه تاريکى است، پايتان را در آن نگذاريد»، اصرار کردند، فرمود: «درياى عميقى است، خودتان را در آن غرقه‌ نکنيد.» و بازهم که اصرار کردند، گفت: «سر خداوندى است، خودتان را به زحمت نيندازيد.» اين همه طفره‌‌رفتن از پاسخ گفتن به چنين سؤالى چه معنايى جزاين دارد که الهيات هم ذاتن دينى نيست؟
فقه اما دينى ترين مقوله -دست کم در عهد قديم- به نظر مى‌رسد؛ که آن‌هم از حد «احکام» فراتر نمى‌رود. برنامه‌ريزى و طراحى براى زندگى کارى‌است علمى و محتاج علوم و فنون طبيعى و انسانى، که مى‌دانيم از حوزه دين بيرون‌اند! درعهد جديد اما شايد اخلاق نقش بزرگ ترى در دين داشته‌باشد. در واقع چنين به نظر مى‌رسد که دين در باب ارزش‌هاى اخلاقى و سعادت و شقاوت سنگ تمام گذاشته‌است. اما به عنوان مثال اگر دينى دم از عدالت نمى‌زد، آيا مقبول مى‌افتاد؟ دين بايد عادلانه باشد که هست ولى عدل دينى نيست. تازه اين در مورد ارزش‌هاى ثابتى است که محبوب آدميان است. بسيارى از ارزش‌هاى اخلاقى، ارزش هستند تا جامعه سالم باشد و زندگى جريان داشته باشد. دروغ ضد ارزش است چون زندگى را مختل مى‌کند، از همين رو در بعضى موارد دروغ گفتن رواست.
اداره جامعه و گذران زندگى، امرى ذاتن دينى نيست، سهل است؛ بسيار جامعه‌ها بدون الگوهاى دينى اداره مى‌شوند و به ارزش‌هاى اخلاقى هم پاى‌مند هستند. اصولن رسالت دين و فقه ايجاد دگرگونى در نظام‌هاى حقوقى و اجتماعى نيست. اسلام نيامده بود که نظام برده‌دارى را لغو کند يا تساوى حقوق زن و مرد را در عرب مرد‌سالار بنا نهد. همان‌طور که اسلام نيامده‌است تا تمدن کشاورزى را به تمدن صنعتى تبديل کند.
گويى آخرين پناه‌گاه دين خداست؛ «يحبهم و يحبونه». در متون دينى و روايات اشاراتى به عشق الهى شده است ولى اين کجا و ادبيات گسترده عرفانى کجا؟! آيا دين آمده‌است که امثال محى‌الدين و بايزيد و مولانا را تربيت کند که دراين صورت با اقبال خوبى مواجه نشده‌است! مگرنه‌اين‌است که همه اديان ادعاى فطرى بودن دارند، پس چرا فقط عده اى انگشت شمار به اين مقامات رسيده‌اند. و مگر خدا قبل از دين و بيرون از جوامع دينى نيست؟ و مگرعرفان سرزمينى مستقل از دين در طول تاريخ نداشته است؟ گو اين‌که اين دو کشور -دين و عرفان- رابطه دوست و برادر داشته و دارند.

2005-04-04T19:37:00.000+04:30

حوا و آدم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

*در آن هنگام
که خدا تنها شد
و مرا ساخت
شيطان
که اول عاشق بود
و بر ساق عرش صاحب کنجی
ديدگان بر خاک رقيب ننهاد
و در دم
بازی راباخت
چرا که فريفتن نمی شناخت.

*تنها بودم
که مرا
در نخستين نگاه
به زيبايی فريفتی
و بدين سان
شيطان را نيز
فريفتن آموختی!

*از آن هنگام
شيطان که بر خاکم نيافتاده بود
تو را تسبيح گفت
چرا که
فريفتن از تو آموخت

*و اين تازه آموخته
به سيبی
تو را فريفت و
باز
او ماند و
عرش و
خدا!

2005-04-04T11:54:00.000+04:30

هجده دلیل برای آن که به معین رای بدهیم
________________________
آرمین راد

به معین رای میدهیم برای این که:
1) براى اين که صدايى داشته باشيم که حرفهاى ما را در قلب نظام توتاليتر تکرار کند.
2) براى اين که رئيس جمهورمان مثل قاضى مرتضوى دروغ گو و وقيح نباشد.
3) براى اين که رئيس جمهورمان ما را رعيت خر و گاو فرض نکند.
4) براى اين که هاشمى رفسنجانى و لاريجانى و احمدى نژاد رئيس جمهور نشوند.
5) براى اين که اگر راى ندهيم مشروعيت نظام با 50 درصد آراء واجدين شرايط زير سوال نمى رود.
6) براى اين که مشت محکمى بر دهان شوراى نگهبان و راستى هاى متحجر و مدرن بزنيم.
7) براى اين که بتوانيم به رئيس جمهورمان فحش بدهيم.
8) براى اين که بهانه اى داشته باشيم که در ايران بمانيم و به مردممان خدمت کنيم.
9) براى اين که به آنان که دولت اصلاحات را فلج کردند نشان دهيم که هر چند از خاتمى راضى نيستيم اما دولت را به عنوان جايزه ى هشت سال بحران سازى به آنان تقديم نمى کنيم.
10) براى اين که آنان که منتظرند آمريکا ايران را اشغال و آزاد! کند کمى واقع بين تر باشند.
11) براى اين که به دنيا نشان دهيم ملتى هستيم که بلديم از راههاى مسالمت آميز حرفمان را بزنيم و وقتى ناراحت مى شويم با قهر سرمان را توى برف نمى کنيم که دشمنان آزادى هر کار دلشان خواست با ما بکنند.
12) براى اين که نشان دهيم که اين قدر باهوش هستيم که حتى وقتى با گوريل ها هم شطرنج بازى مى کنيم بلديم بازى را ببريم.
13) براى اين که يک بار ديگر شاهد باشيم که نام آن کس که اول شخص مملکت مى خواهد و خود به او راى مى دهد و فتوا مى دهد که بقيه نيز به او راى بدهند از صندوق ها در نمى آيد.
14) براى اين که هم کاران سعيد امامى از سوراخ موش ها بيرون نيايند و وزارت اطلاعات را دوباره فتح نکنند و مختارى ها و پوينده ها و فروهرها و شريف ها و دوانى ها زنده بمانند.
15) براى اين که دوباره حراست ها و گزينش ها در ادارات دولتى خدايى نکنند.
16) براى اين که اصلى ترين وطيفه ى پليس به جاى تامين امنيت و نظم براى مردم سلب امنيت مردم نباشد.
17) براى اين که نشان دهيم وقتى عمامه را از سر رئيس جمهورمان برمى داريم، بلديم چيز بهترى جايش بگذاريم.
18) براى اين که بگوييم هستيم و اين تنها فرصت فرياد عليه استبداد را استفاده مى کنيم.

2005-04-03T16:06:00.000+04:30

مقاله ای در مورد امام موسی صدر
________________________
آرمین راد

آن چه در این مقاله در مورد ربايندگان امام موسى صدر و انگيزه هاى آنان از انجام اين کار آمده است هم به نظر کاملا منطقى و واقعى ميرسد و هم تکان دهنده است. ميانه روى و مخالفت امام موسى صدر با تندروها براى استيلا بر جنوب لبنان و حملات موشکى به شمال اسرائيل باعث شد که اجماعى عليه وى به وجود آيد. اتحادى که در راس آن قذافى قرار داشت و در بدنه ى خود عرفات و بسيارى از گروه هاى تندرو فلسطينى آن زمان فعال بودند و با موافقت و آگاهى سوريه انجام شد. در مقاله اى که در همين سايت آمده بود قبلا اشاره کرده بودم که ميانه روى و مترقى بودن امام موسى صدر تا به حدى بوده است که اگر زنده بود معلوم نبود همين ها که سنگش را به سينه مى زنند چه رفتارى با او مى کردند.
به هر حال با ربوده شدن امام موسى صدر خيلى ها به آن چه مى خواستند رسيدند. حملات موشکى فلسطينى ها از جنوب لبنان به شمال اسرائيل شدت يافت، مذاکرات صلح به بن بست رسيد، نفوذ سوريه در لبنان تقويت شد و مهم تر اين که اين همه بهانه اى به اسرائيل داد تا حدود يک سال پس از اين ماجرا به لبنان حمله کند و تا بيروت پيش روى کند. اين اشغال نيز تا موقعى که لبنانى ها و فلسطينى ها حداقل در ظاهر حساب کار خود را از هم جدا نکردند و يک روحانى معتدل و باهوش ديگر به نام حسن نصرالله در لبنان ظهور نکرد ادامه يافت. تندروها هميشه در برابر اعتدال و هوشمندى شکست خورده اند.
اميد اين که امام موسى صدر زنده باشد و شاهد بازگشتش به لبنان باشيم که افرادى مثل او مى توانند در اين اوضاع متشنج لبنان کمک بزرگى به بهبود اوضاع کنند.

2005-04-01T13:25:00.000+04:30

عرفان و ليبراليسم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

از آن‌جا که تصوف درس تسامح و مدارا و تساهل مى‌دهد، مى‌تواند به نوعى پشتوانه ليبراليسم باشد. اما کافى‌است کسى عواطف شبه عرفانى و معنوى مردم را بشوراند تا سوار موج آن بشود و به هر سويى که مى‌خواهد بتازاند! عرفان و تصوف وقتى که شکل اجتماعى پيدا کند، مکتب ارادت ورزى مى‌شود و اين يعنى تعطيل عقلانيت.
همان‌طور که بر جدايى دين از سياست اصرار مى ورزيم، بايد از دخالت دادن احساسات و عواطف مثبت يا منفى -مريد و مراد بازى-در سياست هم پرهيز نمود. به قول يکى از همان سياست مداران(!) اگر لازم باشد در قعر جهنم با شيطان هم مذاکره مى‌کنيم.
در فرهنگ عاميانه سياست يعنى دوز و کلک، يعنى پدرسوختگى؛ پس چرا موقع سياست‌بازى سراغ پدر‌سوخته‌ترين آدم‌ها نرويم؟ گفتم فرهنگ عاميانه، در واقع براى نخبگان بايد گفت لازمه پيشرفت و دموکراسى در مشرق زمين نوعىparadigm shift است، که از مهم‌ترين موارد آن همان‌طور که بارها اشاره‌ کرده‌ام دگرگونى در اخلاق است: اين ‌که سياست‌بازى و جاه‌طلبى را ننگ و عار ندانيم!
خود من وقتى نوجوانى بيش نبودم جذب عرفان و فلسفه شدم. دبيرستانى بودم که از يک طرف بدايه و نهايه و منظومه مى‌خواندم و از طرفى شيفته عطار و مولوى و ابن عربى بودم. امام را به عنوان فيلسوف و عارفى بزرگ -و نه فقيه و مجتهد- دوست داشتم. گو اين‌که بعدها شنيدم ايشان عرفان را فقط خوانده بودند، ولى بين آخوندها همين هم غنيمت بود! در آن حال و هوا فضاى جبهه را چنان براى ما ترسيم کرده‌بودند که من خودم جز يک محيط عرفانى تصور ديگرى از آن نداشتم. همان موقع وقتى از جبهه برمى‌گشتم، دو تا از فرمانده‌هاى خودمان توى اتوبوس پشت سر من داشتند از يک دوره فرماندهى که تازه گذرانده بودند، صحبت مى‌کردند. مى‌گفتند آدم که اين‌طورى فرمانده نمى شه! بايد نيرو را- يعنى ما ها را- داد دستش برود جلو و مثلن به ميدان مين يا کمين دشمن بخورد و تلفات بدهد تا بشود فرمانده!!
راستش اون موقع خيلى بهم بر نخورد تا اين‌که چند سال پيش وقتى خاطرات سردار سازندگى را مى‌خواندم که درست همان موقعى که ماها را به دنبال معنويت مى‌فرستادند جبهه، پسرشان را که براى استراحت تشريف آورده‌بودند ايران براى ادامه تحصيل در اروپا بدرقه مى‌فرمودند و تازه مى‌گفتند اگر شناساييت کرده‌اند جايت را عوض کنم. واقعن مى‌گم وقتى اين مطلب را از يادداشت‌هاى روزانه ايشان خواندم، با تمام وجود احساس خر بودن کردم!
البته من آن آموزه‌هاى عرفانى را که بايد از جبهه گرفتم، از جمله اين‌که تا آخر خط رفته‌ام و ديگر از چيزى جز خدا نمى‌ترسم. منظورم از بيان اين خاطره اين بود که بگويم چه احساس بدى نسبت به رفسنجانى دارم. ولى با اين وصف اگر مجبور شدم رأى بدهم- مثلن کسى سر کلت را روى شقيقه‌ام بگذارد- با توجه به اين‌که احتمالن در صورت کانديداتورى بنده، شوراى نگهبان صلاحيتم را رد مى‌کند، بين رفسنجانى و معين، با تمام ارادتى که نسبت به معين دارم؛ رفسنجانى را انتخاب خواهم کرد.
متأسفانه اگرهم بر فرض محال صلاحيتم تأييد شد، فکر نمى‌کنم کسى حاضر باشد خرج تبليغات ستاد انتخاباتى من‌را بدهد. پس سنگين‌تر است که تا پول‌دار نشده‌ام وارد سياست نشوم.

2005-03-28T19:56:00.000+04:30

توصيه قرآنی به حاکمان
ــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

تساهل و تسامح پيامبران که مظهر رحمانيت خداوند بوده‌اند(۱) و آسودگی خاطر آنان و اندوهناک نشدنشان از کفر کافران(۲) و اين که نگهبان و وکيل امت‌ها نبوده‌اند(۳) و اطمينان به عدم رفع اختلاف ميان مردم(۴)،نشان از کمال واقع بينی و تاريخ‌شناسی آنان در قرن‌ها ييش دارد و به راستی خوب می‌دانسته‌اند که نيامده‌اند تا دنيا را از دنيا بودن و انسان‌ها را از انسان بودنشان بياندازند!
شريعتمداران دروغين مدعی «اولی‌الامر» بودن، لا اقل از پيامبرانی که خود را متصل به آنان می‌دانند بياموزند و از شحنه‌گی و ولايت و هر چه بوی قيموميت بر عوام‌الناس به تعبير آقايان بل کالانعام می‌دهد بپرهيزند! به ديگر سخن عطای حکومت را به لقای الله ببخشند و به مسجد و منبر بپيوندند که بوی خوشی از ادامه غصب حاکميت مردم نمی‌آيد! گويا وعده خداوندی اين بار به نفع «ناس» و البته به تدبير که نه تزويری به نام تکليف نزديک است! بترسند از آن روز که به پای خود از کاخ‌هايی که غاصبانه بر تخت‌هاشان تکيه داده‌اند، بيرون نروند!

(۱):پس بر رحمت الهی با آنان نرم خو و پرمهر شوی و اگر تندخو و سخت دل بودی به يقين از ييرامون تو پراکنده می‌شدند. پس از آنان در گذر و برايشان آمرزش بخواه و در کار با آنان مشورت کن. آل عمران ـ ۵۹
(۲):و کسانی که در کفر می کوشند، تو را اندوهگين نسازند، که آنان هرگز به خدا هيچ زيانی نمی‌رسانند.
(۳):و اگر خدا می‌خواست آنان شرک نمی‌آوردند و ما تو را بر ايشان نگهبان نکرديم و تو وکيل آنان نيستی و آنهايی را که جز خدا می‌خوانند دشنام مدهيد که آنان از روی دشمنی به نادانی، خدا را دشنام خواهند داد. اين گونه برای هر امتی کردارشان را آراستيم. آنگاه بازگشتشان به سوی پروردگارشان خواهد بود و ايشان را از آن چه انجام می دادند آگاه خواهد ساخت.
(۴):و اگر پروردگار تو می‌خواست، به يقين همه مردم را امت واحدی قرار می‌داد، در حالی که پيوسته در اختلافند.

2005-03-26T02:43:00.000+04:30

قرقیزستان هم برفت
ــــــــــــــ
آرمین راد

حوادثی که در عراق، افغانستان، گرجستان و اوکراین در سال گذشته اتفاق افتاد را باید در یک راستا ارزیابی کرد. آمریکا یک نقشه‌ی یک‌دست را برای خاورمیانه تدارک دیده است و با اصرار زیادی و از طرق مختلف دارد نقشه‌اش را پیاده می‌کند. همین موج هم هست که متحدان قدیمی آمریکا در منطقه را مورد انتقاد قرار داده است و عرب‌های گوش‌به‌فرمان را هم به اصلاحات واداشته است. حالا هم قرقیزستان به این قافله پیوسته است و پای‌تخت و بیش‌تر مناطق کشور در اختیار نیروهای مخالف دولت قرار گرفته است. الگویی کاملا مشابه آن چه در گرجستان اتفاق افتاد.
این که دیکتاتورها یکی یکی سرنگون می‌شوند اتفاق بدی نیست اما نباید فراموش کرد آن که برای این کار برنامه‌ریزی کرده و پول خرج می‌کند دلش نه به حال مردم و نه برای حقوق بشر و نه برای دموکراسی سوخته است.
در هر صورت من فکر کنم برای مرحله‌ی بعد باید منتظر سقوط دیکتاتور همسایه‌ی شمالی ایران یعنی ترکمنستان باشیم که هنوز عقده‌ی نصب عکس‌های بزرگ از خود بر درودیوار را فراموش نکرده است. به نظر می‌رسد سیا در جمهوری‌های خودمختار با انقلاب‌های زرد و مخملین و نارنجی و بنفش دارد KGB سابق را به چالش می‌کشد.
و اما برای ایران وضعیت واقعا پیچیده‌تر است اما این که تغییر حکومت ایران در دستور کار کاخ سفید قرار دارد به نظر واضح می‌رسد. در این بین انواع انقلاب‌های رنگارنگ به نظر کارایی ندارد و تحریم‌های بین‌المللی جز باری بر دوش ملت نخواهد بود. حمله‌ی نظامی یکی از محتمل‌ترین گزینه‌هاست و البته هزینه‌ی زیادی را نیز برای ما به هم‌راه خواهد داشت.
من فکر می‌کنم سیستم اطلاعاتی ایران به آن حد از هوش‌مندی رسیده باشد که پیام غرب را از سقوط تک تک هم‌سایه‌های ایران درک کند. این که در این بین تصمیمی مطابق خرد گرفته شود انتظار به‌جایی است که ملت از حاکمان خود دارد. به نظر می‌رسد وقت آن رسیده است که حاکمان ما با باج دادن نام خود را به نیکی یا بدی در تاریخ ثبت کنند و چه نیکوست اگر این باج به ملتی داده شود که حقش بیش از دو هزار سال است به تاراج رفته است.

2005-03-25T15:06:00.000+04:30

فرارى
ــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

۱۵ سالگى:
وقتى تو جبهه ازرودخونه رد مى‌شديم، سرم به زحمت به سطح آب مى‌رسيد …
۲۵ سالگى:
کنارى تنها ايستاده‌بود. نزديک شدم؛ سلام!
… کجا مى‌رى؟ جايى ندارم. از خونه فرار کرده‌ام، برادرم مى‌خواست آتيشم بزنه!
اون‌شب همه خونواده رفته بودند مسافرت!
مى‌آى خونه‌ى ما؟
کمى مکث کرد. اگه اومدم، شب مى‌مونم!
آشپزيم بد نبود. تا مشغول تهيه شام بودم، رفت حمام. از لباس‌هاى مادرم بهش دادم.
بعدش رفتم لباس‌هاش رو بشويم. چه بوى بنزينى مى‌داد!
بعد از شام، موقع خواب…
ولى به بکارتش تجاوز نکردم …
فردا صبح، کمى پول و خداحافظ …
۳۰ سالگى:
با مأمور ترخيص کالاى شرکت رو هم ريختيم، اون فرار کرد؛ من هم سهمم رو گرفتم. يه دفتر تو وزرا خريدم.
۳۵ سالگى:
يه محموله از دبى مى‌آرم، پخش مى کنم، ۵۰ ميليون کاسبم. مشاور دادستان تهران و عضو هيأت علمى کجا هستم… دارم ازدواج مى‌کنم، با يکى از مقامات باجناق مى‌شم!
ولى کار شما نجس است، کثيف است. ارز از مملکت خارج مى‌شه، حتا اگه وارد هم بشه دليل نمى‌شه؛ از طريق صادرات دختر‌هاى فرارى به دبى هم ارز وارد کشور مى‌شه. مگه نمى‌خواهيد صادرات غير نفتى را افزايش بديد؛ خوب از صادرات نفت کم کنيد!!

2005-03-24T22:49:00.000+04:30

قصه‌ای که واقعی بود
ــــــــــــــ
سپیده مویه

قصد ندارم وقتتان را بگیرم اما می‌دانم که حالتان را می‌گیرم، چرا که حال من نیز خیلی گرفته شده است. اگر نمی‌خواهید با من شریک شوید یک ضرب‌در کوچک در گوشه‌ی بالای سمت راست این صفحه است. کافی است آن را کلیک کنید.
1) جوان بود. سی سال کم‌تر داشت. مجبور شدیم ببریم سزارین‌اش کنیم.
2) یک بچه‌ی دو ساله داشت. پدرش پیر بود. شوهرش این جمع را از یکی از روستاهای اطراف با یک وانت به شهر آورده بود.
3) بدون هیچ دلیل قابل توضیحی چند ساعت بعد از عمل خون‌ریزی مغزی کرد و به ICU منتقل شد.
4) دختر دو ساله‌اش بی‌تابی می‌کرد. آوردند تا از پشت شیشه مادرش را ببیند که چند تا لوله او را به حیات وصل می‌کرد.
5) خانواده‌اش توی حیات بیمارستان چادر زده بودند و همان جا کاری را می‌کردند که شاید اسمش زندگی باشد. شب‌ها صدای‌شان بلند بود که دعای توسل می‌خواندند.
6) چه کسی فکر می‌کرد که سال‌ها بعد هر بار اسم مادر بیاید، آن دختر بچه زنی زیبا با لپ‌های گلی را مجسم می‌کند که روی تختی خوابیده، حرکت نمی‌کند، به دهان و بينى‌ و سرش هزار تا لوله و سيم وصل شده و به بهشت سفر کرده است.
7) قصه‌ی ما راست بود.

2005-03-24T02:48:00.000+04:30

نوروز از زبان دکتر شریعتى
ــــــــــــــ
رحیم مخكوك

سخن تازهاز نوروز گفتن دشوار است. نوروز یك جشن ملی است، جشن ملی را همه می شناسند كه چیست نوروز هر ساله برپا می شود و هر ساله از آن سخن می رود. بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید پس به تكرار نیازی نیست؟ چرا هست . مگر نوروز را خود مكرر نمی كنید؟ پس سخن از نوروز را نیز مكرر بشنوید. در علم و و ادب تكرار ملال آور است و بیهوده " عقل " تكرار را نمی پسندد: اما " احساس " تكرار را دوست دارد، طبیعت تكرار را دوست دارد، جامعه به تكرار نیازمند است و طبیعت را از تكرار ساخته اند : جامعه با تكرار نیرومند می شود احساس با تكرار جان می گیرد و نوروز داستان زیبایی است كه در آن طبیعت احساس و جامعه هر سه دست اندركارند.
نوروز كه قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد، از آن رو "هست" كه این قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا بك جشن تحمیلی سیاسی نیست جشن جهان است و روز شادمانی زمین آسمان و آفتاب و جشن شكفتن ها و شور زادن ها و سرشار از هیجان هر " آغاز" جشن های دیگران غالبا" انسان را از كارگاه ها، مزرعه ها، دشت و صحرا، كوچه و بازار، باغها و كشتزارها، در میان اتاق ها و زیر سقف ها و پشت درهای بسته جمع می كند: كافه ها، كاباره ها، زیر زمین ها، سالن ها، خانه ها ... در فضایی گرم از نفت ، روشن از چراغ ، لرزان از دود، زیبا از رنگ و آراسته از گل های كاغذی، مقوایی، مومی، بوی كندر و عطر و ... اما نوروز دست مردم را می گیرد و از زیر سقف ها و درهای بسته فضاهای خفه لای دیوارهای بلند و نزدیك شهرها و خانه ها، به دامن آزاد و بیكرانه طبیعت می كشاند: گرم از بهار، روشن از آفتاب لرزان ازهیجان آفرینش و آفریدن، زیبا از هنرمندی باد و باران ، آراسته با شكوفه، جوانه، سبزه و معطر از " بوی باران، بوی پونه، بوی خاك، شاخه های شسته، باران خورده پاك و ... "
نوروز تجدید خاطره بزرگی است: خاطره خویشاوندی انسان با طبیعت هر سال اسن فرزند فراموشكار كه، سرگرم كارهای مصنوعی و ساخته های پیچیده خود، مادر خویش را از یاد می برد، با یادآوری و وسوسه آمیز نوروز به دامن وی باز می گردد و با او، این بازگشت و تجدید دیدار را جشن می گیرد. فرزند در دامن مادر، خود را باز می یابد و مادر، در كنار فرزند و چهره اش از شادی می شكفد اشك شوق می بارد فریادهای شادی می كشد، جوان می شود، حیات دوباره می گیرد. با دیدار یوسفش بینا و بیدار می شود.
تمدن مصنوعی ما هر چه پیچیده تر و سنگین تر می گردد، نیاز به بازگشت و باز شناخت طبیعت را در انسان حیاتی تر می كند و بدین گونه است كه نوروز بر خلاف سنت ها كه پیر می شوند فرسوده و گاه بیهوده رو به توانایی می رود و در هر حال آینده ای جوان تر و درخشان تر دارد، چه نوروز راه سومی است كه جنگ دیرینه ای را كه از روزگار لائوتز و كنفسیوس تا زمان روسو و لتر درگیر است به آشتی می كشاند.
نوروز تنها فرصتی برای آسایش، تفریح و خوشگذرانی نیست: نیاز ضروری جامعه، خوراك حیاتی یك ملت نیز هست. دنیایی كه بر تغییر و تحول گسیختن و زایل شدن: در هم ریختن و از دست رفتن بنا شده است، جایی كه در آن آنچه ثابت است و همواره لایتغیر ، و همیشه پایدار تنها تغییراست و ناپایداری، چه چیز می تواند ملتی را، جامعه ای را، در برابر ارابه بی رحم زمان – كه بر همه چیز می گذرد و له می كند و می رود هر پایه ای را می شكند و هر شیرازه ای را می گسلد از زوال مصون دارد؟
هیچ ملتی با یك نسل و دو نسل شكل نمی گیرد: ملت، مجموعه پیوسته نسل های متوالی بسیار است، اما زمان این تیع بی رحم، پیوند نسل ها را قطع می كند، میان ما و گذشتگانمان آنها كه روح جامعه ما و ملت ما را ساخته اند دره هولناك تاریخ حفر شده است قرن های تهی ما را از آنان جدا ساخته اند : تنها سنت ها هستند كه پنهان از چشم جلاد زمان، ما را از این دره هولناك گذر می دهند و با گذشتگانمان و با گذشته هایمان آشنا می سازند. در چهره مقدس این سنت هاست كه ما حضور آنان را در زمان خویش، كنارخویش و در " خود خویش" احساس می كنیم حضور خود را در میان آنان می بینیم و جشن نوروز یكی از استوارترین و زیباترین سنت هاست.
در آن هنگام كه مراسم نوروز را به پا می داریم، گویی خود را در همه نورزهایی كه در ساله در این سرزمین بر پا می كرده اند، حاضر می یابیم و در این حال صحنه های تاریك و روشن و صفحات سیاه و سفید تاریخ ملت كهن ما در برابر دیدگانمان ورق می خورد، رژه می رود. ایمان به اینكه نوروز را ملت ما هر ساله در این سرزمین بر پا می داشته است، این اندیشه های پر هیجان را در مغز مان بیدار می كند كه: آری هر ساله حتى همان سالی كه اسكندر چهره این خاك را به خون ملت ما رنگین كرده بود، در كنار شعله های مهیبی كه از تخت جمشید زبانه می كشید همانجا همان وقت، مردم مصیبت زده ما نوروز را جدی تر و با ایمان سرخ رنگ، خیمه بر افراشته بودند و مهلب خراسان را پیاپی قتل عام می كرد، در آرامش غمگین شهرهای مجروح و در كنار آتشكده های سرد و خاموش نوروز را گرم و پر شور جشن می گرفتند.
تاریخ از مردی در سیستان خبر می دهد كه در آن هنگام كه عرب سراسر این سرزمین را در زیر شمشیر خلیفه جاهلی آرام كرده بود از قتل عام شهرها و ویرانی خانه ها و آوارگی سپاهیان می گفت و مردم را می گریاند و سپس چنگ خویش را بر می گرفت و می گفت: " اباتیمار : اندكی شادی باید " نوروز در این سال ها و در همه سال های همانندش شادی یی این چنین بوده است عیاشی و " بی خودی " نبوده است. اعلام ماندن و ادامه داشتن و بودن این ملت وبده و نشانه پیوند با گذشته ای كه زمان و حوادث ویران كننده زمان همواره در گسستن آن می كوشیده است.
نوروز همه وقت عزیز بوده است در چشم مغان در چشم موبدان، در چشم مسلمانان و در چشم شیعیان مسلمان، همه نوروز را عزیز شمرده اند و با زبان خویش از آن سخن گفته اند. حتی فیلسوفان و دانشمندان كه گفته اند " نوروز روز نخستین آفرینش است كه اورمزد دست به خلقت جهان زد و شش روز در این كار بود و ششمین روز ، خلقت جهان پایان گرفت و از این روست كه نخستین روز فروردین را اهورمزد نام داده اند و ششمین روز را مقدس شمرده اند .
چه افسانه زیبایی زیباتر از واقعیت راستی مگر هر كسی احساس نمی كند كه نخستین روز بهار، گویی نخستین روز آفرینش است. اگر روزی خدا جهان را آغاز كرده است. مسلما" آن روز، این نورز بوده است. مسلما" بهار نخستین فصل و فروردین نخستین ماه و نوروز نخستین روز آفرینش است. هرگز خدا جهان را و طبیعت را با پاییز یا زمستان یا تابستان آغاز نكرده است. مسلما" اولین روز بهار، سبزه ها روییدن آغاز كرده اند و رودها رفتن و شكوفه ها سر زدن و جوانه ها شكفتن، یعنی نوروزبی شك، روح در این فصل زاده است و عشق در این روز سر زده است و نخستین بار، آفتاب در نخستین روز طلوع كرده است و زمان با وی آغازشده است.
اسلام كه همه رنگ های قومیت را ز دود و سنت ها را دگرگون كرد، نوروز را جلال بیشتر داد، شیرازه بست و آن را با پشتوانه ای استوار از خطر زوال در دوران مسلمانی ایرانیان، مصون داشت. انتخاب علی به خلاف و نیز انتخاب علی به وصایت، در غدیر خم هر دو در این هنگام بوده است و چه تصادف شگفتی آن همه خلوص و ایمان و عشقی كه ایرانیان در اسلام به علی و حكومت علی داشتند پشتوانه نوروز شد. نوروز كه با جان ملیت زنده بود، روح مذهب نیز گرفت: سنت ملی و نژادی، با ایمان مذهبی و عشق نیرومند تازه ای كه در دل های مردم این سرزمین بر پا شده بود پیوند خورد و محكم گشت، مقدس شد و در دوران صفویه، رسما" یك شعار شیعی گردید، مملو از اخلاص و ایمان و همراه با دعاها و اوراد ویژه خویش، آنچنان كه یك سال نوروز و عاشورا در یك روز افتاد و پادشاه صفوی آن روز را عاشورا گرفت و روز بعد را نوروز. نوروز، این پیری كه غبار قرن هاى بسیار بر چهره اش نشسته است، در طول تاریخ كهن خویش، روزگاری در كنار مغان، اوراد مهر پرستان را خطاب به خویش می شنیده است پس از آن در كنار آتشكده های زردشتی، سرود مقدس موبدان و زمزمه اوستا و سروش اهورامزدا را به گوشش می خوانده اند از آن پس با آیات قرآن و زبان الله از او تجلیل می كرده اند و اكنون علاوه بر آن با نماز و دعای تشیع و عشق به حقیقت علی و حكومت علی او را جان می بخشند و در همه این چهره های گوناگونش این پیر روزگار آلود، كه در همه قرن ها و با همه نسل ها و همه اجداد ما، از اكنون تا روزگار افسانه ای جمشید باستانی، زیسته است و با همه مان بوده است ، رسالت بزرگ خویش را همه وقت با قدرت و عشق و وفاداری و صمیمیت انجام داده است و آن، زدودن رنگ پژمردگی و اندوه از سیمای این ملت نومید و مجروح است و در آمیختن روح مردم این سرزمین بلاخیز با روح شاد و جانبخش طبیعت و عظیم تر از همه پیوند دادن نسل های متوالی این قوم كه بر سر چهار راه حوادث تاریخ نشسته و همواره تیغ جلادان و غارتگران و سازندگان كله منارها بند بندش را از هم می گسسته است و نیز پیمان یگانگی بستن میان همه دل های خویشاوندی كه دیوار عبوس و بیگانه دوران ها در میانه شان حایل می گشته و دره عمیق فراموشی میانشان جدایی می افكنده است.
و ما در این لحظه در این نخستین لحظات آغاز آفرینش نخستین روز خلقت، روز اورمزد، آتش اهورایی نوروز را باز بر می افروزیم و درعمق وجدان خویش، به پایمردی خیال، از صحراهای سیاه و مرگ زده قرون تهی می گذریم و در همه نوروزهایی كه در زیر آسمان پاك و آفتاب روشن سرزمین ما بر پا می شده است با همه زنان و مردانی كه خون آنان در رگ هایمان می دود و روح آنان در دل هایمان می زند شركت می كنیم و بدین گونه، بودن خویش، را به عنوان یك ملت در تند باد ریشه برانداز زمان ها و آشوب گسیختن ها و دگرگون شدن ها خلود می بخشیم و در هجوم این قرن دشمنكامی كه ما را با خود بیگانه ساخته و خالی از خوی برده رام و طعمه زدوده از شخصیت این غرب غارتگر كرده است، در این میعاد گاهی كه همه نسل های تاریخ و اساطیر ملت ما حضور دارند با آنان پیمان وفا می بندیم امانت عشق را از آنان به ودیعه می گیریم كه هرگز نمیریم و دوام راستین خویش را به نام ملتی كه در این صحرای عظیم بشری ریشه، در عمق فرهنگی سرشار از غنی و قداست و جلال دارد و بر پایه اصالت خویش در رهگذر تاریخ ایستاده است بر صحیفه عالم ثبت كنیم.

2005-03-23T20:12:00.000+04:30

«تلخ شيرين!»
ترانه های انتخاباتی(2)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

ديشب خبردار شدم، خبر زسردار شدم/ خبر شدم که اکبر، نامزد شده دوباره/ گفته که اين وظيفه، شرعيه راه نداره
بار سفر بسته‌ام،به کوری دشمنا/ به عشق مزد اکبر/ می‌خوام بيام به ايران، از کشور امريکا

اگه تو بی خبر کانديدا گشتی/ اگه گفتی نمي‌شم اما گشتی/ ميام و پای صندوقت می‌ريزم/ يه چن تا رای مامانی و مشتی
(الهی اون معين زشت بميره)۲ / (بره تو رختخواب سيفليس بگيره)۲
اگه کوسه بشی بری تو دريا/ اگه بزغاله شی بری تو صحرا/ اگه کرکس بشی تو آسمون‌ها/اگه پرواز کنی وردست آقا/ به تو رای می‌دهيم هر جا که باشی/ (که تا بر مملکت بهتر **ـاشی!)۲
************************************************
از توی «مجمع» که مي‌آی آی کوسه!.....آی کوسه!
تو حوض کاخت می‌پری آی کوسه!.....آی کوسه!
با ماهيا بور می‌خوری آی کوسه!.....آی کوسه!
من کشته‌تم!.....آخ نگو!/ من رای می‌دم!.....آخ نگو!
من مرده‌تم!.....آخ نگو!/ من رای می‌دم!....آخ نگو!...بيـ.....يـا...بيـ....يـا
از تو کوچه تا بازار/توپخونه تا آبسردار/ از سر ميدون شوش/ تا کوچه‌ی مهدی موش
هر جا بری من باتم/ تو همه جا همراتم/ والله خاطرخوات منم/ اينو هوار می‌زنم!
من کشته‌تم!.....آخ نگو!/ من رای می‌دم!.....آخ نگو!
من مرده‌تم!.....آخ نگو!/ من رای می‌دم!....آخ نگو!........بيـ............يـا.....بيـ..........يـا

اشاره:اين دو ترانه از سوی شاعران خريداری شده‌ی ستاد انتخاباتی هاشمی رفسنجانی برای صدای «جلال همتي» بازسازی شده است. اما بر اساس گزارش‌های نيمه موثق از لس آنجلس، اين خواننده نيز عليرغم پيشنهاد دستمزد نجومی دست رد به سينه‌ی سردار زده و اجرای کنسرت در کيش را مشروط به وعده‌ی تلاش برای آزادی همجنسگرايان در شعارهای انتخاباتی هاشمی کرده‌است! تحليل‌گران امکان قبول اين شرط را عليرغم اين که به نظر می‌رسد هاشمی شخصا از طرفداران اين جنبش است، غير ممکن خوانده‌اند و پيش بينی می‌شود ستاد انتخاباتی به خوانندگان ديگری مراجعه کند. شايعه تاييد نشده‌ای حاکی از درخواست حضور افتخاری در ستاد انتخاباتی هاشمی از سوی «فتانه» ديگر خواننده‌ی لوس آنجلسی و اجرای ترانه در کيش است. منابع خبری فانوس در تلاش برای تماس با اين هنرمند و دريافت متن ترانه احتمالی‌اند. منتظر باشيد!
ترانه‌‌های انتخاباتی (1)

2005-03-21T19:54:00.000+03:30

بهار
ـــــــــــــــــــــــــ
شورای سردبیری فانوس

فرا رسیدن بهار و سال نو را به تمام خوانندگان فانوس و فانوسیان تبریک می‌گوییم. از تمام خوانندگان و دوستانی که در کامنت‌ها یا از طریق ایمیل به ما ابراز لطف و محبت کردند سپاسگذاریم و امیدواریم که شایسته این همه محبت دوستان باشیم. این غزل ازحضرت حافظ هم بعنوان عیدی تقدیم به تمام فانوسیان عزیز...سبز باشید و پر تلاش.

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید - - - وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید
صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست - - - فعان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید
ز روی ساقی مه‌وش گلی بچین امروز - - - که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید
چنان کرشمه‌ی ساقی دلم ز دست ببرد - - - - که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید
عجایب ره عشق ای رفیق بسیار است - - - - ز پیش آهوی این دشت شیر نر برمید
به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم - - - - که گم شد آنکه درین ره به رهبری نرسید
مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب - - - به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید
خدای را مددی ای دلیل راه حرم - - - - که نیست بادیه‌ی عشق را کرانه پدید
شراب نوش کن و جام زر به حافظ بخش - - - - که پادشه به کرم جرم صوفیان بخشید

2005-03-19T13:12:00.000+03:30

سلام و تسلی، در انتظار بهار
ـــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

« به روح ماث »
عيد آمد و بهار نيامد
«گرد آمد و سوار نيامد
آراستيم خانه و خوان حيف»
يار آمد و قرار نيامد
«بشکفت بس شکوفه و پژمرد
اما گلی به بار نيامد»
مرغ شکسته بال وطن را
پرواز و پر به کار نيامد
ضحاک مرد و زنده شد از نو
آن شاه حق تبار نيامد!

گويا اجاق مادر تاريخ
شد کور و نامدار نيامد
نه کاوه آمد و نه فريدون
زان باغ يک هزار نيامد
نادر نيامدست و سکندر
«آمد ور آشکار نيامد»
اين بی تبار قوم عجم را
سردار خوش تبار نيامد!
من دانم و ـ اميد ـ که هر چند
سودی از انتظار نيامد
بر توسن اميد سواريم
هرچند شهسوار نيامد

2005-03-18T23:05:00.000+03:30

خداوند حکيم
ـــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

ببين از دو حال خارج نيست، يا من قديمى سرم رو کردم زير برف يا شماى روشن‌فکر! بابا بى‌خيال گروه‌هاى سياسى و انتخابات رياست جمهورى. نکنه هنوزم فکر مى‌کنى دوم خرداد يک پديده مدرن سياسى بود؟ نه عزيزم، دوم خرداد هم يک حرکت پوپوليستى بود مثل انقلاب ۵۷. با اين تفاوت که اين‌دفعه قرعه به‌ نام نخبه‌ها درومد. آقا چند درصد مردم زير خط فقر هستند. چند درصد تحصيل کرده‌ها و آدم‌هايى که تو جوونيشون با قلم و کتاب سر و کار داشته‌اند، الآن مجال ورق زدن يه کتاب يا سر زدن به همين وب‌لاگ‌ها را دارند؟
شايد نگاه من خيلى ايراد داره که هر چى به آدم‌هاى دوروبرم نگاه مى‌کنم، هيچ گرايش سياسى نمى‌بينم. واقعن براى يک کارگر درآوردن خرج خورد و خوراک و تحصيل بچه‌ها و اجاره سر‌ ماه مهمتره يا شعار‌هاى مذهبى يا انقلابى؟ دو باره نگوييد گول توکلى را خورده‌اى. قبلن هم گفته‌ام ساده ترين قشرهاى مردم هم به اين شعارها اعتماد ندارند، چه رسد به ما که با آن‌ها اختلاف اصولى داريم.
به نظر من، سياست يک بازى است و دراين بازى براى برنده شدن بايد واقعيت‌ها را ديد. رفسنجانى دو نکته بزرگ منفى در کارنامه‌اش دارد، يکى جنگ و يکى هم فساد دوران سازندگى. ولى اين دليل نمى‌شود که کارگزاران را به صرف وابستگى به رفسنجانى کنار بگذاريم. يا حتا گزينه رفسنجانى را براى انتخابات بررسى نکنيم.
ببينيد هنوز هم اصلاح طلب‌ها وقتى به دار‌و‌دسته رفسنجانى مى‌رسند مى‌گويند اين‌ها دنبال قدرت هستند. در حالى‌که توسعه سياسى بدون توسعه اقتصادى امکان‌پذير نيست. همان‌طور که قبلن گفته‌ام، آزادى بيان و دموکراسى در شهر گرسنگان طرفدارى ندارد. البته توسعه اقتصادى هم بدون آزادى امکان‌پذير نيست.
من معتقدم جامعه ما تا رسيدن به دموکراسى راهى طولانى در پيش دارد، چون نياز به يک دگرگونى در الگوها دارد. از يک طرف باورهاى مذهبى در بدنه جامعه و از طرفى اين آموزه‌هاى صوفيانه که حتا نخبه‌هاى جامعه‌مان را فرا گرفته‌است. دوستان عزيز، دموکراسى و آزادى بيان غربى‌ها خوبست، خيلى خوب. ولى اگر آن‌ها به اين درجه از آزادى دست يافته‌اند، قبلن ۱. دست خدا را از علم و حقوق کوتاه کرده‌اند و ۲. اخلاق را وارونه کرده‌اند. دنيا‌طلبى نزد آن‌ها نه‌تنها عيب نيست که ارزش است. جاه طلبان را ارج مى‌نهند نه سرزنش. اگر جرأت اين‌گونه بودن را پيدا کرديم، مى‌توانيم دم از آزادى بزنيم. وقتى روشن‌فکرما، گروهى را به صرف قدرت طلب بودن محکوم مى‌کند، نمى‌توان انتظار توسعه سياسى داشت.
اما در مورد انتخابات: اگر از رأى آوردن کسانى که يا واقعن نمى‌فهمند يا مغرضانه به جان اقتصاد مملکت افتاده‌اند؛ نمى‌ترسيدم، بى‌شک رأى نمى‌دادم. هنوزهم نمى‌دانم به چه کسى رأى بدهم. ولى حد اکثر شأنى که براى کروبى قايل هستم، ريش سفيدى يکى از روستاهاى اليگودرز است و براى معين هم آرزوى موفقيت در همان حکمتى که به قول خودشان خداوند خودش را به آن وصف نموده تا از مقام پزشکان قدردانى کند، دارم. براى خودم هم موفقيت در حرفه مقدس مهندسى را آرزو دارم. باور کنيد انتخابات در کشور ما ارزش جدى‌ترو بيش‌تر ازاين بحث کردن را ندارد.

2005-03-17T04:04:00.000+03:30

«تلخ شيرين!»
ترانه های انتخاباتی(۱)
ــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

نگاهی می کنی ما را،مگه کوسه نديدی تو///يا شايد ديدی و پرروترين کوسه نديدی تو
به جان فائزه، دنيای قدرت، عالمی داره///به ما بند کرده و دست از سر ما بر نمی داره
خداييش فرقيم انگار نداره،يا اگه داره///چه فرقی بين اين ملا و اون ملای بيعاره؟
.....................
الهی توی صندوق باشه رايت................صفای پسته ی صندوق رايت
الهی هر چی بنويسی رو کاغذ............بخونن «کوسه» تنها توی رايت
واسه تکليف و احساس وظيفه............دلم تو فکر اين کار کثيفه
اگر نه من کجا،اين پست منفور..............برای من ولايت هم سخيفه
.....................
نگاهی می کنی ما را،مگه کوسه نديدی تو///يا شايد ديدی و پرروترين کوسه نديدی تو
به جان فائزه، دنيای قدرت، عالمی داره///به ما بند کرده و دست از سر ما بر نمی داره
خداييش فرقيم انگار نداره،يا اگه داره///چه فرقی بين اين ملا و اون ملای بيعاره؟
.....................
الهی پای صندوق باشه دستت.................اگرچه رو کنی انگشت شستت
بدون هرچی که بنويسی رو کاغذ..............می خونن «کوسه» با امضای دستت
صفای خاتمی و خنده هايش.................صفای **يه ها و لوزه هايش!
همون بهتر بخنده توی خونه....................جلو نظام نياد،عقب بمونه

اشاره:اين ترانه برای اجرای جديدی از سياوش قميشی تنظيم شده بود تا در صورت جلب رضايت وی توسط ستاد انتخاباتی اکبر هاشمی رفسنجانی، در جزيره‌ی کيش اجرا شود. اما آخرين اخبار حاکی از آن است که اين ستاد در پی مخالفت قميشی، در صدد جلب رضايت «جلال همتی» خواننده‌ی محبوب کوچه و بازار است. ناظران سياسی اين انتخاب ياران رفسنجانی را با توجه به مخاطبين و رای دهندگان احتمالی عاقلانه‌تر توصيف کرده‌اند. در شماره بعدی ترانه بازسازی شده‌ای از اين خواننده مقيم لس آنجلس تقديم خواهد شد.

2005-03-15T19:32:00.000+03:30

ستاد مبارزه با بحران چهارشنبه‌سوری در فانوس
ــــــــــــــ
آرمين راد

با توجه به مشکلات فراوانی که برای ملت غیور و تین‌ایجر پرور ایران در شب چهارشنبه‌سوری به وجود می‌آید و هم‌چنین نظر به این که فشارهای شدید اجتماعی در سال‌های گذشته به صورت ظهور عقده با صداهای وحشت‌ناک مانند بمب، نارنجک، خمپاره، بمب اتم و اورانیوم غنی‌شده خود را نشان می‌دهد و هم‌چنین با عنایت به قطعی شدن کاندیدا شدن لاریجانی به عنوان نماینده‌ی تحجر مدرن و افزایش مجدد فشارها ستاد بحرانی در فانوس تشکیل شد. در این ستاد کلیه‌ی افراد فعال فانوس حضور فعال داشتند و پیش‌نهادهای بسیار مهمی مطرح شد که اهم آن جهت اطلاع ملت همیشه در صحنه (به خصوص امشب) اعلام می‌گردد:

آرمین حزب باد: برای ایجاد امنیت به هنگام پرش از روی آتش به جای آتش از فایروال استفاده کنید. نوع فایروال مهم نیست اما آن را روی استاندارد تنظیم کنید.

سورا ایرانی: برای عبور بچه‌ها می‌توانید فایروال را روی مد trusting قرار دهید. برای عبور اعضای دوره‌دیده و هیجان بیش‌تر نیز آن را در مد tight قرار دهید. امیدوارم عبور از فایروال در مد lock down به سرتان نزند.

سام‌الدین پارسایی: IP کاندیداهای جناح راست و برخی از کاندیداهای سنتی جناح چپ را در قسمت banned address وارد کنید.

س.ع.دشمن‌فلان: IP هاشمی رفسنجانی فراموش نشود.

پارسا ضیایی: آقا این وبلاگستان پوسیده! وبلاگستان چلسیده! من نگران این هستم که نکند این جلسات هفتگی پالتاک آخر کار به چهارشنبه‌سوری برسد و بریزند همه‌ی ما را دست‌گیر کنند. نرم‌افزار پالتاک را باید عوض کرد که دست‌گیری در آن معنی داشته باشد. اصلا پالتاک را سالی یک بار برگزار کنید و آن هم در شب چهارشنبه‌سوری.

آبچینوسک: من یک عکس از یک فایروال توپ گرفته‌ام که برای تشویق مردم به این حرکت خداپسندانه در وبلاگ می‌گذارم.

آلیوپفسک ماکسیموپفسک جهان‌گرد: من این چیزها سرم نیست. من لباس آهنی تنم می‌کنم مثل اون سال‌ها که با بروبچه‌های امپراتوری تو کوچه پس کوچه‌های رم قدیم آتیش درست می‌کردیم مراسم رو برگزار می‌کنیم.

نیما قدیمی: ما تو جبهه هر شب چهارشنبه‌سوری داشتیم. البته معلوم نبود که ما از روی آتش می‌پریدیم یا آتش از زیر ما می‌پرید یا این که ما روی آتش زندگی می‌کردیم یا زیر آتش. اصلا اون جا مساله‌ی اصلی زنده‌ماندن در شب چهارشنبه‌سوری بود. فقط من نمی‌دانم با توجه به مطلق بودن آتش و گرمای کلوین،عقب‌نشینی خدا در برابر آتش تا حد ذات چه معنی‌ای جز این دارد که انسان آزاد است از روی آتش بپرد یا نپرد.

یک درخواست غیر اخلاقی: اگر ناراحت شدید خواستید فحش بدهید لطف کنید به غائبین این جلسه فحش بدهید!!! اوووووچیک همه‌ی دوستان هم هستیم.

2005-03-15T12:55:00.000+03:30

«تلخ شيرين!»
وبلاگ نويس يا ........
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

در راستای گير دادن به سيد علی دشمن‌شناس با نام جعلی پارسا صائبی، پيشنهاد می‌کنم، گاهی هم وبلاگ خواهان را با اين عناوين خطاب کنيم و يا اصلا دسته بندی شان کنيم به گروه های زير:
وبلاگ دار:آن که وبلاگ دارد.مانند دکاندار حاجی بازاريی که مثلا مدرن شده و سوپر زده، مثلا با نام دکاندار خودم!
وبلاگ نويس: آن که از روی وبلاگ کپی می‌کند و در دفترچه‌اش می‌نويسد. مثل بعضی اعاظم جرايد کيهانی.
وبلاگ‌کش: آن که به وبلاگ‌های ديگر هی سر می‌کشد و لينک می‌دهد. با توجه به پسوند «کش»، با عناوين غير ادبی اشتباه نشود.
وبلاگ نگار: آن که وبلاگ طراحی می‌کند مثل بعضی‌ها.
وبلاگ انگار: آن که فکر می‌کند وبلاگ درست کرده‌است! مثل خيلی‌ها.
وبلاگ گستر:آن که با وبلاگ‌هايش به پول و پله ای می‌رسد. دور از جان حسين درخشان.
وبلاگ گير: آن که در گيرو دار آتشی شدن بعضی‌ها، به وبلاگ‌های بی پناه گير می‌دهد، نمونه اعلای آن قاضی مرتضوی.
وبلاگ پرور: آن که دم به ساعت وبلاگ جديد توليد می‌کند و نام و قالب آن را تغيير می‌دهد. مثل آنها که همچين کاری می‌کنند.
وبلاگ نشين: آن که صبح تا شب پای کامييوتر می‌نشيند تا وبلاگش به روز باقی بماند. مثل يک نفر که جرات ندارم اسمش را ببرم!
وبلاگ خواب: آن که شب تا صبح پای کامييوتر خوابش می‌برد و صبح که از خواب پا می شه مث گل وامی‌شه و وبلاگش باز ته جدول رولينگ باقی می‌ماند. برای يافتن اين آدم به ته جدول مراجعه فرماييد.
وبلاگ قهوه: آن که شب تا صبح با نوشيدن قهوه بيداری می‌کشد و وبلاگش را پابليش می‌کند. اين يکی را به دليل سوء تعبير احتمالی واژه‌ی تلخ «قهوه» بعد از کسب اجازه معرفی خواهم کرد!
وبلاگ مدار: آن که فکر نمی‌کند آقای وبلاگ‌داران است،اما گاهی با يادداشت‌هايش می‌خواهد بگويد انگار بدش هم نمی‌آيد. اين يکی را ديگر نمی‌گويم دور از جان کی!

2005-03-14T23:28:00.000+03:30

بابا هم بابا هاى قديم!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

…به سبب درک ناقص انديشه‌هاى نوين روان‌شناختى، اينک شاهد نشوونماى شيوه بسيار زيان‌آورى در تربيت کودکان هستيم که مى‌توان آن‌را ترور اجتماعى ناميد. سابقن بچه از پدر مى‌ترسيد. امروز غالبن مشاهده مى‌کنيم که پدر خود به بچه تعليم مى‌دهد که از جامعه بترسد. با از ميان برداشته‌شدن تنبيه بدنى و توبيخ مستقيم و منع مبتنى بر انگيزه، فرد امروزى دفاع خود را با نوعى قضا و قدرگرايى تسليم آميز، در پشت استحکاماتى جستجو مى‌کند که «امر اجتماعى» ناميده مى‌شود و فعال ما يشاء است.
غالبن خود پدر کسى است که از همان ابتدا، ترسى را که خودش از جامعه دارد به فرزند منتقل مى‌کند. او با پوزخندى حاکى از بى حوصلگى هشدار مى‌دهد که اگر همرنگ جماعت نباشى، اگر خود را با خلايق ساز نکنى، تنها خواهى‌ماند، به بازيت نخواهند گرفت. حتا شايد به زندانت خواهند انداخت…*

*«جامعه شناسى روابط جنسى» - آندره مورالى دانينو - ترجمه حسن پويان.

2005-03-14T12:53:00.000+03:30

ساختار قدرت در ايران امروز
ــــــــــــــ
آرمين راد

نيروهاى فعال سياسى ايران را بر اساس خواسته‌هايى که دارند مى‌توان به چهار دسته تقسيم کرد. هدف از اين نوشتار مشخص کردن اين دسته‌ها و ره‌بران هر گروه است. توضيح اين نکته شايد لازم باشد که در هر گروه تفکر و نظر غالب مطرح شده و طبيعى است که بسيارى موارد را مى‌توان شمرد که در چندين گروه مشترک باشد.
1) ارزشى‌ها: اين گروه درد دين دارند. راست محسوب مى‌شوند. عمدتا ثروت و قدرت هدف اصلی آن‌ها نيست و شعارهاى تند مى‌دهند. با انجام فعاليت‌ها پوپوليستى سعى دارند مردم را با خود هم‌راه کنند اما ارزش‌خواهى آنان و عدم قبول هر قراات ديگرى از ارزش‌ها باعث شده تا نيروهاى‌شان به تدريج ريزش داشته باشد. ولايت‌مدارى جزء لاينفک اين گروه است و فساد مالى کم‌تر در آنان راه يافته است. گروه آبادگران مى‌تواند نماينده‌ى قسمت اجرايى اين طيف محسوب شود. راس هرم اين گروه را در بيت آيت‌الله خامنه‌اى و البته شخص ايشان بايد جست‌وجو کرد. کسانى مثل جنتى و عسکر اولادى را مى‌توان از نظر فکرى در اين گروه جا داد هر چند به لحاظ قدرت مستقل از سايرين عمل مى‌کنند و براى خود تشکيلات جداگانه دارند. کانديداهاى اين گروه در انتخابات لاريجانى، احمدى‌نژاد، توکلى و ولايتى است.
2) جاه‌طلبان: اين گروه درد حفظ انقلاب و نظام را دارند. به عبارت صريح‌تر درد اصلى آنان حفظ قدرت است. ميانه‌رو هستند و تا حدود زيادى پايگاه مردمى خود را از دست داده‌اند. اگر لازم باشد در مقابل ولايت نيز مى‌ايستند و ولايت تا آن جا برايشان محترم است که با منافعشان در تضاد نباشد. براى آن‌ها حفظ نظام از اهم واجبات است و حاضرند براى حفظ نظام دين را نيز تعطيل کنند يا دست به هر کارى بزنند. کارگزاران سازندگى بدنه‌ى اجرايى اين گروه را تشکيل مى‌دهد و هاشمى رفسنجانى ره‌بر و اول و آخر اين گروه است. استراتژى آنان براى حفظ نظام اصلاحات اقتصادى است و ديد پدرانه در تفکر آن‌ها ديده مى‌شود. محسن رضايى از نظر فکرى شباهت‌هايى به اين گروه دارد. عملکرد سابق اين گروه نشان مى‌دهد که هاشمى رفسنجانى به احتمال بسيار بالايى کانديداى اين گروه خواهد بود و در انتخابات حضور فعال خواهد داشت.
3) اصلاح‌طلبان: اين گروه درد اصلاح ساختار قدرت و اجراى قانون را دارد. هر چند طيف‌هاى مختلف تند و محافظه‌کار را شامل مى‌شوند اما در مجموع عملکرد ميانه‌رو را مى‌توان به آنان نسبت داد. پرهيز از خشونت، مدارا، اصلاح به هم‌راه حفظ ساختار فعلى قدرت از خصوصيات اصلى آنان است. ملى‌گرايى در اين طيف نمود بيش‌ترى دارد و ولايت فقيه را به علت گنجانده شدن در قانون اساسى تحمل مى‌کنند. پشتوانه‌ى عظيم مردمى آنان که در انتخابات دوم خرداد 76 خود را نشان داد در طى هشت سال گذشته رو به افول رفته هر چند هنوز کامل از بين نرفته است و مى‌تواند رقيبى جدى براى گروه‌هاى ديگر محسوب شود. بخشى از اپوزيسيون را مى‌توان در اين طيف قرار داد . جبهه‌ى مشارکت، سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى و مجمع روحانيون مبارز احزاب عمده‌ى اين طيف هستند ولى هيچ‌کس را نمى‌توان به عنوان ره‌بر اين طيف معرفى کرد. کانديداهاى اين گروه که بعضا در معرض رد صلاحيت نيز قرار دارند معين، کروبى و مهر‌عليزاده هستند.
4) طرف‌داران براندازى: مساله‌ى اين گروه حذف نظام جمهورى اسلامى است. نظام جاى‌گزين نيز عمدتا يک نظام مردمى لائيک معرفى مى‌شود و ابهامات و اختلافات زيادى در مورد اين نظام وجود دارد تا جايى که به محض ورود به جزئيات افراد اين گروه به سرعت فرقه فرقه و شاخه شاخه مى‌شوند. بخش عمده‌اى از اين گروه به جز سلطنت‌طلبان سابقه‌ى کار اجرايى ندارند و پختگى لازم در اعمال‌شان مشاهده نمى‌شود و سلطنت‌طلبان نيز قبلا امتحان خود را داده‌اند و پاسخ خود را از مردم دريافت کرده‌اند. عدم وجود تشکيلات به شدت اين گروه را زمين‌گير ساخته و عملا از صحنه‌ى قدرت حذف نموده است. هر سه گروه بالا کم يا زياد در لزوم تضعيف اين گروه با هم موافق‌اند. تقابل و تضارب فراوان آرا در اين طيف مى‌تواند پشتوانه‌ى خوبى براى مطرح شدن آلترناتيوهاى مختلف براى اصلاح و يا جاى‌گزينى نظام باشد. در هر صورت اين گروه را مى‌توان براى نظام مثل دشمن دانا دانست که قطعا از دوست نادان (گروه اول) به‌تر است. در اين گروه نيز نمى‌توان به هيچ وجه ره‌بر معرفى کرد وطبيعى است که کانديدايى هم در انتخابات نداشته باشند.
________
پيش‌نهاد:
اتحاد بخش ميانه‌رو طيف برانداز با اپوزيسيون اصلاح‌طلب و هم چنين اصلاح‌طلبان مدرن درون نظام مى‌تواند ترکيبى قوى ايجاد کند که ساير گروه‌ها را به چالش بکشد. اين اتحاد پيش‌نهادى به نظر مى‌رسد حمايت بخش عمده‌اى از افکار عمومى را نيز بتواند جلب کند اما دارا نبودن تريبون براى بيان افکار و عدم دست‌رسى به قدرت و ثروت مشکل اصلى اين اتحاد خواهد بود. بنابراين سرمايه‌گذارى براى پيروزى در انتخابات رياست جمهورى شايد استراتژى مناسبى در کوتاه مدت براى اين اتحاد باشد تا بتواند به قدرت و ثروت و تريبون دست‌رسى داشته باشد.

2005-03-13T17:22:00.000+03:30

بهار!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

سر می‌گذارم بر شانه‌هايت
و ابروار می‌گريم از درد،
بر اين سکوت سترون که تو آغاز کرده‌ای.
می‌خواهم بگويم:
از تنگنای پنجره‌ی شب
نقبی بزن به نور
فرياد کن، فرياد
روز را،
نوروز را

2005-03-13T04:40:00.000+03:30

ماجراى ميخ و صليب
_________________
نيما قديمى

سوختن در آتش حتمن دردناک است؛ نيز با ميخ به صليب کشيده‌شدن. از لحاظ فلسفى شمايى که درد مى‌کشيد و خود درد يکى هستيد. اين‌طور‌نيست که شما موجودى جدا باشيد و دردتان يا شاديتان جدا. درد و شادى از نمونه‌هاى علم حضورى هستند. در حکمت متعاليه علم حضورى و به طبع آن علم حصولى، تابع اصل وحدت عالم و علم و معلوم هستند. بيان لخت اين قضيه اين‌ا‌ست که انسان هرچه داناتر مى‌شود به همان نسبت با جهان خارج متحد و از‌اين‌رو فربه‌تر مىشود. انسان کامل عين جهان هستى است و هستى بى قيد - حتا بدون همين قيد بى‌قيدى! – خد‌ا‌ست. پس انسان کامل کسى نيست جز خدا. يا بگو کشف حقيقت چيزى نيست جز سير انسان در قوس صعودى. اما عارف واصل سفرى از حق به خلق نيز دارد و آن تدوين کتاب است به زبان خلق، پس به ناچار زمينى است نه آسمانى. محدود به زمان نزول است نه ابدى. آنچه ابدى و لا‌يتغير است اصل حقيقت است که همان اصل هستى است-يعنى خدا!
حتمن به من ايراد مى‌گيريد که دست مريزاد، مسيح را که خدا به زمين فرستاده بود به صليب کشيديد تا دوباره به آسمان بر گردد! قرآن نازل شده را دوباره به عرش اعلى بر گردانديد! آيا اين‌همه تأکيد بر جدايى حقيقت دين و برداشت از دين براى توجيه يا فرار از خوب يا بد آن نيست؟ درحالى ‌که اين‌طور نيست. ما برعکس به دنبال دينى انسانى هستيم. ما مى‌گوييم اگر کسى گفت من به حقيقت دين دسترسى دارم بدانيد دروغ مى‌گويد يا خودش هم نمى‌فهمد که چه مى‌گويد. ما مى‌گوييم حقيقت دين خداست، و خدا مردم را آزاد آفريد. آزاد از اين‌رو که خودشان راهشان را مى‌دانند و براى سعادتشان نيازى به دست غيبى نيست. و نه شيطان مى‌تواند آنها را از مسيرشان منحرف کند: ما کان لى عليکم من سلطان.
اصولن خدا فقط هستى بخش است و نه دهنده ذاتيات. خدا ۲را آفريد ولى زوج بودن ۲دست خدا نيست. انسان حقوقى ذاتى دارد از جمله آزادى، و خدا هم نمى‌تواند اين حقوق را از او سلب کند!
انسان اگر آزاد باشد، در مسير حقيقت گام بر مى‌دارد. و اصلن حقيقت چيزى جز راهى که انسان آزاد مى‌پيمايد نيست. بله حقيقت تام-يعنى همان اصل دين، قيامت است که مقصد تاريخ است!

2005-03-12T14:29:00.000+03:30

نکته هاى بى‌مزه و بى‌رمق انتخاباتى
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

حاج آقا کروبى تا چند ماه پيش به گفته خودش و تاييد اهل بيت مکرم «پرچمدار اصلاحات» بود، از آن زمان به بعد از طرف محتشمى به لقب «پير اصلاحات» نائل شد، چند روز پيش او را منتجب نيا به عنوان «شيخ اصلاحات» مفتخر کرد، مردم اما همچنان سرشان به کار خود گرم است و اين لقب دادن‌ها از سوى فرزندان امام ادامه دارد. پيش‌بينى مى‌شود مرد فعال انتخابات و شاد کننده روح مرحوم بارون پير دو کوپرتن بنيانگزار المپيک نوين (باشعار: ‌«هدف شرکت است»)، تا شب انتخابات به «خداى اصلاحات» هم برسد. اما مناسب ترين لقب همانا «پدر اصلاحات» است چون […]

* * *
هاشمى رفسنجانى «مرد بحرانها» است. خودش بحران درست مى کند بعد خودش هم حلش مى کند. او دلش لک زده براى لم دادن و به خانمهاى خبرنگار آمريکايى متلک انداختن. سردار بهرمانى هم هنوز بيم دارد که بعضى از خانواده هاى رقيب بلايى چيزى به سرش بياورند. او بزودى احساس تکليفش را اعلام خواهد کرد و چند تا اتوبوس به ته دره خواهند رفت.

* * *
معين جانشين خلف خاتمى است. هنوز نيامده خيلى احساس شرمندگى مى کند و احتمالاً «سالار شرمندگى» است. متن استعفايش از وزارت علوم هنوز فوق سرى است و احتمالاً همزمان با گزارش پيگيرى قتل هاى زنجيره‌اى - که قول انجام آن را داده - منتشر مى‌شود. آدم خوبى است و مناسب براى سياست «سکوت معنى دار» و «آرامش فعال».

* * *
ابراهيم يزدى، نشان داد که کراوات آبى خيلى بهش مى آيد. واقعاً خوشتيپ است. حيف شد نهضتى‌ها هميشه بدشانسى مى آورند، اينبار قير و قيف هردو هستند منتها مامور ريختن قير رفته داره خودش با آمريکايى‌ها مذاکره مى کنه.

* * *
محسن رضايى تصميم گرفته که از جوانان استفاده کنه، خدا به فريادمان برسه. احتمالاً همه جا مثل سايت بازتاب ميشود. همسايه پته همسايه رو مى ريزه روى آب. معلوم ميشود که همه دزد هستند و همه هم خوشحالند.

بقيه تحليل هاى انتخاباتى در نوبت هاى بعد. آنقدر انتخابات پرشورى داريم که طبع طنز ما خشک شد!

2005-03-11T04:06:00.000+03:30

برترين‏هاى سال 1383
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آرمين راد

كميته‏ى داوران فانوس بنا به اقليت آرا به موجودات زير به عنوان برترين‎هاى سال 1383 جوايز و القابى را اهدا مي‎كند. موجودات زير براى دريافت جوايز ارزنده‏ى خود با در دست داشتن كپى شناس‎نامه پس از عبور از فيلتر به فانوس مراجعه كنند.

برترين طنز سال:
كتاب مجموعه‏ى خطبه‏هاى نماز جمعه‏ى اروميه
مرد سال ايران:
شيرين عبادى
مرد سال عراق:
آيت‏الله سيستانى
مرد سال آمريكا:
كونداليزا رايس
برترين ورزش‎كار ايران:
حسين رضازاده
برترين خالي‎بند ايرانى:
آصفى، سخن‏گوى وزارت خارجه
مردى كه مدت‏ها با دست خالى مبارزه كرد:
حسن روحانى
برترين سكوت سال (كه اصلا نشانه‏ى رضايت نبود):
محمد خاتمى
برترين جيغ سال:
محمد خاتمى در مراسم 16 آذر
منفورترين ايرانى:
قاضى مرتضوى
پرروترين دروغ‏گو:
الهام، سخن‏گوى قوه‏ى قضاييه
مردى كه تمام دروغ‎هاى خود را باور داشت:
جنتى
مهم‏ترين خبر اقتصادى:
بالا رفتن بي‏سابقه‎ى قيمت نفت
عجيب‎ترين خبر اقتصادى:
با وجود بالا رفتن قيمت نفت، فقط در نيجريه تظاهرات و آشوب شد و اروپايي‏ها خم به ابرو نياوردند!
مردى كه بيش از همه وعده به اصلاح داد:
هاشمى شاهرودى
قهرمانان سال:
آقاجرى، گنجى، اشكورى
آن كه نخواست قهرمان باشد و شد:
عباس عبدى
مفتضح‏ترين اتفاق قوه‏ى قضاييه:
مفتضح شدن قاضى مرتضوى در پرونده‏ى موسوم به وبلاگ‏نويسان

دعاى سال تحويل:
خدايا! ايران را از شر دروغ، خشك‏سالى، مرتضوى و بوش حفظ كن!
آمين!

2005-03-10T15:37:00.000+03:30

معاد و معاش
ــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

دنيا و آخرت از منظر دين دو گونه تعامل مى‌توانند داشته باشند:
۱. مردم را براى آخرتى آباد به مراعات حقوق افراد در دنيا ترغيب کنيم.
۲. دنيا را امن و آباد سازيم تا مردم با آسودگى به کار آخرت بپردازند.

آيا رسالت پيامبران دعوت مردم به سوى آخرت نيست و اگر در باب دنيا هم احکامى دارند -مثل طهارت و خمس و بيع و …- عرضى نيست؟ يا اين احکام ناظر به مسايل اجتماعى و دنيايى است که دراين صورت فلسفه آنها بايد صد در صد معلوم و مشخص باشد و هر جا احکام فقهى نتيجه مطلوب در حل مشکلات جوامع پيشرفته امروز نداشت، آن‌ها را بايد عوض کرد، که دراين صورت اجتهاد به يک علم حقوق امروزى تبديل خواهد شد. به عنوان مثال اگر قرار باشد خمس و زکات را به منزله ماليات براى حکومت اسلامى در نظر بگيريم، بى شک بايد آن‌ها را تغيير و تعيين حدود آن‌را به اقتصاددانان بسپاريم. از طرفى اگر مقصود اصلى احکام فقهى را تأمين سعادت اخروى بدانيم، آن‌گاه همه احکام شبيه عبادات مثل نماز و روزه خواهند بود و دراين‌صورت تدبير دنيا و ازجمله و مهمتر از همه مديريت جامعه به عهده علم خواهد بود نه فقه.

2005-03-09T23:19:00.000+03:30

نظرى در مورد پالتاک هفتگى
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پارسا صائبى

نفس به راه افتادن حرکت پالتاک اتفاق خوب و پسنديده اى است و مغتنم. خوشبختانه مواهب و ثمرات آن را هم همه به عينه ديديم. اگر چه ميشود پالتاک هفتگى داشت، ميشود که هر هفته هم نهاد ناآرام وبلاگستان را در نقطه‌اى آرام جمع کرد و شورمندانه تمرين مدارا کرد. اينها همه شدنى است ولى نگران افتادن در دام بحث هاى روز به دليل تواتر زياد هستم. جمع شدن هاى هفتگى به‌طور ناخود‌آگاه موجب کشيده شدن به وادى تکرار و يا افتادن در دام بحث هاى احساسى و پرهيجان روز خواهد شد. مراقب پالتاک اين مولود مبارک - که نوزادى نورس است - بايد بود و به نظرم بايد نگران آينده او هم بايد باشيم. پيشنهاد ميشود که پالتاک‌هاى عمومى (حول موضوعات صنفى، موانع آزادى بيان و وبلاگ نويسى، بحث‌هاى سازماندهى و راه هاى بهتر شدن ساختار پالتاک) به تواتر ماهيانه و قرارهاى گفتگوى محفلى حول يک موضوع خاص به تواتر دوهفته يکبار يا سه هفته يکبار، برگزار شود. (‌مثلاً حول موضوعات غير صنفى مشخص مانند فمينيسم يا نقش ماليات در توسعه، چشم انداز آينده ايران و …)

بهتر است اين موجود نحيف را زياد بار نکنيم، مگر زمانى که اطمينان پيدا کنيم که وجود خود پالتاک تثبيت شده است. هيجان دوستان قابل درک است و خود من هم مستثنا نيستم ولى نگرانى ها هم هست. لااقل تجربه محفل زدن - محفل هم يکى از چندين کلمه اى است که متاسفانه در زبان ما از دست رفته و حامل بار منفى است! - و در محافل شرکت کردن، مقدارى امثال بنده را نگران مى کند. خوب است دوستان تامل بيشترى داشته باشند.

2005-03-09T06:10:00.000+03:30

چرا تباه شدیم؟
ــــــــــــــ
رحیم مخكوك

جرم ما این بود كه از خواب خوش مستى بیدار شدیم. و هوش‏یار شدیم.
پس هم‏نشین سفلان شدیم و به ما آگاهى دادند تا بفهمیم.
و فهمیدن، آغاز فساد، و فساد آغاز تباهى است.
این گونه بود كه تباه شدیم.
سهم آن كس كه ما را از خواب بیدار كرد از سهم ما كم‏تر نبود.
پس چگونه راضى می‎شود تا ما را به كیفر تباهى بنوازد؟

2005-03-09T02:11:00.000+03:30

دومین نشست وبلاگ‌نویسان ایران در پالتاك

* زمان: شنبه 22 اسفند 1383 (12 مارس) ساعت 21 به وقت تهران
* نشانی: Paltalk>>>Miscellaneous>>>Blogiran

* موضوع این جلسه: «اخلاق وبلاگ‌نگاری» با زیرمجموعه و هدف‌های: نتیكت و آداب ارتباط در دنیای مجازی، ارتباطات اخلاقی وبلاگ‌نویسان و وبلاگ‌خوانان، بحث شناسایی هویت كامنت‌گذاران و بحث كامنت‌های هرز، علل و رفع تنش بین وبلاگ‌نویسان جهت سالم‌تر شدن فضای ارتباطی وبلاگستان ایرانی، نفی ادبیات غیراخلاقی و هرزه‌نویسی علیه دیگران و پیشنهاد راه‌هایی برای ارتباطات سالم‌تر و بهتر با دیگران.
(این بحث زیرمجموعه‌های بسیار دیگری را شامل خواهد شد كه فعلاً در این جلسه در این ارتباط صحبت خواهد شد)

* مدیران این جلسه: خورشید خانوم، زن‌نوشت، امشاسپندان، سیلویا پلات، زنانه‌ها
برما چه گذشت، سردبیر خودم، مجید زهری، آشپزباشی، آلیوس ماكسیموس

* این مطلب به منزله دعوت از شما وبلاگ‌نویس محترم می‌باشد.
***
به زودی وب‌سایت رسمی وبلاگ‌نویسان ایران در پالتاك، آغاز به كار خواهد نمود و كلیه‌ی مسائل، اخبار، رویدادها، مطالب، گزارش جلسات، بازتاب‌ها و آموزش مربوط به پالتاك را از این به بعد به صورت مستقیم آنجا می‌توانید پیگیری كنید.

2005-03-08T12:56:00.000+03:30

تفاوت‌ها ی دموکراسی و ديکتاتوری
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

حد وسطی ميان دموکراسی و ديکتاتوری متصور نيست.* اما تفاوت‌های بسياری را برای اين دو شيوه حکومت می‌توان برشمرد. از تفاوت‌های عمده بين ديکتاتوری و دموکراسی، يکی قدرت بی حد و حصر ديکتاتوری بر خلاف قدرت محدود و کنترل شده در دموکراسی است. چنان که دموکراسی محدوديت‌هايی برای خود قايل است و خود را حکومت حقوق بشری می‌داند، اما قدرت مطلقه استبدادی هيچ محدوديتی برای خود قايل نيست و خود را فوق بشری می‌خواند.
دومين تفاوت، مسئول بودن يا نبودن مصادر قدرت در برابر مردم است. دموکراسی حکومتی است مردمی و پاسخگو به آنان. در صورتی که در حکومت‌های غير دموکراتيک، پاسخگويی قدرت سياسی وجود ندارد و پيش‌بينی نشده‌است.
سوم اين که، در دموکراسی استفاده از قدرت سياسی تنها مبتنی بر علم و عقلانيت است در حالی که در نظام ديکتاتوری، مبتنی بر ارعاب بی‌منطق و نامعقول. چهارم اين که در نظام مردمسالار، مردم خود را با دولت يکی می‌بينند و در حکومت استبدادی، قدرت حاکم توده را با خود يکی می‌خواهد و آنان را به اجبار و با ايجاد رعب و وحشت به چنان نمايشی وامی‌دارد. پنجم، در نظام دموکرات، مردم دوستان مشترک يکديگر و دولت‌اند و در يک نظام ديکتاتوری کينه‌ورزی‌های موهوم تشديد می‌شود. ششم، در حکومت دموکراتيک حفظ نظام و امنيت، يعنی نظام مردمی و امنيت سياسی و اجتماعی و روانی مردم در اولويت است و در حاکميت استبدادی، امنيت مساوی است با حفظ قدرت، با نهادينه کردن اضطراب از طريق ارعاب جسمی و روحی و تبليغات.
هفتم و هشتم و نهم، در دموکراسی قدرت و ثروت وسيله است و در ديکتاتوری هدف. تکيه‌گاه دموکراسی خردورزی و تکيه‌گاه ديکتاتوری ارادت ورزی است. خانه دموکراسی بر خرد جمعی استوار است، و کاخ ديکتاتوری بر عقل فردی.
و دهم اين که،در نظريه دموکراسی قدرت حاکميت از اراده مردم سرچشمه می‌گيرد و در کليه سطوح جامعه پراکنده است. از اين رو مردم می‌توانند حکومت را در صورت عدول از قانون مورد توافق ملی، استيضاح و برکنار کنند و در حاکميت ديکتاتوری، قدرت در فرد و ياگروه خاص متمرکز است و بر آمده از سلطه جور، بنا براين غيرقابل تغيير.

پی‌نوشت
*:در هر جامعه ای يا دموکراسی وجود دارد يا ديکتاتوری، حد وسط دموکراسی و ديکتاتوری متصور نيست. محمد مجتهد شبستری،نقدی بر قرائت رسمی از دين، صفحه ۱۴۴

2005-03-07T13:43:00.000+03:30

دستکارى در ادبيات
بعد از دريافت «چمدان ريال»
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

اشاره‌: بحث «چمدان ريال» اينروزها داغ است.

[مرگ «وارطان» در زمستان ۸۳:]
وارطان سخن بگو،
لامصب تو چقدر گرفتى؟

وارطان سخن نگفت، چو خورشيد
از تيرگى برآمد و عاقبت بخير شد و رفت

وارطان سخن نگفت، وارطان ستاره بود
يک دم درين ظلام «چمدان» گرفت و رفت

وارطان سخن نگفت، وارطان کارگزار بود
پول گرفت و مژده داد: زمستان گذشت و رفت!

[در دايره قسمت اوضاع دوباره خر تو خر شد:]
(‌تعدادى پرونده از روى ميز آقاى رييس دايره گم مى شود)

چمدان و خون دل هر يک به کسى دادند،
در دايره قسمت اوضاع چنين باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلى اين بود،
کاين مهره بازارى وان اوين نشين باشد

[سعدى هم وارد معرکه مى شود:]
ورت ز دست بر آيد چون سردار باش کريم/ گرت ز دست بر آيد بزن توى کار آزاد

[مثل اينکه مولانا را هم خريده اند:]
از تو بر من تافت چون دارى نهان/ مى‌فشانى پول چون شه بى‌زبان

بياييد بيايد به سردار بگرديم/ بر اين استن نظام چو پرگار بگرديم
بياييد که امروز به دلار و چک روز/ چو فعالان پول‌دوست بر آن يار بگرديم.
در اين خاک در اين خاک در اين مزرعه پاک/ بجز طرح و پروژه دگر بذر نکاريم

[ناصرخسرو اعصاب‌ندار هم راست مدرن مى شود:]
من آنم که در پاى نيکان بريزم/ مر اين قيمتى در مقاله‌هايم را

2005-03-06T22:21:00.000+03:30

آخرين اخبار از مذاکرات هسته‌اى
ــــــــــــــ
آرمين راد

حسن روحانى آخرين اخبار از مذاکرات هسته‌اى مابين ايران و سه کشور اروپايى را اعلام کرد.
وى با بيان اين نکته که همه چيز به نفع ماست گفت: در حال حاضر در وضعيت شصت شصت هستيم.
وى در ادامه توضيح داد که چيزهايى که ما مى‌گوييم اروپايى‌ها شصتشان را به ما نشان مى‌دهند و هر چه اروپايى‌ها مى‌گويند ما شصتمان را به آن‌ها نشان مى‌دهيم. با توجه به تفاوت فرهنگ‌ها در حال حاضر اين وضعيت نشان از برترى فرهنگى ما در اين بخش از گفت‌وگوى تمدن‌ها دارد و ما اميدواريم آن‌ها در آينده‌ى نزديک منظور ما را از اين حرکت و وضعيت درک کنند. البته ما بارها به آن‌ها گفته‌ايم که جدى‌تر باشند و اگر به اين حرکت ادامه دهند ما مجبور مى‌شويم براى آن‌ها منظورمان را به طور شفاف توضيح دهيم. به خصوص با درخواست مکرر البرادعى مبنى بر شفاف بودن شفاف بودن شفاف بودن ايران ما مدت طولانى نمى‌توانيم شفاف نباشيم.
روحانى در پاسخ به سوالى از حضور آمريکا در مذاکرات استقبال کرد و گفت خوشبختانه تعداد نمايندگان ما در مذاکرات آن قدر هست که شصت کم نياوريم و هيچ وحشتى از شصت آمريکايى‌ها نداريم. وى به آمريکايى‌ها در مورد نشان دادن انگشت‌هاى ديگر هش‌دار جدى داد. البته او نشانه رفتن انگشت اشاره‌ى آمريکايى‌ها به ايران به عنوان حامى تروريسم را تاييد کرد و قابل تحمل‌تر از گزينه‌هاى ديگر دانست. او در جواب سوال بعدى در مورد ادامه‌ى اين وضعيت در صورت ارجاع پرونده‌ى ايران به شوراى امنيت گفت ما سال‌هاست شصت خود را به دنيا نشان مى‌دهيم اما به نظر مى رسد شوراى امنيت جاى شوخى نباشد. او گفت که شخصا با سياست شفاف‌سازى کليه‌ى انگشت‌ها موافق است.

2005-03-06T18:04:00.000+03:30

جلسه پالتاکی وبلاگ نویسان
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آليوس ماکسيموس

بالاخره دیروز جلسه پالتاکی وبلاگ‌‌نویسان برگزار شد. دوستان نظر خود را در مورد این جلسه نوشته‌اند که علیرضا تمدن آنها را جمع‌آوری کرده. به نظرم برای جلسه اول تجربه بسیار خوبی بود؛ خیلی از دوستان قبلا از پالتاک استفاده نکرده بودند و آشنایی زیادی نداشتند که این نقطه ضعف مسلما دفعات بعد مرتفع خواهد شد و بین ادمین‌ها هم هماهنگی بهتری پیش خواهد آمد. گفتگوهای جلسه را سه نفر (من‌جمله من) قرار بود ضبط کنیم؛ که چیزی از بحث‌ها را از دست ندهیم. دو دوست دیگر صداها را برای داون لود دوستان گذاشته‌اند. ( 1 - 2 )
شاید جالبترین نکته برای شخص من و خیلی از دوستانی که در جلسه شرکت کردند؛ شنیدن صدای دوستانی بود که مدت‌ها نوشته‌هایشان را می‌‌خواندیم. در مورد بعضی از دوستان صدا با تصور ذهنی منطبق بود و گاهی اصلا منطبق نبود!
شخصا از شنیدن بحث‌ها بسیار استفاده کردم و مطمئن هستم که جلسات بعد با انتخاب موضوع‌‌های مناسب پربارتر خواهد بود.
همگی خسته نباشید و به قول عبدالقادر بلوچ: ما از خودمان متشکریم!

2005-03-05T03:07:00.000+03:30

تفاوت ما با آمریكا
________
آرمین راد

سطح آگاهی‎هاى سیاسى و اجتماعى مردم ایران از آمریكایی‎ها بالاتر است. این چیزى است كه در حال حاضر موتور محركه‏ى اصلاحات در تمام سطوح است و همین موضوع می‎تواند نویدبخش آینده‏اى به‏تر براى ایران باشد.
سطح بینش سیاسى و اجتماعى مردم آمریكا پایین است چرا كه نیازى نیست این سطح بالا باشد. ضمن این كه این رسانه‎ها هستند كه به مردم می‎قبولانند كه چه چیز درست و لازم است و چه چیز لازم نیست.
بنابراین بوش می‎تواند به مردم به راحتى بقبولاند كه جمع نقیضین محال نیست: ”من براى این كه براى شما صلح به ارمغان بیاورم، باید در دنیا جنگ به راه بیاندازم.“
اما آن كس كه رئیس جمهور و یا هر مقام دیگرى در ایران باشد ممكن است با زور چیزهایى را به پیش ببرد وكسى جرات نكند اعتراض كند اما نمی‎تواند جمع نقیضین را به مردم بقبولاند. دست كم مردم می‏فهمند. این وضع نوید انتخاباتى شفاف را می‎دهد. مردم ممكن است در انتخابات شركت كنند و یا نكنند اما كسى گول كت و شلوار لاریجانى و ریش مرتب و عنوان دكتر ولایتى و زیركی‏هاى رضایى را نخواهد خورد. از همین دست كسى شعار ایران براى همه‏ى ایرانیان هاشمى را هم باور نخواهد كرد. این كه كروبى هم نمی‎تواند و بعضا نمی‎خواهد مطالبات مردم را از آقایان بستاند را همه می‎دانند. از طرف دیگر حتى مخالفان معین نیز می‎دانند كه او نهایت سعیش را براى پیش‎برد اصلاحات و اعاده‎ى حقوق مردم خواهد كرد، گیرم كه نتواند.
چنین است كه انتخابات آینده انتخاباتى شفاف است. این یعنى پیش‎رفت و اگر شوراى نگه‏بان بتواند آن را تحمل كند می‎تواند صرف‎نظر از نتیجه‏ى انتخابات اتفاق میمونى باشد.

2005-03-04T12:01:00.000+03:30

کلمه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

در جستجوی کلامی هستم
که آرامش دهد
می‌دانم، می‌دانم
اين ناسروده شعر
زمانی خواهد جوشيد
که دستی ــ
مادرانه،
کودکی‌ام را در آغوش گيرد
و در ژرفنای اين شب خوفناک
به ظرف وجود از ياد رفته‌ام
روغن خون ريزد
و از شعله‌ی عشق،
فتيله‌ی قلب را بسوزد
تا به روشنی‌اش
کلمه
بجوشد.

2005-03-04T00:07:00.000+03:30

بدون خشونت در خاور میانه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آليوس ماکسيموس

بالاخره اعتراضات بدون خشونت به خاورمیانه هم رسید؛ برای اولین بار یک دولت عربی به‌خاطر خواست مردم استعفا داد. مردمی که برای عزای رفیق حریری گرد آمده بودند با تجمعاتی بدون خشونت این عزا را به جشن تغییرات اجتماعی تبدیل کردند. مردم پس از استعفای دولت لبنان اکنون خواست خود را معطوف به خروج نیروهای سوریه کرده‌اند. شاید برای خود تجمع‌کنندگان هم این پیروزی بزرگ قابل تصور نبود.
دیدن تصویر مردمی که فقط با خواست خود و بدون هیچ خشونتی به خواسته خود رسیدند واقعا لذت بخش است؛ و از طرفی نشان از بلوغ سیاسی و اجتماعی مردمی دارد که سال‌ها تحت اشغال بوده‌اند و دیگر برای دستیابی به ‌خواست‌های خود خشونت و جنگ نمی‌خواهند.
برای خواندن مطالب بیشتر در مورد مبارزات بدون خشونت انجمن بدون مرز را ببینید. جادی در این زمینه کتابی نیز ترجمه کرده که می‌توانید آنرا اینجا داون‌لود کنید (پی دی اف).
در همین زمینه:
مردم لبنان با انتظاراتی تازه از سياست و فرهنگ
گزارش تصویری بی‌ بی سی از تجمعات لبنان
Arabs seeking Syria 'compromise'

2005-03-03T23:33:00.000+03:30

آی آدم‏ها
________
رحیم مخکوک

1) از شاملو:
قصدم آزار شماست!
اگر این گونه به رندی
با شما
سخن از كامیاری خویش در میان می‏گذارم
- مستی و راستی -
به جز آزار شما
هوایی
در سر
ندارم.

2) از قرآن:
قتل الانسان ما اکفره.
خدا مرگ بده این آدمو که این قدر بى‌چشم‌ورو نباشه.
عبس. 17

3) از شاملو:
اندكی بدی در نهاد تو
اندكی بدی در نهاد من
اندكی بدی در نهاد ما ... –
و لعنت جاودانه بر نهاد انسان فرود می‏آید.
آبریزی كوچك به هر سراچه – هر چند كه خلوتگاه عشقی باشد –
شهر را
از برای آن كه به گنداب در نشیند
كفایت است.

2005-03-03T15:37:00.000+03:30

سرها بريده بينى بى‌جرم و بى‌جنايت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

پس لرزه‌هاى زلزله زرند هم فروکش کردند. مثل دريالرزه با تمام قربانيانش. مثل بم. مثل شعله‌هاى حالا فروکش کرده آتش در مدرسه سفيلان؛ در معبد هندوها و در مسجد ارک. دنيا فراوان انسان‌هايى را ديده که بدون آن‌که جرمى يا جنايتى مرتکب شده‌باشند مى‌ميرند، مى‌سوزند يا تکه‌تکه مى‌شوند. توگويى خدا درنده‌اى هار است که تا نسوزم کى خنک گردد دلش!
چه بسيار آدم‌هاى بى‌گناهى که‌ از گرسنگى رنج مى‌برند و گروهى جنايت‌کار که عمرى به خوشى سر مى‌کنند. داستان به اين دنيا ختم نمى‌شود! چه بسيار آدم‌هايى که در سرزمين کفر به دنيا مى‌آيند و کمتر شانس مؤمن بودن پيدا مى‌کنند و بچه‌هايى که در کودکى مى‌ميرند و مجالى براى کفر ورزى نمى‌يابند.
چه بسيار آخوند‌هايى که خدا را -مثل انسان- عادل مى‌دانند و در توجيه آن‌همه جسد‌هاى سوار بر موج‌هاى دريا‌لرزه، فسق و فجور جهان‌گردها را بهانه مى‌کنند. حال آن‌که هرچه دراين دنيا اتفاق مى‌افتد عين عدالت الهى است (پسينى نه پيشينى- تعريف دست راستى نه دست چپى). و مگر خدا هم مثل ما از کرده‌هايش هدفى دارد که از او «چرا» بپرسيم؟ چرا ما را آفريدى؛ چرا اين‌همه زجر و مصيبت و چرا‌هاى ديگر…
آن‌چه خدا به ما داده نه استحقاق ما که لطف اوست:
ما نبوديم‌و تقاضامان نبود لطف تو ناگفته ما مى‌شنود
عدل ملاک کردار بارى نيست، برعکس کردار بارى ملاک عدل است. ازاين سخن حق به ناروا نتيجه‌اى غلط گرفته‌اند که ملاک عدالت حکم خليفه‌است. دوستانى که با منطق آشنايى دارند، مى‌دانند که گزاره نخست، حقيقى است، حال آن‌که نتيجه، يک گزاره اعتبارى است و ميان اين دو هيچ راهى به برهان نيست.
بارى عدالت الهى را تعريفى دست راستى-پسينى- بايد ولى در جامعه انسانى چطور؟ آيا عدالت، پياده‌سازى قانون است؟ اگر قانونى برابرى انسان‌ها را در مورد‌هايى مثل «بنده و مولا»، «مسلمان و غيرمسلمان» و «زن و مرد» نفى نمود، بازهم به قاضيى که طبق آن حکم مى‌راند، مى‌توان عادل گفت؟ يا آن‌که عدالت يعنى استيفاى حقوق همه. دراين صورت سؤال از مبناى حق پيش مى‌آيد: آيا انسان از پيش خود حق دارد؟ -حقوق بشر- يا حق را خدا به انسان مى‌دهد؟ -تکليف الهى-
اما خدا مى‌گويد ما پيامبران را فرستاديم «لئلا يکون للناس على الله حجة من بعد الرسل» يعنى انسان از پيش خود حقى دارد که قرآن هم به رسميت شمرده‌است! شايد هم اين تنها حقى‌است که خدا براى انسان قايل است: حق دريافت دستورها قبل از بازخواست!

2005-03-02T13:25:00.000+03:30

وقتى خدا عصبانى مى‌شود
________________
رحيم مخکوک

قتل الانسان ما اکفره.
خدا مرگ بده اين آدمو که اين قدر بى‌چشم‌ورو نباشه.
عبس. 17

2005-03-01T15:56:00.000+03:30

مى‌دونيد براى چى اين‌جا هستيم؟
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

آقا ما که هرچى صبر کرديم از چمدون خبرى نشد، اينه که رفتيم دنبال بيزينس. اينم ‌که مى‌گند فلانى قلمش خشکيده مى‌خواند روحيه شما را خراب کنند و الا ما به محض پول‌دار شدن برمى‌گرديم و دوباره با تمام انرژى مى‌نويسيم:

فکر کنيد شما شرکتى داريد و محصولى توليد مى‌کنيد و به قيمت x به فروش مى‌رسانيد. اين محصول طبق روال عادى ميان دلالان دست به دست شده و به قيمت x۱.۸ مى‌رسد. شما براى حذف واسطه‌ها در شهرهاى مختلف نمايندگى داير مى‌کنيد ولى هزينه همين نمايندگى‌ها قيمت تمام شده را x۱.۴ مى‌کند. خوش‌بختانه کار شما پيشرفت مى‌کند و در ديگر کشورها نيز نمايندگى داير مى‌کنيد. هزينه‌هاى حمل و نقل و گمرک و نا هماهنگى‌هاى قانون‌هاى تجارت در کشورهاى مختلف باعث ناهماهنگى بين نمايندگى‌هاى شرکت شما مى‌شود. دولت‌ها و سازمان‌ها دست به‌کار مى‌شوند و WTO را تشکيل مى‌دهند ولى بيست ودومين درخواست ايران براى عضويت در آن رد مى‌شود.
گسترش اينترنت آن‌را به عنوان ابزار جديدى براى تجارت مطرح کرد و شرکت‌هاى مختلف شروع به تبليغات در اينترنت کردند. امان از دست اين هرزنامه‌ها! راستى اگر تو تهران زندگى مى‌کنيد پيتزا … را فراموش نکنيد. من که به همه دوست و آشنا‌ها سفارش مى‌کنم حتمن يک بار هم که شده پيتزاى اونجا را امتحان کنند. فرض کنيد الآن وسط يک کافه در يک شهر توريستى کوچک هستيد و مى‌خواهيد آدرس جاهاى ديدنى اون‌جا را پيدا کنيد. به اينترنت سريع هم دسترسى داريد. فکر مى‌کنيد ليست مورد نظر را از گوگل سريع‌تر پيدا مى‌کنيد يا با پرسيدن از يک نفر از ميز کنارى؟ اورکات را که يادتون هست؟ (منظورم تهرانى‌هاى پشت فيلتر است!) مى‌‌دونيد که گوگل براى گسترش اورکات تبليغ نکرد. هرکس فقط دوستاش رو دعوت کرد.
اگه قبلن پرزنت شده ايد که بايد از عنوان اين مطلب حدس مى‌زديد منظورم چيه. اگر هم يک روز دوستى شما را بى هيچ توضيحى براى يک کار پر در آمد به خونه‌شون دعوت کرد. منتظر اين جمله‌ها از طرف يک نفر ديگه باشيد: «تو کار ما يأس هست، شکست هست، نا اميدى هست؛ ولى ما مى‌خواهيم راه‌هاى غلبه بر اون‌ها را به شما نشون بديم. …» اگر هم دلتون رو صابون زديد، بدونيد که سخت اشتباه کرده ايد اصلن از پذيرايى خبرى نيست. اين از قانون‌هاى ماست.
بازاريابى شبکه اى بر اساس ساختار پاداش دهى به گروه‌هاى مختلفى تقسيم مى‌شود: Unilevel, Matrix, Breakaway و Binary. شرکت‌هاى معروفى که محصولاتشان را با اين روش، ارايه مى‌کنند و در ايران هم فعاليت دارند عبارتند از: My7Diamonds، Goldmine و Gold Quest و … بله همانطور که مى‌دانيد همه راه‌ها به خدا مى‌رسد و در ايران البته به قوه قضاييه. البته QI عضوWTO است. سايتش هم فيلتر شده …
نه، قرار نيست در مورد بازاريابى شبکه اى و اشتغال زايى و سوددهى آن براى کشور صحبت کنم. حتا نمى‌خواهم در مورد اين‌که پلن‌هايى مثل GQI در کوتاه مدت يک نوع سرمايه گذارى است که تا چند سال آينده باعث ورود ارز به مملکت مى‌شود؛ بنويسم. بلکه فقط مىخواهم به گسترش و آموزش کار گروهى و روحيه سخت‌کوشى و اميد و شادابيى که چنين پلن‌هايى در بين جوانان ايجاد مى‌کند اشاره‌کنم. به تشکل‌هاى خودجوشى که نيازى به چمدان‌ها ندارند. و بازهم اين‌که در حکومت نظامى تجمع بيش از سه نفر ممنوع!
اى کاش مسؤولان مملکت ما از دگماتيسم دست بر مى‌داشتند، و در ميان سکه‌هاى زيباى Gold Quest نمادى از مولوى يا تخت جمشيد و … مى‌ديديم.

2005-03-01T03:43:00.000+03:30

جنتی دوستت داریم!
_________
آرمین راد

نیش عقرب نه از ره كین است. اقتضای طبیعتش این است. یكی مثل جناب جنتی كارش فاتحه خواندن به این و آن است. چیز دیگری هم بلد نیست و خودش را مركز عالم می‏بیند. آقایان مجلس هفتم نباید ناراحت شوند كه چرا اگر بو می‎داده‎اند یواشكی در گوششان نگفته و رفته پشت تریبون نماز جمعه گفته كه تمام خلق‎الله بفهمند. آن زمانی كه نزدیك صد نفر از نمایندگان مجلس ششم و تقریبا هر كسی كه سرش به تنش می‎ارزید و كاندیدا شده بود را همین جناب مستطاب رد صلاحیت كرد آقایان اعتراضی نداشتند ولی نفهمیده بودند كه ایشان وقتی كسی را گیر نیاورد كه به‎اش فحش بدهد رو به سمت دروازه‎ی خودی می‏كند. بابا راستی‎های دنیا! مارادونا را ول كنید! جنتی را بچسبید!
اعتراض مجلس هفتمی‌ها به اظهارات جنتی

2005-02-28T16:49:00.000+03:30

اگر ديديد … (قسمت آخر)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

اگر ديديد عده اى با «ريش و پشم» ، «کف و سوت» مى زنند و شعار «آزادى انديشه» ميدهند
اگر ديديد مسعود بهنود کتاب تاريخ معاصر جديدى پيدا کرده است
اگر ديديد با آهنگ جيلى بوم شهرام شب پره عزادارى مى کنند
اگر ديديد جنتى نماينده نايب امام زمان و راهيافتگان ليست امام زمان با هم درگير شده‌اند
اگر ديديد قيمت جهانى پسته بالا رفته
اگر ديديد على پروين از کانديداتورى ناصر حجازى دفاع مى کند
اگر ديديد اسامه و بوش دارند با هم تخته نرد بازى مى کنند
اگر ديديد که هواپيماى خانم رايس دچار نقص فنى شد و در کيش به زمين نشست
اگر ديديد هاشمى هم اتفاقاً همان حوالى داشت اسکى روى آب مى کرد
اگر ديديد خود سعيد امامى در اورکات عضو شده
اگر ديديد روح الله حسينيان کانديداى مورد اتفاق اصولگرايان شده
اگر ديديد اولين ديسکوى اسلامى افتتاح شد
اگر ديديد گروه هاي فشار ديسکو را بستند
اگر ديديد عباس عبدى آزاد شد
اگر ديديد اکبر گنجى و عزت الله سحابى با هم درگير شدند
اگر ديديد يک آدم ديگر از اطلاعات در رفته و خبرهاى دست اولى(!) دارد
اگر ديديد امام موسى صدر پيدا شد و مردم را به شرکت در انتخابات تشويق کرد

هيچ تعجب نکنيد.

اگر ديديد … (۱)

2005-02-28T12:52:00.000+03:30

«تلخ شیرین»
زنده باد۷۷۹ صادره از رشت!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدین ضیائی، متولد ۱۰ اسفند

رخصت و پوزش از فروغ

فاتح شدم
خود را به ثبت رساندم
و هویتم به یک شماره مشخص شد
پس زنده باد هفتصدوهفتادونه
صادره از بخش دو متولد رشت ساکن سابق تهران مقیم فعلی بانکوک مقصد نامعلوم!
دیگر خیالم از همه سو راحت است
آغوش باز ولایت
پستانک پر افتخار فقاهت
وجق وجق جقجقه ی قانون اساسی جمهوری اسلامی
انتخابات پر جنب و جوش ریاست جمهوری
و برگ آسی به نام دکتر معین!

آه،خیالم از همه سو راحت است
از فرط شادمانی
رفتم کنار پنجره، با اشتیاق، هفتصدوهفتادونه بار هوا را که از غبار مدفوع سگ‌های بانکوک
و بوی ادرار آغشته به آبجوی عابران مست، منقبض شده‌بود
درون سینه فرودادم
و هفتصدوهفتادونه بار آزادی را قی‌کردم
و با جوهر زرشکی بر زیر هفتصد وهفتادونه برگه سازمان ملل نوشتم:
حقوق بشر!

در سرزمین مرگ و مرثیه
موهبتی است زیستن، آن هم
جایی که من
در آخرین نگاه
هفتصدوهفتادونه
شیطان را دیدم
که، حقه‌باز‌ها، همه در هیئت غریب ملایان
در لابه‌لای ورق‌های مفاتیح‌الجنان، به دنبال جامعه مدنی می‌گردند
پس زنده باد...سام‌الدین ضیائی

هفتصدوهفتادونه صادره از بخش دو متولد رشت ساکن سابق تهران مقیم فعلی بانکوک مقصد نامعلوم!

که آخرین وصیتش این است که در ازای هفتصدوهفتادونه چمدان دلار،
حضرت آیت‌الله مصباح یزدی
مرثیه‌ای به قافیه‌ی انگشت شست در رثای مرگش
رقم زند!

2005-02-27T04:08:00.000+03:30

زنان سركوب‌گر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سورا ایرانی

در فیلم «همه چیز به خاطرمادرم» جمله‌ای با این مزمون وجود دارد:
زنان برای اینكه تنها نباشند دست به هر كاری می زنند.

و حالا چنان آراستهام، گویی وعده دیداری دارم با معشوق، نیمه گمشده دیگرم، كه خدایم دلیل تولدم بشارت داده‌است.
اما نه،...وعده شامی دارم، شام. با مردی كه هرگز نتوانستم دوستش بدارم.
دارم كفش به پا می‌كنم. كیفم را بر می‌دارم. به آئینه نگاهی می‌اندازم. روژم زیاد است، كمرنگش می‌كنم.
هنگام خداحافظی به خواهرم می‌گویم:
درون هر زنی تنها فاحشه‌ای وجود دارد هرچند باكره باشد.
در حیاط را پشت سرم می‌بندم.
خدایا یعنی می‌شود زنگ بزند و بگوید: كه جلسه دارد، كه طول می‌كشد كه نمی‌تواند بیاید.
اصلا مادرش زنگ بزند و بگوید: پسرش روی تخت بیمارستان دارد جان می‌دهد.
به جهنم. به جهنم.
هی، با توام ببین
چگونه صدای كفش‌های پاشنه بلندم،
در قیژقیژ ماشین‌های اتوبان،
زنانگی اندام دخترانه‌ام را خراش می‌دهد.

2005-02-26T19:55:00.000+03:30

چند نکته در مورد
يادداشت اخير ابراهيم نبوى
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ.صائبى

با حرف هاى ابراهيم نبوى عزيز موافقم غير از چند نکته:

الف) مردم ما مشکل دارند همه ميدانيم. حاکميت ما هم مشکل دارد. اما نکته ظريفى اينجا هست که حاکميت اجازه هيچ کارى را به کسى نمى دهد حتى اطلاع رسانى و آموزش در جهت اصلاح فرهنگ اجتماعى مردم. حاکميت ما عوام زده و عوام فريب است و هرگونه حرکتى مغاير با عوام زدگى‌اش با بى رحمى توسط قوه قهريه سرکوب ميشود يا توسط نيروهاى خودى بدلى به ابتذال و ميرايى کشيده مى شود. اين مدار توسعه‌نيافتگى تنها مى تواند از سمت حاکميت به تدريج استحاله شود. بايد به حاکميت فشار آورد که اجازه بدهد مسائل و مطالبات مطرح شود. بايد به حاکميت فشار آورد که فضا براى مقابله با عوام فريبى مساعد گردد.

ب)‌ بارها يادآورى شده که در شرايط فعلى هيچ راهى غير از فعاليتهاى حقوق بشرى و فعاليتهاى اجتماعى مستقل در نهادهاى مدنى وجود ندارد. با اميد بستن به آمريکا و اپوزيسيون و هر دم يک مساله بى اهميت سياسى را برجسته کردن و راه هاى رفته را دوباره رفتن به جايى نمى رسيم بلکه هر بار نسل جديدى به سپاه چند ده ميليونى نااميدها اضافه کرده ايم. در انتخابات رياست جمهورى نيز به جاى کناره گيرى غير فعال، بهتر است ليست مطالبات را جلوى حاکميت و کانديداهاى خودى بگذاريم و برنامه مشخص بخواهيم. البته شخصاً هنوز هم با شرکت کردن در انتخابات مخالفم. اما فعاليت سياسى را در اين زمينه لازم مى بينم.

ج) از غسل تعميد دادن هاشمى، آنهم در اين فصل از سال بوى الرحمان و سدر و کافور مى آيد! هاشمى به روبنا پرداخت و از زيربنا (آموزش و فرهنگ) غافل شد. هاشمى بيشتر به جيب خود و خانواده‌اش فکر مى کرد و در همين راستا براى کشور نقشه مى کشيد. هاشمى به علم بى‌اعتنايى کرد. نخبگان را به چيزى نگرفت فرهنگ ايثار را که موتور محرکه توسعه مى توانست باشد ضعيف کرد و طبقه جديدى از مديران بيسواد و طلبکار تحويل داد. هاشمى سيستم نساخت و به جايش نوچه پرورى کرد. عجيب است نبوى که از قهرمان بازى متنفر است، خودش باز مى‌خواهد از هاشمى و کرباسچى قهرمان بسازد!

2005-02-26T04:25:00.000+03:30

اگر مي‎خواهيد lap top بخريد
_________________
آرمين راد

يك نكته‏ى موتاه ولى مهم براى كسانى كه مي‏خواهند lap top بخرند.
با توجه به اين كه هارد ديسك laptop ها بايد توانايى بيش‎ترى در تحمل ضربات داشته باشد، سرعت آن معمولا چندين برابر پايين‎تر از سرعت هارد يك كامپيوتر معمولي است. با در نظر گرفتن اين نكته هر كارى كه به نحوى مي‎تواند به هارد ديسك مربوط شود مي‎تواند باعث كم شدن سرعت انجام آن كار بر روى يك lap top شود. از جمله‏ى اين كارها انجام عملياتى است كه به حجم بالايى از حافظه نياز دارد. در اين حالت سيستم عامل ممكن است نياز به حافظه‏ى RAM بيش از مقدار موجود داشته باشد که براى جبران آن به سراغ هارد مي‎رود و از قسمتى از آن با عنوان حافظه‎ى مجازى استفاده مي‎كند و اين جاست كه كاربر لحظات متمادى براى انجام كارى كه روى يك كامپيوتر كم سرعت‎تر و با حافظه‏ى بيش‏تر به سرعت انجام مي‎شد مجبور است منتظر بماند. بنابراين اگر ميزان RAM براى كامپيوتر معمولى مهم است اين مقدار براى يك lap top خيلى خيلى خيلى مهم است. عددى كه مي‏توان به كافى بودن آن براى اكثر كارهاى معمولى تا حد زيادى اطمينان داشت 512 مگابايت RAM است.
جاى ديگرى كه كم بودن سرعت هارد lap top خود را نشان مي‏دهد موقع بالا آمدن كامپيوتر است. در اين حالت نيز مي‎توان هر بار كامپيوتر را به جاى shut down كردن به مد hibernate برد. نكته‏ى مهم كه معمولا باعث مشكل در رفتن به اين مد مي‏شود نصب برنامه‏هاى غير استاندارد و غير ضرورى بر روى كامپيوتر است كه با توجه به عدم وجود قانون كپي‎رايت به تعدد بر روى كامپيوترهاى ما انجام مي‎شود. شايد بد نباشد چنين كارهايى را روى كامپيوترهاى معمولى انجام دهيم و فقط نرم‎افزارهاى ضرورى را روى lap top نصب كنيم.

2005-02-25T12:25:00.000+03:30

سنت و مذهب
_________
آرمین راد

آن چه در بین مردم به عنوان مذهب معروف است معمولا همان بخشی از مذهب است که وارد سنت شده است. به عبارت دیگر گوهر دین هر چه باشد مردم به آن قسمتی از آن عمل می‌کنند که عادتشان شده باشد. از این حیث تفاوتی بین مسلمانان و بت‌پرستان نیست.
ما عادت کرده‌ایم نماز بخوانیم، روزه بگیریم، به فقرا کمک کنیم، به مسجد برویم، خطبه‌ی عقد بخوانیم، جشن عروسی بگیریم و دیگران را اطعام کنیم، دلمان برای محرومین بسوزد، در ماه محرم و صفر عزاداری‌های مفصل برگزار کنیم، به مکه برویم و خیلی کارهای دیگر را به صرف این که در سنت وارد شده است انجام دهیم.
همین طور عادت کرده‌ایم دروغ بگوییم، غیبت کنیم، تهمت بزنیم، چشم‌هایمان در کوچه و خیابان به دنبال نامحرم باشد، مسخره کنیم، مالیات ندهیم، رشوه بدهیم، سر اداره‌ی بیمه به انحاء مختلف کلاه بگذاریم، از چراغ قرمز رد شویم، سر کار به امور شخصی بپردازیم، پاسخ مردم را در محیط کار سربالا بدهیم، به انحاء مختلف مردم‌آزاری کنیم، به همسر خود احترام نگذاریم و با او مثل یک کالای مصرفی رفتار کنیم، با فرزندان بدرفتاری کنیم و خیلی کارهای دیگر را چون در فرهنگمان به عنوان خیانت شناخته نمی‌شود و بعضا زرنگی محسوب می‌شود به راحتی انجام دهیم.
این همان تفاوتی است که بین اسلمنا و آمنا وجود دارد. انسان آمنا برای هرکاری فکر می کند. این نقطه‌ای است که سنت کم‌رنگ می‌شود و از همین جاست که پیامبر یکی از بزرگ‌ترین سنت‌شکنان بود و برخی از سنت‌های جاهلی را نیز به راحتی پذیرفت، چون فوایدی در آن‌ها می‌دید.
با مرگ پیامبر و با تحریف آن چه خود به عنوان کتاب‌الله و عترتی گفته بود به کتاب‌الله و سنتی، چیزی به نام سنت پیامبر به وجود آمد که روبه‌روی عترت ایستاد و خود مایه‌ی توقف و رکود شد. مسلمانان از پس قرن‌ها، تجدد و نوگرایی و تطبیق با شرایط روز را که بزرگ‌ترین سنت پیام‌بر و امامان و برخی بزرگان دین بود فراموش کردند و عادت کردند که یک سری اعمال تکراری را بی‌آن که بدانند چرا انجام دهند. غافل از این که این اعمال را صرفا به خاطر ورود آن‌ها در فرهنگ و سنت‌شان انجام می‌دهند.
آن چه سلامت و بقای دین را در دراز مدت تضمین می‌کند وارد شدن فرهنگ مدارا در سنت است. فرهنگی که اجازه می‌دهد به جای برچسب زدن به هر کسی که اعمال ظاهری اسلام را انجام نمی‌دهد و یا آن طور که ما عادت کرده‌ایم انجام نمی‌دهد، هر فرد را از روی میزان صداقتش و علاقه‌مندی و عملش به عدالت ارزیابی کنیم. این اتفاقی است که در غرب افتاده و همین امر پایداری سیستم را در دراز مدت تضمین می‌کند. این ماجرا بسیار بسیار مهم‌تر از نوع حکومتی است که در یک کشور برقرار می‌شود. اشتباه نکنید. نمی‌خواهم دیکتاتوری موجود را توجیه کنم اما فکر می‌کنم از این حیث ما از عراق و افغانستان فرسنگ‌ها جلوتریم. ادامه‌ی راه موجود و حفظ پایداری سیستم به‌ترین اتفاقی است که برای این تغییر فرهنگ که مدت‌هاست آغاز شده ممکن است بیافتد. هر چند وارد شدن ضربات خارجی نیز تا حدی که پایداری سیستم را از بین نبرد ممکن است فوایدی داشته باشد.

2005-02-24T22:51:00.000+03:30

اخراج از مهدكودك
ــــــــــــــــــــــــــــ
سپیده مویه

این روزها یك‏سره با خودم فكر می‏كنم كه چرا به مهدكودك اعتراض كردم كه دخترم نباید با پسر یك دوره‏گرد در یك مهد باشد و هم‏بازى شود.
حالا هر بار از كنار بساط مردى هم‏سن‏وسال خودم رد می‎شوم كه بچه‏اش را من از مهدكودك اخراج كرده‏ام وجدانم خیلى درد می‎گیرد.
وقتى می‏بینم كه به خاطر فوت مادر یا طلاق یا هر چیز دیگرى كه نمی‎دانم در كنار پدرى معلول در گوشه‏ى خیابان با خاك‏ها بازى مى كند خیلى ناراحت می‎شوم.
مرد دستمال كاغذى می‎فروشد. دیروز رفتم و بیست بسته دستمال‏كاغذى ازش خریدم. اما عذاب وجدانم آرام نشد. خصوصا كه كلى تعجب كرد و صاف زل زد توى چشم‏هایم. و البته مرا نمی‎شناخت.
مدیر مهدكودك گفت كه ما دلمان سوخته است و حتى تخفیف داده‏ایم تا بچه آواره‏ى خیابان‏ها نشود. من هم محكم ایستادم و گفتم این مشكل شماست.
حالا می‏بینم اشتباه كرده‏ام. این مشكل همه‏ى ماست. اصلا مشكل من است. هر روز منظره‏اى را می‏بینم كه راحت را از من می‏رباید. اما هنوز هم نمی‏دانم بین بچه‏ى خود و بچه‏ى او كدام را باید انتخاب می‎كردم.

2005-02-24T02:35:00.000+03:30

«تلخ شيرين»افشاگری وبلاگ نويسان ييرو خط ولايت
اسناد لانه جاسوسی تار عنکبوت(۱)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سيد سام الدين ضيائی

به نام خداوند درهم کوبنده
پيرو درگيری‌های درون گروهی وبلاگ‌نويسان، اين دشمنان دين و ولايت، تارتنان پيرو ولايت در اولين افشاگری خود پس از اشغال لانه جاسوسی تار عنکبوت، برخی از وبلاگ‌نويسان با نام‌های مستعار را رسواکرده و به جدال‌های درون‌گروهيشان بر سر نام مستعار پايان خواهد داد. صورت اسامی کامل در صورت ادامه محاربه با اسلام و مسلمين در اختيار گروه‌های انتحاری گذاشته خواهد شد.

نام جعلی / / نام واقعی / / توضيحات

پارسا صائبی / / سيد‌علی دشمن‌شناس / / عضو سابق دفتر مقام معظم رهبری، متواری
مهدی جامــی / / باحسين‌ بسطامی / / مقيم حرم، به علت همکاری با بی بی سی ممنوع الخروج
بيژن صف سری / / بيژن مضر / / روزنامه‌نگار سابق، به علت اشاعه اشعار مشابه بيژن مفيد ممنوع‌الورود، به علت وساطت صاحب امتياز روزنامه صدای عدالت ۶ماه از سال ممنوع‌الخروج، ۶ماه ممنوع‌الورود
علی برجيان / / دکتر علی شريعتی اصفهانی / / به علت همکاری با ساواک اصفهان در خرداد ۴۲ در ليست انتظار قاضی مرتضوی
حسين خداداد / / سجادعلی منتظری / / به علت تشابه طنزگويی با آيت الله حسينعلی منتظری تحت الحصر يس از مراجعت به ايران
شهلا(کامنت نويس قهار) / / شهلا تهرانی / / به علت تشابه اسمی با شهلا رياحی و هديه تهرانی ممنوع التصوير
مسعود بهنود / / مسعود کنگرانی / / به علت تشابه اسمی با محمد مسعود و سعيد کنگرانی تحت تعقيب نمی‌باشد، چون تشابه فکری و تصويری چندانی يافت نشد، اما نامبرده به دليل علاقه‌مندی به بطری خالی مشروبات الکلی متواری است.
آليوس ماکسيموس / / ناصر خسرو فانوسيانی / / به علت «فانوس» ممنوع البلاگ
سام الدين ضيائی / /عبدالکريم گوگوش(دباغ آتشين) / / به علت ابتذال فکری و هنری و اشاعه افکار سروش و علاقه مندی وافر به گوگوش محکوم به زندان ازل
ف.م.سخن / / فريدون مصدق / / به علت تشابه اسمی با فريدون فرخزاد و تشابه جنسيتی با دکتر محمد مصدق، با توجه به فوت نامبردگان و عدم حيات شاکيان خصوصی، پرونده سابق الذکر بسته اما پرونده جديد در حال افتتاح است.
حنيف مزروعی / / مجنون مشارکت / / به علت عاشق بودن وفرزند خواندگی جبهه مشارکت، سنگسار تعليقی پس از تحمل شکنجه
مجيد زهری / / مجيد مير فطروس / / به علت اشاعه افکار علی ميرفطروس متهم اما به واسطه داشتن نام مجيد که از اسماء الله است با يک درجه تخفيف، اعدام بايد گردد.
لانه جاسوسی تار عنکبوت
وبلاگ‌نويسان پيرو خط ولايت

2005-02-23T12:55:00.000+03:30

عزا بر خود کنيد اى خفتگان
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

(۱) سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است:
قرن‌هاست که شيعيان بر مصيبت بزرگ عاشورا مى‌گريند و بر سروسينه مى‌زنند. ولى مگر کم در طول تاريخ کشته داشته‌ايم و مگر کم ازاين‌دست جنايت‌ها ديده‌ايم. جالب اين‌که سهم شمر و خولى دراين عزادارى‌ها بسيار پر‌رنگ‌تر از امام حسين است و‌اين از نشانه‌هاى بارزايدئولوژى‌هاست که مردم را با کينه و خشم از دشمن متحد مى‌کنند. ولو دشمنى که قرن‌هاست مضمحل شده و ديگر موجوديتى ندارد تا چه رسد که امام زمان هم به عزم غلبه بر آن‌ها قيام کند. امروز ديگر از بانيان آن ظلم خبرى نيست و شيعه صاحب فرهنگ و حکومت شده‌است ولى تو‌گويى حاضر نيست کينه آن دشمن را فرو‌نهد.

(۲) شهيد جاويد:
امام حسين (ع) داعيه‌دار خلافت مسلمين بود و پس از دعوت مردم عراق با يک محاسبه نادرست مبتنى بر گزارش مسلم راهى کوفه شد و در ميانه راه متوجه اين اشتباه گرديد. ولى اين زمانى بود که حُر راه برگشت را هم بر او بسته‌بود. اين‌جا بود که امام حسين کشته‌شدن را به تسليم ترجيح داد، نه اين‌که از اول به قصد شهادت راهى کربلا شده باشد. هيچ سياستمدارى براى شکست حرکت نمى‌کند، ولى پيروزى هم هيچ‌گاه قطعى نيست.

(۳) کجاييد اى شهيدان خدايى:
روح سلطانى ز زندانى بجست
جامه چه درانيم و چون خاييم دست
چون که ايشان خسرو دين بوده اند
وقت شادى شد چو بشکستند بند
سوى شادروان دولت تاختند
کنده و زنجير را انداختند

2005-02-22T17:53:00.000+03:30

آرش و مجتبي را آزاد کنيد!

2005-02-21T19:33:00.000+03:30

گمانه‌زنى‌هايى در مورد رئيس‌جمهور آينده‌ى ايران
________________________________
آرمين راد

فرض 1: هاشمى نمى‌آيد
خصوصيات سلبى:
او عمامه نخواهد داشت.
او با راى بالايى انتخاب نخواهد شد.
خصوصيات وجوبى:
او تحصيلات دانشگاهى خواهد داشت.
او دکترا خواهد داشت.
او کت‌وشلوار خواهد پوشيد.
او ريش خواهد داشت.
او خط ريش مرتب خواهد داشت.
او در دور دوم انتخاب خواهد شد.

فرض 2: هاشمى مى‌آيد
خصوصيات سلبى:
اگر هاشمى نباشد، عمامه نخواهد داشت.
خصوصيات وجوبى:
در دور دوم انتخاب خواهد شد.
اگر هاشمى نباشد، تحصيلات دانشگاهى خواهد داشت.
اگر هاشمى نباشد، دکترا خواهد داشت.
اگر هاشمى نباشد، کت‌وشلوار خواهد پوشيد.
اگر هاشمى نباشد، ريش خواهد داشت.
اگر هاشمى نباشد، خط ريش مرتب خواهد داشت.

2005-02-20T21:32:00.000+03:30

شکايت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

* روزی ز نامردمی ها
پیش تو بردم شکايت
گفتی که بايد کنم صبر،
صبر کردم.
با نام دين و به نامت
سرها بر سر دار کردند
بی هيچ جرم و جنايت،
باز گفتی که بايد کنم صبر،
آخر تا به کی؟ بی نهايت؟
بس کن خدا را، چه گويی؟
از ظلم تا کی حمايت
اکنون که تو ناخدايی
من با که گويم حکايت؟

*باراللها،
ببخشم به مستی
نيست در وقت مستی رعايت!

*باز هم صبر؟!

2005-02-20T15:17:00.000+03:30

مدياکراسى به جاى دموکراسى
_____________
آرمين راد

جهان سوم را با چه کلماتى مى‌توان توصيف کرد؟ تاريکى، مشخص نبودن روابط بين افراد، مرموز بودن اعمال حکومتى، محرمانه بودن هر آن‌چه در لايه‌هاى بالا اتفاق مى‌افتد، جدايى بين دولت و ملت، ميزان مشروعيت پايين حکومت، اقتصاد تک‌محصولى، وجود مافياى اقتصاد تک‌محصولى، حکومت ديکتاتورى، تمايل براى خاموش کردن هر نور (و فانوس!!!) و جلوگيرى از هرگونه نقد نظام سياسى اجتماعى اقتصادى، تمايل براى حفظ وضع موجود
جهان اول را با چه کلماتى مى‌توان توصيف کرد؟ روشنايى بيش از حد، قانون‌مند بودن روابط افراد، انطباق قانون و فرهنگ و باورهاى عاميانه، آشنا بودن هر کس به وظايف و حقوق خود، بمباران اطلاعاتى جامعه، اقتصاد مبتنى بر کار و توليد، تمايل براى کشف حقيقت و نقد لحظه به لحظه‌ى نظام سياسى و اقتصادى و اجتماعى، نهادينه شدن پيش‌رفت مستمر، نظام سياسى دموکراسى
در برابر گزاره‌هاى فوق، يک سوال بزرگ بدون پاسخ مى‌ماند که تکليف دانايى در اين بازى چيست؟
براى اين که اين مساله روشن شود يک مثال مى‌زنم:
فرض کنيد کسى در ايران سال 1370 مى‌خواست در مورد چگونگى شکنجه در زندان‌هاى ايران جست‌وجو کند: علاوه بر عدم وجود منابع کافى براى انجام اين تحقيق، دست‌رسى به قربانيان شکنجه خالى از خطر نبود و در نهايت انتشار آن نيز نمى‌توانست از راه‌هاى قانونى انجام پذيرد. ضمن اين که در صورت انتشار خطرات فراوانى فرد را تهديد مى‌کرد. (ايران سال 1370 را مثال زدم تا اثرات اينترنت و ماه‌واره را در روشن کردن اين فضاى تاريک حذف کرده باشم)
حال فرض کنيد کسى در مورد شکنجه در زندان‌هاى آمريکا گزارشى تهيه کند. مشکلات کم‌تر است اما حجم اخبار بالاست و نتيجه‌گيرى دقيق مستلزم صرف وقت زيادى است. انتشار آن نيز به سادگى انجام مى‌شود اما در صورتى که مقاله‌ى منتشر شده درگير بازى‌هاى سياسى نشود به همان راحتى در لابه‌لاى سيل اخبار گم مى‌شود و اثر چندانى به جا نمى‌گذارد. ضمن اين که آگاهى مردم عادى و عموم جامعه که اصولا اين سيل اخبار را پى‌گيرى نمى‌کنند نيز در اين مورد بالا نيست و بالا هم نخواهد رفت.
بنابراين مى‌توان نتيجه‌گيرى کرد که دموکراسى به نحوى درگير همان مشکلى است که جوامع توتاليتر با آن مواجه‌اند و آن عدم نشر و گسترش دانايى به نحو موثر است. منتها در جوامع دموکراسى توده اين کم‌بود را کم‌تر احساس مى‌کند و به نحوى نورى خيره‌کننده چشم‌ها را کور کرده است و در جوامع توتاليتر عموم مردم اين تاريکى را حس مى‌کند و از آن رنج مى‌برد.
بنابراين مى‌توان گفت که در جهان اول به تدريج مديا جاى دموس را گرفته و دموکراسى به مدياکراسى و يا همان حکومت رسانه‌ها بر مردم تبديل شده است. چند نکته در اين بين حائز اهميت است:
1) مدياکراسى باشد يا دموکراسى، با توجه به نهادينه شدن نقد و به‌بود مستمر در درازمدت مى‌توان اميدوار بود که سيستم‌هاى جهان اول ضمن حفظ پايدارى به سمت رفع مشکلات گسترش دانايى عمومى حرکت کنند.
2) فضاى خاصى که با گسترش اينترنت و ماه‌واره در جوامع توتاليتر و از جمله ايران پديد آمده است باعث شده که راه باريکى از عبور اطلاعات (و نه دانايى) به داخل باز شود. با توجه به اين که اين اطلاعات به طور عمده در اختيار طبقه‌ى نخبه قرار مى‌گيرد و از آن طريق در جامعه منتشر مى‌شود شاهد افزايش قابل توجه دانايى در اين جوامع هستيم. هر چند که حکومت‌ها اين را برنتابند و در واقع حکومت‌هاى توتاليتر از روند رو به رشد دانايى عقب افتاده‌اند.
3) وجود فضاى محدود انتقال اطلاعات باعث مى‌شود که قسمتى از مزاياى جامعه‌ى اطلاعاتى مدرن به هم‌راه مزيت جوامع توتاليتر که عدم بمباران اطلاعاتى است با هم ترکيب شوند و اين باعث افزايش دانايى عمومى، بالا رفتن سطح توقعات و درک درست از مفاهيمى مثل قانون‌گرايى در اين جوامع خواهد شد و اين در درازمدت نويد پيش‌رفت را به اين جوامع خواهد داد.

2005-02-19T14:03:00.000+03:30

خرد کردن استخوان دموکراسی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدين ضيائی

بخش پيشين ـ ۱ :ظهور فاشيسم در اروپا

۲:فاشيسم اسلامی فقيهان
در جمهوری اسلامی ايران نيز فاشيسم به طرز تفکری متعلق است که از دموکراسی وحشت دارد. تحليل‌های اجتماعی و سياسی هنوز هم حکايت از آن دارد که شدت راديکاليسم اسلامی فاشيستی و هواداری از عشق ورزی ها و مريدپروری‌ها و تشديد نفرت نسبت به مخالفان، لاجرم با شدت دموکراسی خواهی رابطه مستقيم دارد. چنان که هر چه جامعه به دموکراسی نزديک‌تر شود، واکنش اين بازندگان خشن تر از ييش رخ می‌نمايد.
راديکاليسم فاشيستی تبليغ می‌کند که جامعه نوين رو به پوسيدگی است و بايد به ارزش‌های قديم ــ با تعبير و تعريف های خاص خودشان ــ بازگشت.تصوير شگفت‌انگيز و متناقضی که اين مدعيان دروغين ارزش‌ها عرضه می‌کنند، تصوير يک نهضت انقلابی توده‌گرا ــ به زعم خودشان ــ است که ــ در واقع ــ هدف‌های ضد‌اصلاحی دارد.
از مشخصات روشن ايدئولوژی فاشيسم فقاهتی در جمهوری اسلامی نيز اين است که با فريب، افراد را حول نفرت ــ نه پيرامون عشق ــ جمع کنند و اگر کسی گمان برد که هر نوع انديشه ديگر برای آدميان تعالی به ارمغان می‌آورد،خطا کرده است و مستوجب اشد مجازات به اصطلاح اسلامی است.
عمله فاشيسم فقاهتی در حکومت اسلامی که حول ولايت فقها متحد می شوند، عاشق «نفرت»‌اند، چرا که از ديدگاه آنان، همه دشمن‌اند و نفرت‌انگيز و اصلا اگر اين دشمنان ــ که گاه موهوم و ساختگی‌اند ــ در کار نباشند تا نفرت برانگيزند، عشق ناهنجار افراطی‌شان نسبت به مراد دروغينی که برايش دعوی ولايت مطلق خدايی دارند، بی‌معنی خواهد بود.
فاشيسم اسلامی در عصر خرد نيز، برای خردورزی پشيزی ارزش قايل نيست و برتر از همه «عقل» را نه پای عشق که در واقع در پای نفرت قربانی می‌کند. عشق مسبوق به نفرت! و عشقی که مسبوق به نفرت باشد، بيش از آن که دوست را بشناسد، دشمن می‌شناسد و پيش از آن که دوست بيابد دشمن می‌یابد!
پس از انقلاب اسلامی در ايران، نظريه فاشيسم هرگز به تمامی معنا اجازه ظهور نيافت و قرار بر اين بود که پرونده آن در همان ابتدا به طور کامل بسته شود. برگشت ناپذيری «جمهوريت» با رای قاطع مردم به اثبات رسيد و پس ار دوم خرداد نيز، با «نه» به استبداد و «آري» به «دموکراسي»،شتاب بيشتری گرفت. اما فقيهان فاشيست ــ هم آنان که استاد فن گيج‌کردن مردم‌اند ــ در گم‌خانه ای از تنفر و فريب، «جمهوريت» را منحرف، «پارلمانتاريسم» را منهدم و استخوان «دموکراسي» را خرد کردند! و اين يعنی فاشيسم!

2005-02-18T08:47:00.000+03:30

الحمد لله
ــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

۱) خدا را به خاطر تمامى نعمت‌هايى که به ما داده سپاس
۲) آفرينش ما و هرچه در اين دنياست، خود نعمت است پس هميشه و در همه حال بايد خدا را سپاس گفت
۲) سپاس خداوند فقط به زبان نيست، زندگى ما بايد سراسر سپاس خداوند باشد
۴) بايدى نيست، زندگى ما سراسر سپاس خداهست
۵) هر سپاس که در دنيا مى شود در واقع سپاس خداست
۶) هر سپاس که در دنيا مى شود از ناحيه خداست
۷) …
…

2005-02-17T01:40:00.000+03:30

پلک: "ایران ما"
ــــــــــــــــــــــ
آبچینوس

-------------------------------
فانوس را با کارت اینترنت "ایران ما" به این شکل خواهید دید

2005-02-16T17:33:00.000+03:30

پس و پيش
_____________
نيما قديمى

باور کنيد دست خودم نيست. کمتر پيش ميآد که از روى يک طرح پيشين شروع به نوشتن کنم. وقتى يه موضوعى توجهم رو جلب مى‌کنه حتا وقتى نوشتنى در کار نباشه، فکرم مثل يک پرنده‌ى سبک‌بال –سبک‌عقل- ازين شاخه به‌اون شاخه مى‌پره. من هم که طرفدار آزادى و پرواز هستم کارى به کارش ندارم. همچين که خسته شد يا جفتش رو پيدا کرد و يه جا آروم نشست، مسير حرکتش رو از آخر به اول روى يک نقشه پسينى مى‌کشم.
اصولن دو جور فلسفه هم داريم: پيشينى و پسينى. فيلسوفان پيشينى، طرحى از پيش در ذهن دارند و به دنبال پوشاندن آن به جهان هستند. اين‌که اين طرح را از کجا آورده‌اند مهم نيست -از نظر خودشان- و هرچه به ظاهر با طرحشان همخوانى نداشته‌باشد، مى‌گويند حتمن مسايلى پشت پرده هست که ما از آنها خبر نداريم. از طرفى فيلسوفان پسينى طرحى از پيش ندارند، بلکه طرح‌ها را از طريق مشاهده و کسب تجربه تنظيم مى‌کنند و ازين‌رو در صورت مشاهده خلافى، آن‌را توجيه نمى‌کنند، بلکه طرح خود را اصلاح مى‌کنند. يک مثال معروف دراين زمينه عليت است. حق اينست که از راه تجربه نمى‌توان به عليت پى برد. آنچه در طبيعت هست تقارن است، حتا از تقارن اکثرى هم منطقن نمى‌توان به عليت رسيد. عليت از بالا آمده و در ذهن ارسطو نشسته‌است. چرا و چگونه، نمى‌دانيم.
با ديد پيشينى -عليت- پاداش و جزا امرىست تکوينى نه تشريعى. مثلن قانون گذار مى‌گويد اگر رابطه فلان داشتيد، شلاق مى‌خوريد ولى پزشک مى‌گويد اگر فلان شد بيمارى ايدز مى‌گيريد. به اولى مى‌توان اعتراض کرد که اين چه جزايى است و چرا حقوق بشر را زير پا گذاشتيد ولى به دومى نمى‌توان ايراد گرفت، بر عکس خودت را بايد ملامت کنى که چرا بى احتياطى کردى … از نظر فيلسوف پيشينى بهشت و جهنم در همين دنياست و چون چشم جان تو باز نيست متوجهش نيستى. اينکه على مى‌گويد موتوا قبل ان تماتوا براى همين‌است که تا دستتان ازين دنيا کوتاه نشده، عواقب نهانى اعمال و افکارتان را ببينيد. اما فيلسوف پسينى چون منکرعليت است معتقد است که بهشت و جهنم تشريعى است -مثل حکم قاضى- و ديگر اين‌که حتا از خدا نبايد انتظار داشته باشى که اگر تمام عمر تقوا پيشه کردى و طاعات را بپا داشتى تو را به بهشت ببرد و گناه‌کاران را به جهنم. اگر چنين کرد لطفى در حقت کرده است، نه اينکه مجبور باشد از تصوير پيشين تو از عدالت پيروى کند. اصلن همين که زنده‌اى لطف خدا به توست وگرنه تو چه حقى به گردنش دارى؟
نکته ظريفى که هست اين که پسينى ها هم به‌واقع طرحشان را از پارادايم مى‌گيرند نه از مشاهدات. اگر آن يکى به منبع طرح پيشينش اهميت نمى‌داد؛ اين يکى به اشتباه فکر مى‌کند که طرحش را از تجربيات مى‌گيرد. بله، تفاوت دراينست که پيشينى مى‌انگارد طرحش را ازعقل گرفته، منتها عقلى که منبع حقيقت است؛ در حالى که پسينى هم طرحش عاقلانه است منتها عقلى که راه رسيدن به حقيقت است، نه منبع آن. پسينى جايزالخطاست و مسير تاريخ را عين عقلانيت مى‌داند. از نظر او حقيقت ناب جز در قيامت قابل دسترسى نيست: ان ربک ليحکم بينهم يوم القيامه.
پيشينى را حاجتى به آزادى نيست، سهل است که آن‌را بر نمى‌تابد، اگر هم آزادى مى‌دهد براى آنست که به شما بر نخورد ولى پسينى را آزادى شرط حياط است، چه به تلاش جمع براى دستيابى بيشتر به حقيقت نياز دارد و شما تا آزاد نباشيد در بيان و حتا کشف حقيقت بخل خواهيد ورزيد.
از همين روست که آن پرنده کوچک را آزاد گذاشته‌ام تا فقط به پرواز بينديشد! فقط پرواز!

2005-02-15T15:33:00.000+03:30

خرد کردن استخوان دموکراسی*
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدین ضیائی

۱:ظهور فاشیسم در اروپا
تولد فاشیسم در اروپا همه روشنفکران را مبهوت کرده بود، زیرا نمی‌دانستند چگونه باید در مقابل این جنبش مخوف بایستند. سلاح اینان قلم و کلام بود و در برابر تیغ فاشیسم کلمه را توان مقابله نبود. فاصله میان گفتار و کردار نیز،مرام فاشیسم را در هاله‌ای از ابهام فرو می‌برد و این که دریابی انقلابی یا ارتجاعی است، راست‌گرا یا چپ دشوار می‌نمود.(۱)
«جوزپه آنتونیو بورجسه» عقیده داشت که ارکان فاشیسم دارای ماهیت روانی و احساسی است که نخست در روان‌ها به وقوع پیوسته و سپس به پهنه واقعیت تاریخ راه‌یافته‌است.او می‌گفت فاشیسم چیزی ندارد که نزد متفکران راستین مقبول افتد. اما برای آنان که توشه فکری ندارند و گرسنگی می‌کشند، غذای روحی روزانه فراهم‌می‌کند. وی فاشیسم را نوعی رمانتیسم نازل و منحط می‌خواند که معتقد است زور حق ایجاد می کند و قدرت را به جای عدالت می‌نشاند.(۲)
«کارل مانهایم» در کتاب «ایدئولوژی و اتوپیا» پرده را پس زد تا اتحاد همدستان ناهمگن و پنهان پشت نقاب کریه فاشیسم را برملا‌سازد. او به این نتیجه رسید که در هنگامه دیوانگی‌های عمله فاشیسم عده‌ای هستند که خونسرد باقی می‌مانند و نیروی خویش را برای حسابگری‌های عاقلانه حفظ می‌کنند. این افراد برخوردار از قدرت و ثروت، همان سرکردگان نیرو‌های نظامی، انتظامی، امنیتی و بازرگانان و صاحبان آشکارو پنهان قوای حکومتی‌اند که هنوز امیدوارند از عدم امنیت عمومی عامدانه موجود، به سود خویش بهره‌برداری کنند.
«اریک فروم» صاحب کتاب «گریز از آزادی» نیز معتقد بود که راز موفقیت فاشیسم در آسیب پذیری مردم عادی پایین و کم‌توان جامعه نهفته و فاشیسم توانسته‌است با تکیه بر تنهایی افراد و سرکوب زنده‌دلی و مردم‌آمیزی در آنان، که در مورد این طبقه بیشتر به چشم می‌خورد، به واسطه تلاش‌های ویران‌گرانه‌شان، نزدشان مقبول افتد و از آنها در پیشبرد اهداف خود استفاده کند. زیرا افراد این طبقه گمان می‌کردند که همه گرفتاری‌هایشان از شکست و سرافکندگی کشورشان سرچشمه می‌گیرد، نه این که خود آنان در میدان اجتماعی و اقتصادی از زمان عقب‌مانده و عقب نگاه‌داشته‌شده و از دور خارج‌شده‌اند و هرگز درک نمی‌کردند فاشیسم چقدر برای بقای اجتماعی‌شان زیانبار است. به اعتقاد فروم، هواداران فاشیسم، به سبب عشق به قدرتمندان و تنفر از ضعف ضعفا، کینه توزی و تنگ نظری، افراط گرایی و عدم توانایی بیان عواطف خویش به شیوه مسالمت آمیز و خالی از تعصب، به سوی فاشیست‌ها جلب می‌شوند.
«گائتانو سالومینی» و «فرانتس نویمان» از دیگر منتقدان فاشیسم معتقد بودند که سرمایه‌داران بزرگ در دوره فاشیسم کارشان پر رونق بود و اغلب آنان از همکاری با حکومت فاشیستی خوشوقت هم بودند و به تدریج که رژیم دوام بیشتری یافت، نوعی هم زیستی سودآور بین بالاترین سطوح رهبری بازرگانی و صنعت و عالی‌ترین سطح رهبری حزب حاصل شد. بدین‌ ترتیب تنها سرمایه‌داران توانستند بدون کوچک‌ترین لطمه‌ای دوران فاشیسم را پشت سر بگذارند و در حالی که افراد طبقه پایین و متوسط جامعه به کسانی مانند هیتلر و موسولینی اعتماد کرده‌بودند، سرانجام دریافتند که قربانی اتحاد فاشیسم و سرمایه‌داری شده اند.
«هانا آرنت» فاشیسم را محصول سیاست طبقاتی و مبتنی بر منزلت اجتماعی می‌دانست و بیشتر بر تاثیر نهاد‌های توتالیتر و فنون کنترل اجتماعی فاشیسم تاکید می‌ورزید. او در کتاب « سرچشمه‌های توتالیتاریسم» بر ماهیت غیر عقلانی نازیسم صحه می‌گذارد و اقبال جنبش فاشیسم را استقبال انسان‌هایی از آن می‌داند که به ظاهر هویت طبقاتی خود را از دست داده و در جست و جو برای رسیدن به امنیت روانی جدید،آلت دست جنبش شده‌اند.
آرنت بر وجود رابطه بین فاشیسم و معضل «انسان مدرن» در جامعه سنتی تاکید بسیاری دارد، در حالی که به نظر می‌رسد ظهور فاشیسم بیشتر به دلیل کشمکش بین «منافع طبقاتی» بوده‌است.همچنین آرنت بی‌توجه به اهمیت «محافظه‌کاری افراطی» برای فاشیسم، برای «یهودی‌ستیزی» اهمیت بیش از حدی قایل است.
«جان وایس»معتقد است فاشیسم در نخستین مرحله، جنبش افراطی راست و ائتلاف میان جناح راست و گروه‌هایی است که با پیروزی لیبرالیسم و سوسیالیسم ــ در جوامعی که سیر تحول به سوی نظام اجتماعی مدرن را آغاز می‌کنند ــ بیش از همه منافع خود را از دست می‌دهند.وی معتقد است برای شناخت فاشیسم در یک دوران ویژه،علاوه بر مطالعه ایدئولوژیک آن باید به مطالعه شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی دوران بروز و حضور آن نیز پرداخت.
بر پایه چنین مطالعه‌ای، فاشیسم در هر دورانی نکات مشترکی دارد که بدان‌ها تمسک می‌جوید.برخی از این نکات مشترک عبارتند از:
ـــ برداشت‌های انداموار انگار (Organicist) از اجتماع بر اساس آرمان‌گرایی فلسفی
ـــ بیزاری از سرمایه داری مدرن
ـــ نژاد پرستی و نظامی‌گری
ـــ نگرش ضد دموکراتیک و بی‌اعتقادی به آرای مردم و برداشت‌های نخبه‌گرایانه از رهبری سیاسی و اجتماعی
ـــ مطلق باوری(absolutism) و جلوگیری از فعالیت‌های فرهنگی، دینی و اجتماعی و هنری و سیاسی خودجوش مردمی
ـــ ایجاد فضاهای پلیسی و نهادینه کردن ارعاب و کنترل‌های توتالیتر مآبانه برای حفظ ارزش‌ها و منافع محافظه کارانه
ـــ رواج تقدیر‌گرایی در میان توده‌ها(fatalism)
ــــ اقبال به جنگ و کشورگشایی و دخالت در امور دیگر کشورها
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*:اگر دموکرات‌های جهان می‌خواهند بدانند که برنامه ما چیست، به آنها بگویید برنامه ما خرد کردن استخوان دموکرات های جهان است.«موسولینی»
(۱):من هم انقلابی‌ام،هم واپس گرا.«موسولینی»
(۲)هیچ پیشگویی در یک قرن گذشته...هرگز تصور چیزی مانند فاشیسم را نمی‌کرد...آنارشیسم بود...صلح و جنگ و طوفان نوح و پان‌ژرمانیسم و ... بود،فاشیسم نبود. فاشیسم همه را شگفت‌زده‌کرد. «جوزپه آنتونیو بورجسه، نقل از کتاب هجرت اندیشه اجتماعی، ترجمه عزت اله فولادوند ـ ص۸۲»
بخش دوم این یادداشت، « فاشیسم‌اسلامی فقیهان» را در روزهای آینده بخوانید

2005-02-15T02:02:00.000+03:30

بازم حرف زيادى
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

قربون حواس جمع! کلى فسفر مصرف کرديم، در و گوهر ازين قلم تراويد، ايميل زديم يادمون رفت مطلب رو ضميمه کنيم. حالا دوباره مى‌نويسم:
اين‌دفعه مى‌خواستم پا تو کفش منطقى‌ها کنم. فرض کنيد «آ» مجموعه‌ى همه‌ى مجموعه‌هايى باشد که شامل خودشون نيستند. آيا «آ» عضو خودش هست يا نه؟ يکم فکر کنيد تا ادامه بدم:
چند وقت پيش نوشتم اگه با نظر من موافق نيستيد بنده را ارشاد بفرماييد. يه دوست قديمى همون شب ارشادم فرمودند - البته فيزيکى! دو تا مشت حواله ام کردند- البته تلفنى!!
داستان از يک کژ فهمى شروع شد. ما داشتيم در مورد فلسفه تحليلى و زبانى گفتمان مى‌کرديم که من ازش پرسيدم آقا تو اصلن فرق تعريف دست راست و چپ را مى‌دونى. اونم عصبانى شد و گفت اگه دستم مى‌رسيد يه مشت با دست چپم طرف راست صورتت مى‌زدم و يکى با دست راست طرف چپ صورتت تا بفهمى دست چپ و راستم رو بلدم. کلى خواهش و تمنا کردم تا گذاشت توضيح بدم که منظورم چى بود:
ببين قديمى‌ها اسم رو سمت راست مى‌نوشتند، بعدش مى‌رفتند مى‌گشتند حد و رسمش رو پيدا مى‌کردند و سمت چپش مى‌نوشتند. اما امروزى‌ها اول يک سرى مشخصات رو جمع مى‌کنند سمت راست مى‌نويسند بعد يه اسم روش مى‌گذارند، مى‌نويسند سمت چپ. همين، به خدا به چپ و راست سياست و در پيت و اين حرفا هم ربطى نداره.
[شما:] اين که نشد برخورد فيزيکى تو هم بى‌خودى شلوغش مى‌کنى. [من:] ولى به‌نظر من تلفن يک وسيله فيزيکى است. [شما:] بله اگه با تلفن زده بود تو سرت مى‌شد برخورد فيزيکى ولى اين‌طورى مجازه -به فتح يا ضم ميم- [من:] خوب پس اينو چى مى‌گيد:
يه ‌وقتى، يه جايى تو يه جمعى يه حرفايى زدم که سر سبز را مى‌برد بالاى دار به جرمش آن بود که اصرار هويدا مى‌کرد. يه روزنامه که بعدها تعطيل شد يه گوشه‌اش رو چاپ کرد. فرداش سربازاى گمنام اومدند پيش بزرگترامون که آقا جلوى اين بچه رو بگيريد. بعد اون بزرگترا هى از من مى‌پرسيدن بلايى که سرت نياوردن، ضربى، شتمى، مشتى، لگدى. مى‌گفتم نه. اونا هم مى‌گفتند خوب اگه زده باشند هم بهت گفتن به کسى نگو! اون زمونا هم ابطحى نبود آدم بره پيشش دردودل کنه. حالا دوره زمونه عوض شده، اول شکنجه‌ات مى‌کنند، بعدم مى‌گذارن برى تعريف کنى تا ديگران عبرت بگيرن ديگه ازين غلطا نکنن.
پانويس: غلط نکنم دوباره قاتى پاتى شد، پس تا دير نشده پيدا کنيد پرتقال فروش را.

2005-02-14T16:46:00.000+03:30

اگر ديديد … (۱)
ــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

اگر ديديد مهدى کروبى داره على کريمى رو دريبل مى کنه
اگر ديديد هاشمى داره به رهبرى فحش ميده
اگر ديديد عشرت شايق داره استريپ تيز مى کنه
اگر ديديد على لاريجانى شجريان را کول گرفته و داره باباکرم مى رقصه
اگر ديديد ابوالمکارم در مورد وجوب شل حجابى فتوا صادر کرده
اگر ديديد على دايى در بازى با ژاپن تعويض ميشه
اگر ديديد در رفسنجان سه متر برف داره مياد
اگر ديديد احمدى نژاد کراوات زده
اگر ديديد جواد يسارى در دستگاه راست پنجگاه مى خونه
اگر ديديد محسن رضايى پاى نوشته هاى وبلاگ‌ها کامنت ميگذاره
اگر ديديد رضا پهلوى را به عنوان اصلح انتخاب کردند
اگر ديديد آب درياچه اروميه شيرين شده
اگر ديديد عبدالکريم سروش در تلويزيون در مورد دموکراسى حداقلى صحبت مى کنه
اگر ديديد قاضى مرتضوى عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام شده
اگر ديديد قطام سريال‌هاى تلويزيونى بيشتر و وردانش کمتر شده
اگر ديديد معين داره ترانه مى خونه … [؟!]

هيچ تعجب نکنيد، قضيه انتخابات است و اين چيزها پيش مى آيد.

2005-02-14T02:58:00.000+03:30

پلک: ولنتاین
ــــــــــــــــــــــ
آلیوس ماکسیموس

عشق بورزید؛ دوست بدارید...

2005-02-14T01:44:00.000+03:30

داستان تمام شدن دنيا
_____________
رحيم مخکوک

1
شب بود. سرد بود. لابد پنج درجه زير صفر. کنار شومينه نشسته بودم و نوار گوش می‌کردم که مثل صاعقه بر سرم فرود آمد. آن قدر سريع که نتوانستم هيچ واکنشى نشان دهم. ضربان قلبم بالا رفت و در واقع قلبم توی حلقم بود.
خيلى آرام و حرفه‌ای کلتش را از روکش چرمی‌اش بيرون آورد. صدا خفه‌کن را براى اولين بار بود که مى‌ديدم.
وقتى با خودم فکر کردم که يک عمر منتظر اين لحظه بوده‌ام کمى آرام گرفتم. البته فرصت خيلى زياد نبود. مى‌دانستم در کارش تامل و درنگ نخواهد کرد. فقط می‌خواستم کاری کنم يا حرفى بزنم که در تاريخ بماند. در اين فاصله کار صدا خفه‌کن را تمام کرده بود و نوک کلت را روی شقيقه‌ام گذاشته بود. آن قدر توانستم توی چشمانش نگاه کنم و به او بگويم: دوستت دارم!
لحظه‌ای بعد مغز من متلاشی شده بود و من تمام شده بودم. نمی‌دانم صدای من را شنيد يا صداخفه‌کن من را خفه کرد يا کلت را. ديگر فرقى هم نمى‌کرد. من تمام شده‌ بودم. اما داستان من به گمانم تازه آغاز شده بود.
2
شب بود. سرد بود. لابد ده درجه زير صفر. گربه‌اى که سياه بود با يک صداى جيرجير وحشت‌ناک به من داشت نزديک مى‌شد. انگار که حواسش پرت باشد و ناگهان مرا ببيند، ترسيد و ايستاد. صدايش عجيب‌تر از اين بود که مال خودش باشد. صداى موش را تا به آن موقع نشنيده بودم اما همين که بدانم موش‌ها جيرجير مى‌کنند و در دهان گربه در نور کم‌سوی چراغ برق چيزى ببينم که پيچ و تاب می‌خورد کافی بود تا همه چيز را متوجه شوم. موش هم مثل گربه سياه بود. دست‌کم من اين طور فکر کردم. موش داشت جيغ مى‌کشيد. نمى‌دانم گربه موش را کجا می‌برد. اما حال موش در بين دندان‌هاى گربه حال قربانى‌ای بود که شکنجه‌گرش دارد سيخ به تنش فرو مى‌کند و هيچ چيز براى اعتراف ندارد. يک کابوس واقعی. تمام اين فکرها را کردم که گربه به سرعت دور شد و جيغ‌هاى دل‌خراش موش، آرام آرام در سکوت شب گم شد.
سه روز است که هر وقت از کوچه رد می‌شوم، گربه‌ی سياهى مى‌بينم که ناله می‌کند و لابد التماس که چيزى برايش بياورم بخورد. چه مى‌دانم! شايد هم التماس مى‌کند تا آن چه را ديده‌ام و شنيده‌ام فراموش کنم و به کسى نگويم. کاشکى گربه‌ها صداخفه‌کن داشتند.
3
شب بود. سرد بود. لابد پانزده درجه زير صفر. دخترک صورتش را ناشيانه نقاشى کرده بود و درتاريکى شب به دنبال يک نفر مى‌گشت تا بکارتش را بخرد...

2005-02-13T05:26:00.000+03:30

«غربت»
مويه ای با پدرم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدین ضیائی

¤ شب
همه شب
بغض گلويم را
در تابوتی که زندگی برايت ساخته بود
گريستم،
و هيچ کس ندانست که
زخم هايم،
زخم های مکرر تو بودند.

¤اشک های چشمم تمام شده‌اند
و گريه‌ام
ناتمام مانده‌است.
بايد
پيش از امشب بميرم.

¤چقدر شبيه تو شده ام!

2005-02-13T01:51:00.000+03:30

پلک: آویزون
ــــــــــــــــــــــ
آبچینوس

2005-02-12T17:47:00.000+03:30

وبلاگستان، معین و انتخابات 84
انتخابات روشی است مشخص برای تعیین خواسته هایی نامشخص
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حمیدرضا علاقه بند

اصول گرایان و راست افراطی تمایل بسیار زیادی دارند تا انتخابات ریاست جمهوری در سکوت مثل انتخابات شوراها و مجلس هفتم برگزار شود و بدون حضور گسترده مردم برنده انتخابات شوند. در نبود تنوع مطبوعات آزاد بار سنگین این مسئولیت بر دوش وبلاگستان و فضای مجازی اینترنت می باشد. فضای وبلاگستان هم در جنب و جوش است. از همین رو وبلاگ هایی که به مسائل روز با دید جدی تری نگاه می کنند در این زمینه پیشرو هستند.
«چرا دکتر معین؟» نویسنده وبلاگ زن نوشت با این پرسش پست خود را آغاز می کند و در ادامه می نویسد:«اما، خصوصیتی که به نظرم مهم است و معین دارد، وابستگی تصمیم‌ها و صحبت‌هایش به یک جمع است. حالا گیرم که این جمع را مردم نمی‌پسندند یا مدتی است با آن قهر کرده‌اند اما به هر حال نشان از این می‌دهد که کمی داریم به سمت و سوی حزبی شدن انتخابات می‌رویم. حتی ولایتی و لاریجانی را می‌شود نماینده‌ی دو دیدگاه سنتی و تندرو در میان محافظه‌کاران دانست. یعنی در واقع می‌توان آن‌ها را به جریان و تفکری منتسب کرد که قرار است در طول دوران ریاست‌جمهوری هم خط‌دهنده و تاثیرگذار باشند. این اتفاق در مورد دکتر معین پررنگ‌تر است و این خیلی خوب است. اما باز سؤال این است که چطور معین توانسته هم‌زمان نماینده‌ی مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی باشد؟ صرفا برای این‌که دکتر معین در شورای مرکزی هیچ‌کدام از این دو حزب (حزب؟) نیست، می‌تواند وفاق ایجاد کند بین گروه‌های اصلاح‌طلب؟ سؤال‌هایم زیاد است از جریانی که در این سال‌ها جریان محبوب من بوده و همراهش بوده‌ام. منظورم جریان اصلاح‌طلبی است. مشکل بزرگ شاید این باشد که این جریان تریبون ندارد. نه روزنامه‌ای، نه سایت آن‌چنان فعالی و نه امکان سخنرانی. راستی انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها قبلا خیلی بهتر بودند. برنامه‌ی سخنرانی می‌گذاشتند و بحث می‌کردند. یعنی وقتی دفتر تحکیم با مشکل روبرو شد، دیگر هیچ جریان دانشجویی شکل نگرفت؟ مگر می‌شود؟خب خیلی دارم سعی می‌کنم با خودم کنار بیایم که چرا مشارکت (و در کل گروه‌های اصلاح‌طلب) حاضر نشد از قدرت کناره بگیرد، بازسازی کند خودش را و برگردد. استدلال‌ها را می‌شنوم اما باز دلم راضی نمی‌شود. فکر می‌کنم قهر مردم جدی است و باید برای این موضوع فکری کرد».
بهمن دارالشفایی در وبلاگ آق بهمن از دوستان خود می‌خواهد که در بحث‌هایی در مورد انتخابات نهم ریاست جمهوری شرکت کنند. او یکی از کسانی است که بیشترین پست را در مورد انتخابات ریاست جمهوری سال 84 دارد:«این قضیه انتخابات ریاست‌جمهوری و کاندیدا شدن معین وحمایت مشارکت و سازمان مجاهدین بدجوری ذهنم را مشغول کرده. گویا مشارکتی‌ها فعلاً تنها راه بقایشان را در صحنه سیاست ایران حضور در قدرت سیاسی می‌دانند. این را که هدف و غایت هر حزبی حضور در قدرت است، من هم می‌فهمم. ولی اگر حزبی کاملاً از قدرت کنار رفت، لزوماً به معنی مرگش نیست. اما مشارکتی‌ها فکر می‌کند اگر از قدرت بیرون بروند، اول این‌که راست با آن‌ها دیداً برخورد می‌کند و دوم این‌که خیلی از نیروهایشان که بیشتر به‌خاطر حضور آن‌ها در قدرت دور آن‌ها جمع شده‌اند پراکنده می‌شوند. شاید بگوییم بهتر. از قدرت بیرون بروید تا عیار هر کس مشخص شود. اما آن‌ها هم می‌گویند اگر تعداد کسانی که در آن آزمایش روسیاه شدند آن‌قدر بود که دیگر چیز بدربخوری از مشارکت نماند، آن وقت چه کنیم. در واقع آن‌ها این احتمال را قوی می‌دانند».
یاسر کراچیان بلاگر خط قرمز از کانادا در پاسخ به دعوت آق بهمن از تهران می نویسد:
«چرا باید از معین حمایت کرد؟ اصلاح‌طلبان باید سعی کنند به هر قیمتی که شده در قدرت بمانند به‌ویژه که ریاست‌جمهوری آخرین سنگر آنان در حاکمیت است. در قدرت بودن سه مزیت مهم دارد. اول این که قدرت تریبون می‌آورد. همین الان که اصلاح‌طلبان در مجلس نیستند نگاه کنید ببینید چه اندازه از خبرهای مربوط به آنان کم شده است. اصلاح‌طلبان باید حداقل یک قسمت از قدرت را در اختیار داشته باشند تا از طریق آن بتوانند با مردم سخن بگویند.دوم این که قدرت ایمنی می‌آورد. همین الان بسیاری از اصلاح‌طلبان هر روز باید به دادگاه بروند و حتی زندان می‌روند. در قدرت ماندن دست‌کم تا اندازه‌ای ایمنی می‌آورد و از پس آن آن‌ها می‌توانند کارهای دیگر را انجام دهند. معلوم نیست بدون همین اندک ایمنی چگونه می‌توان از افراد انتظار داشت.سوم این قدرت پول می‌آورد. شکی نیست که به هر حال بدون پول هیچ کاری نمی‌توان کرد. اگر دانه دانه حاکمیت به محافظه‌کاران برود پول‌ها هم به آن‌ها سرازیر می‌شود و پول که به آن‌جا برود دیگر کار تمام است.برای من چندان واضح نیست که بیرون رفتن از قدرت چه فایده‌ای می‌تواند داشته باشد. عده‌ای می‌گویند که اصلاحات شکست خورده حالا ببینیم این‌ها بیایند بیرون چه می‌شود. این حرفی است که من اصلا نمی‌فهمم. یعنی جوابش این است که خب هیچ چیزی نمی‌شود! مثلا بیایند بیرون خودشان را بازسازی می‌کنند؟ بدون پول و تریبون و امنیت چگونه چنین چیزی ممکن است؟ حالا اگر در قدرت باشند نمی‌شود خودشان را بازسازی کنند و حتما باید بیایند بیرون؟»
علی معظمی یکی از نویسندگان حلقه وبلاگی دبش در وبلاگ شخصی‌اش اینجا و اکنون آورده است: «وضع‌مان خوب نیست، در واقع افتضاح است. اما فكر كنم كه این‌بار «راه» شركت نكردن نیست. فكر می‌كنم مجبوریم انتخاب كنیم؛ آن‌هم بینِ چه چیزهایی. و دیگر آن‌كه واقعاً باید بیش‌تر فكر و هم‌فكری كنیم. باید بیش‌تر فكر كنیم. نظر من– از موضع كسی كه دستِ كم معاشش با فرهنگ گره خورده و فكر می‌كند كه آرمان‌های آزادی‌خواهانه و عدالت‌جویانه دارد– عجالتاً این است كه اگر پیروزی راستِ محافظه‌كار را در انتخابات محتمل بدانیم، «عاقلانه» این است كه تلاشِ خود را بكنیم تا كسی در انتخابات پیروز شود كه با آمدنش فضای بیش‌تری برای تنفس، و چشم‌اندازِ بازتری برای پی‌گیری آرمان‌ها – در آینده– بماند. من فكر می‌كنم یك‌دست شدنِ فضای سیاسی ایران به نفعِ راستِ محافظه‌كارِ فعلی حتی برای خود آن‌ها هم می‌تواند خطرناك باشد – طلیعه‌اش از عشرتِ پیروزی نایافته‌شان پیداست – و در حرف‌های كسانی كه چنین یك‌دست شدنی را مقدمه تحولاتِ خوش یمن می‌دانند، دلیلِی نمی‌بینم؛ فقط مشاركت یا راستِ افراطی نیست، بیش‌ترِ ما در سیاست توهم‌زده شده‌ایم. برای حرف‌های بالا البته توضیحِ نظری وجود دارد؛ اگر بحث بگیرد و مجالی بماند، حتماً باید به این جنبه هم بپردازیم تا حرفِ حساب زده باشیم و شنیده باشیم. اما فعلاً می‌خواهم از بحثِ نظری بگذرم و موضع‌گیری كنم؛ استدلال در مقامِ دفاع بهتر اقامه می‌شود.
الپر یکی از وبلاگ‌های مرموز و بسیار خواندنی، گزارش‌هایی ناب و دست اول از پشت صحنه انتخابات 84 دارد. نویسنده این وبلاگ پر رمز و راز در این زمینه پست هایی متنوع نوشته است:«همایش امروز دكتر معین از آن اتفاقات مهم و تاریخ‌ساز بود. شلوغش نمی‌خواهم بكنم، ولی تا فردا كه خستگی در برود و مفصل‌تر در این باره بنویسم، بد نیست كه وقتی بحثی درمی‌گیرد، آدم چند قدمی جلوتر برود و سعی كند از قله بعدی به افق نگاهی بیندازد. فلان كاندیدا نمی‌تواند كاری از پیش ببرد. فلانی وزن ریاست جمهوری را ندارد. معین در حد وزارت است، نه بیشتر. رهبری با نامه‌اش به مجلس نشان داد كه هنوز از خاتمی و دولت حمایت می‌كند. نقش ریش‌سفیدی را در جامعه هنوز سنتی ایران نمی‌توان ندیده گرفت...اینها برش‌هایی از فضای گفتار امروز جامعه ماست كه من با آن مشكل دارم. چه معنی دارد كه آدم فكر كند رئیس‌جمهور باید یك سوپرمن باشد یا بیاید معجزه كند؟ دشوار است كه آدم بپذیرد دخالت رهبری در مسئله استیضاح وزرا توسط مجلس هفتم به نفع حركت اصلاحی است. خیلی عجیب است كه ما انتظار داشته باشیم كسی كه می‌آید رئیس جمهور می‌شود یك خاتمی دیگر باشد. چرا اما هنوز اینطور هست و هنوز چنین گفتارها و تصوراتی در شبكه واژه‌های اطراف ما فراوان است؟ كافی است كه مردم (منظورم بخشهای ریزش كرده از دور دوم خاتمی + رأی‌اولی‌ها است) قانع شوند كه رأی دهند. بی‌شك معین رأی خواهد آورد. این فرمول پیش‌بینی من است: (( شركت مردم == رئیس‌جمهور شدن دكتر معین))».
روزهای پایانی سال نشان از نزدیک شدن به زمان انتخابات ریاست جمهوری سال 84 دارد. در این روزها نباید ساکت بنشینیم و نظاره گر صرف باشیم. سکوت بد است.

2005-02-12T14:20:00.000+03:30

توقع بى‌جا
ــــــــــــــــــــــــ
نيما قديمى

- از مردم تقاضا مى‌شود درختان را تکان دهند تا زير فشار برف نشکنند
- از مردم تقاضا مى‌شود در مصرف گاز صرفه‌جويى کنند تا با قطع گاز مواجه نشوند
- از دولت تقاضا مى‌شود تعطيل عمومى اعلام کند تا مردم در تردد دچار مشکل نشوند
- از مردم تقاضا مى‌شود در مصرف آب صرفه‌جويى کنند تا در تابستان مجبور به جيره‌بندى آب نشويم
- از مردم تقاضا مى‌شود در مصرف برق صرفه‌جويى کنند تا تو اين هواى سرد گرفتار خاموشى نشوند
- از مردم شهيد‌پرور تقاضا مى‌شود با موش‌ها مبارزه‌کنند تا دچار بيمارى نشوند
- از مردم فداکار و نوع‌دوست تقاضا مى‌شود تا کمک‌هاى نقدى و غيرنقدى خودرا براى ارسال به مناطق زلزله‌زده به ما بدهند
- از مردم فداکار و نوع دوست تقاضا مى‌شود تا کمک‌هاى نقدى و غيرنقدى خودرا براى ارسال به مناطق سيل‌زده به ما بدهند
- از مردم فداکار و نوع دوست تقاضا مى‌شود تا کمک‌هاى نقدى و غيرنقدى خودرا براى ارسال به مناطق برف‌زده به ما بدهند
- از مردم فداکار و نوع دوست تقاضا مى‌شود تا کمک‌هاى نقدى و غيرنقدى خودرا در جشن نيکو کارى به ما بدهند
- از مسافران تقاضا مى‌شود ايمنى جاده‌ها را بيشتر کنند
- از مسافران تقاضا مى‌شود موقع انفجار در ايستگاه راه‌آهن حضور نداشته‌باشند
- از دانش‌آموزان مدرسه سفيلان تقاضا مى‌شود نفت رايگان را به‌هدرندهند
- از دانش‌آموزانى که به پارک‌شهر مى‌روند تقاضا مى‌شود شنا بلد باشند
- از بسيجى‌هاى محترم تقاضا مى‌شود تا براى دفع حمله آمريکا آماده باشند
- از دولت مردان محترم تقاضا مى‌شود خاطر مبارک‌ را به‌خاطر مسايل پيش‌پا افتاده مکدر نکنند.
- عوارض شما صرف تبليغات انتخابات نشده‌است، نمى‌شود و نخواهد‌شد.

2005-02-11T14:58:00.000+03:30

«تلخ شیرین»
سفرنامه ساموس مینیموس
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سام الدین ضیائی

توضیحی یادداشت کنم که داشتم با اتوبوس به سمت China Town وارد می شدم .لحظه ای چشمانم را بستم و نمی‌دانم چرا یادم به تسانومی (واژه ساخته گویا و بهنود با هم و نه سونامی) افتاد و زاویه‌هایی از شما و نمای دموکراسی همان واقعیتی که انتخابات عراق به کمک یادداشت آقای بهنود به اثبات رساند! چون نمی‌خواستم خشک مغزان ایرانی و همفکرانشان در آسیا، مرا متهم کنند و چون به این کشف رسیدم که تسونامی یا چه می‌دانم تسانومی که ظاهرا قدرتش از سونامی هم بیشتر است به اراده‌ی آقای بوش می‌آید و می‌رود و به قول آقا مسعود گل(با گل آقا توفیر تاریخی دارد) ــ که گاهی محتوای نوشتاریش هم مثل فرم آن استثنایی می شود و هیجان آفرین و خنده‌انگیز! ــ یک چند هزاری را می‌بلعد و البته بشارتتان بدهم که دموکراسی به ارمغان می‌آورد، گفتم سریع‌تر بروم و از مراسم سال نو چینی گزارش تهیه کنم تا شاید این چینی‌های بیچاره هم سونامی زده شوند و البته کمی دموکراسی هم به آنان برسد!
این بود که اسم و رسمم را به «ساموس مینیموس» تغییر دادم تا مثل قضیه پوکت شرمنده‌ی آن «پارسا»ی نام آور «دشمن‌شناس» نشوم و هم خشک‌مغزان با «گلادیاتور» شهیر «آلیوس ماکسیموس» اشتباهی نگیرندمان! اما هر چه سعی کردم نمی‌دانم چرا به گونه‌ای یادداشت کردم که جز خشک‌مغزان، در جهان همه از تمامی منطقه - از سوئی تا اروپا، از سوئی تا هند، از شمال تا سیبری و از جنوب تا آفریقای سیاه - فهمیدند که فرم یادداشت توضیحی انگاری بی‌شباهت به یادداشت کردن‌های مسعود بهنود عزیز نیست و از لحاظ محتوا هم انگاری کمی خنده‌انگیز شده است! پس آن‌گاه می‌خواهم بگویم که نمی دانم چرا هر چه به این مغز خشک فشار آوردم که مثل آلیوس ماکسیموس یادداشت کنم، در محتوا بالانس بهنودی زدم و ناصرخسرو هم نشدم!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در پی بحث‌هایی که در پی مطلب من در مورد «پوکت » و «سارابوری» در گرفت، تصمیم گرفتم در این بخش از سفرنامه مطلب را به محله قدیمی چاینا تاون در بانکوک اختصاص دهم:دو شبانه روز جشنواره باشکوه و پر از شادی سال نو چینی در محله قدیمی چاینا تاون دیدنی است. لحظه‌هایی پر از رنگ و نغمه‌های مست‌کننده. همه قرمز پوشیده‌اند و عقیده دارند که در آستانه سال نو شانس می‌آورد. من هم قرمز آسمانی پوشیده‌ام.خیابان نورباران است. این‌ها را لیدر توری در کار نبود که بگوید. خودم اضافه کردم! همه جا و همه چیز مردم قرمز است. از تابلو های نئون تا لامپ‌های رنگی و پرده‌ها و فانوس‌های زیبای ریز و درشت. همین جا تا یادم نرفته بگویم که لینک این مطلب در آیینه فانوس (رها از فیلتر) را پیدا نمی‌کنید، همین الان بخوانید و لذتش را هم همین الان ببرید! حتی باجه‌های تلفن در این محله زیبا به رنگ قرمز و به سبک معماری ظریف چینی است. مثل آن پری زیبا روی مجری جشنواره که به موقع در باره‌اش توضیح خواهم داد. اصلا فکر می‌کنی در شانگهای پایتخت چین قدم می‌زنی. راستی پایتخت چین کجا بود؟!
شکل و شمایل آدم‌ها هم در اینجا به طرز شکننده‌ای چینی است! همه به تو لبخند می‌زنند به طوری که اگر ایران بود قدم‌به‌قدم دعوا می‌شد! جایتان خالی می‌روم یک قنادی چینی که لابد خیلی معروف است چون جای سوزن انداختن نیست، کلوچه‌های خوشمزه‌ای می‌خرم که به کلوچه لاهیجان می‌گوید برو تو جیبم! قدم به قدم دستفروش‌هایی را می‌بینی که شاه بلوط را در ظرف بزرگ پر از قهوه‌ای بو می‌دهند و چه بوی مست‌کننده‌ای! می‌خرم و جایتان خالی نوش جان می‌کنم! خیلی خوشمزه است چون خیلی گران است! خلاصه این که همه چیز عالی است! «تسونامی» بیاید اینجا چه کار؟
شب که به نیمه می‌رسد و هنوز خیابان مملو از جمعیت، تازه ترجمه انگلیسی پرده بزرگ ابتدای خیابان را می‌خوانم و می‌فهمم که اصلا جشنواره فردا و پس فرداست! مردم آمده‌اند خرید شب سال نو!
دومین شب هم می آیم.باز بدون دوربین! این دفعه نه از ترس طعنه‌های دشمن شناس و وعده‌های بهنود که به خاطر قرض دادن دوربین به یک دوست از سر رودربایستی! آخ اگر «تسونامی» می‌آمد و چند تا عکس از دموکراسی می‌گرفتم! امشب واقعا چشنواره است! گروه‌های مختلف رقص‌های ملی و محلی چینی، خوانندگان و نوازندگان و شعبده‌بازان و چه ماهرانه! مرد میانسالی که می‌گفتند سوپر‌استار است اما من نمی‌شناختم، با یک شاخه و چند برگ روی آن، چنان صدایی از آن در آورد که ملودی زیبایی را چنان به همراه ارکستراسیون پشت صحنه اجرا کرد که هنوز باورم نمی‌شود که همه آن موسیقی شگفت‌انگیز از آن لب و برگ در آمده باشد!
و اما مجری پری روی چینی که به لهجه‌ای شیرین و دلنشین واژه‌های چینی را ادا می کرد و من شیفته‌ی صدا و سیمایش شده بودم دم به ساعت می‌آمد و برنامه‌ها را معرفی می‌کرد و چه خوب! بعد هم می‌رفت و چه بد!از شما چه پنهان برنامه‌ها را تحت‌الشعاع قرار داده بود!
برای این که خسته نشوید یک اتفاق اکروباتیک را هم تعریف کنم و خلاص! در یک عملیات اکروباتیک که مرد جوانی، پسربچه حدود۵ ساله‌ای را بر دوش داشت و بر روی نوک چوبی به ارتفاع حدود ۲۰ متر از زمین حرکات خطرناکی انجام می داد،ناگهان به اشتباه دستان کودک را رها کرد و به طرز غیر قابل باوری دوباره در آخرین دم او را گرفت و کودک از مرگ حتمی نجات یافت.هرچند قلب ما را انداخت نوک انگشت شست پایمان! جالب آن که چنان ماهرانه حرکت کرد و به عملیات ادامه داد که گویی بهنود عزیز یادداشت دوم درباره ارمغان سونامی را به مهارت تمام می‌نویسد! باز دلم نیامد! عکس و تور مجازی خبری نیست اما فعلا این عکس را که از شبکه قرض گرفتم ببینید. قول می‌دهم به زودی عکس‌های خوبی برایتان بگیرم که عکس‌های آبچینوس عزیز را بگذارد توی جیبش!

2005-02-11T01:36:00.000+03:30

مجسمه‏‏ى آزادى
ــــــــــــــــــــــــــ
آرمين راد

چند روزى است كه سيماى ايران سرودى را با هدف تهييج احساسات مردم ضد آمريكا پخش مي‎كند كه در آن نوك تيز حمله به مجسمه‎ى آزادى نشانه رفته است. در اين كليپ روى اين نكته تاكيد شده كه مجسمه‏ى آزادى با الهام از تائيس كه معشوقه‎ى اسكندر مقدونى است و اسكندر به خاطر خوش‎آمد وى تخت‏جمشيد را به آتش كشيد ساخته شده است. اين مساله باعث شد تا جست‎وجويى براى يافتن چگونگى ساخت اين مجسمه و اين كه سمبل چيست انجام دهم و مطمئن شوم كه اين مجسمه هيچ ربطى به تائيس ندارد. آن‏چه در ادامه مي‎آيد نتيجه‏ى اين جست‏و‏جو است:
اين مجسمه كه در كناره‏ى اقيانوس اطلس و در بندر نيويورك واقع شده است هديه‏اى از فرانسويان به آمريكايي‏هاست كه به مناسبت كمك شايانى كه فرانسوي‎ها به آمريكايي‏ها به ره‏بري جرج واشنگتن در جنگ‏هاى استقلال كردند و منجر به استقلال آمريكا از انگلستان شد اهدا شده است. در واقع سازندگان مجسمه با اين كار مي‎خواستند نمادى از آزادي را به مردم آمريكا هديه كنند. اين مجسمه با توجه به اين كه مردم اروپا در آن زمان با كشتى به آمريكا وارد مي‏شده‏اند عملا در دروازه‏ى ورود به آمريكا نصب شده است.
اين مجسمه را يك مجسمه‏ساز 50 ساله‏ى فرانسوى به نام فردريك آگوست بارتولدى طراحى كرد و ساخت آن در سال 1884 در فرانسه پس از 9 سال كار مداوم به پايان رسيد (حدود 100 سال پس از استقلال آمريكا). سپس آن را در 350 تكه و با كشتي به آمريكا منتقل كردند و سرهم كردن آن تا سال 1886 طول كشيد. داخل مجسمه از پايين تا تاج 354 پله وجود دارد و بازديد كنندگان از 25 پنجره در داخل تاج مي‎توانند بيرون را مشاهده كنند. 7 پرتوى كه از تاج مجسمه در حال درخشش است نماد هفت اقليم و يا هفت درياى جهان است. مجسمه تابلويى در دست دارد كه روى آن تاريخ استقلال آمريكا (4 جولاى 1776) نوشته شده است.
ارتفاع مجسمه 93 متر، طول بينى آن بيش از يك متر، ارتفاع سر آن بيش از 5 متر، طول بازوى راستش حدود 12 متر، طول دهانش حدود يك متر و ارتفاع پايه‏ى آن 46 متر است. مجسمه از مس ساخته شده كه در اثر اكسيد شدن در حال حاضر به رنگ سبز درآمده است. وزن مجسمه 204 تن است و سالانه پنج ميليون نفر از مجسمه بازديد مي‏كنند. اسكلت فلزى مجسمه را مهندس الكساندر گوستاو ايفل كه پس از مطلب آليوس ماكسيموس همه او را مي‏شناسيم طراحى كرده است.
شعاع‏هاى نورى كه از مشعل و از تاج مجسمه ساطع مي‎شود در واقع آزادى است كه به تمام دنيا فرستاده مي‎شود. اين ايده در آن زمان و با توجه به اين‏كه بارتولدى كشور خود را ابتدا در چنگ آلمان‏ها و پس از آن در ديكتاتورى ناپلئون سوم مي‎ديد قابل توجيه است. به اين معنى كه همان طور كه فرانسوي‎ها كمك كردند تا آمريكا آزادى خود را به چنگ آورد‏، صد سال بعد يك فرانسوى آرزو مي‎كند كه آزادى از آمريكا به تمام جهان و از جمله فرانسه گسترش يابد. ويكتور هوگو در مورد آن گفته است كه اين مجسمه همه چيز است و هيچ چيز نيست. بدون روح اين مجسمه هيچ چيز نيست و با در نظر گرفتن فكرى كه پشت سر ساخت آن بوده همه چيز است. برخى معتقدند كه شارلوت بارتولدى يعنى مادر فردريك الهام بخش چهره‏ى مجسمه بوده است.
هر چند در حال حاضر انتقادات زيادى به سيستم آمريكا وارد است اما تهييج احساسات ملى مردم از راه ترويج يك مشت دروغ براى اثبات دشمنى ديرينه بين ايران و آمريكا به هيچ وجه قابل توجيه نيست.

2005-02-10T08:07:00.000+03:30

بال و پر بگشاييد، او تقريباً آمد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس

«به چه مى انديشى سردار؟»
به اين کاندى که هى شيطنت مى کنه.
الهى که مواضعمون به هم نزديک شه.

«به چه مى انديشى شهردار؟»
هيچى! کتم بو ميده، سرمست ارزشها شدم.

«به چه مى انديشى دريادار؟»
به اينکه آخر سر ما شنا ياد نگرفتيم.

«به چه مى انديشى کاردار؟»
آقا بچه ها رو بگذاريم همينجا درس بخونن.
برگردند جمهورى اسلامى چه کار کنند؟

«به چه مى انديشى سوارکار؟»
مردم سوارى دينى، بدون مانع نمى چسبه اصلاً.

«به چه مى انديشى موج سوار؟»
به استفاده از ظرفيت هاى وبلاگستان.

«به چه مى انديشى، بيکار؟»
به سازندگى و سياست تعديل و عادلى و عدل على

«به چه مى انديشى، بازار؟»
با ما کارشون نباشه، هر کار که دوست دارند بکنند.

«به چه مى انديشى آچار؟»
منتظرم ببينم، پيچ گوشتى ميتونه کارى بکنه يا خودم بيام؟

«به چه مى انديشى، پرگار؟»
اى کاش من هم يک خط کش بودم، انقدر دور خودم نمى چرخيدم.